II OSK 2670/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 lipca 2020 r. nr 291/20 zawartego w skardze kasacyjnej G. L. i E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2264/20 w sprawie ze skargi G. L. i E. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2020 r. nr 1137/20 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: oddalić wniosek. 2 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2264/20 oddalił skargę G. L. i E. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2020 r. nr 1137/20 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku G. L. i E. L. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 lipca 2020 r. Nr 291/20. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie ww. decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności gospodarczej, a nawet konieczność jej zamknięcia, co w konsekwencji doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej skarżących, a także spowoduje zwolnienia pracowników. Podkreślono, że G. L. podjął działania mające na celu przeniesienie produkcji do innego budynku, ale budowa nowego zakładu i przeniesienie do niego produkcji wymaga odpowiedniego zaplanowania logistycznego oraz etapowego wykonywania czynności, w taki sposób aby nie zakłócić normalnego działania zakładu produkcyjnego. Całe przedsięwzięcie dodatkowo utrudnia sytuacja epidemiczna na terenie kraju i ograniczenia wprowadzane przez władze państwowe w celu jej opanowania m. in. w postaci ograniczenia pracy niektórych urzędów. Wykonanie wyżej wskazanych decyzji będzie oznaczało nagłe przerwanie produkcji, a w konsekwencji uniemożliwi wykonywanie bieżących zobowiązań wobec klientów. Skarżący utracą płynność finansową, co spowoduje konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawcy zwrócili uwagę na specyfikę działalności prowadzonej przez skarżącego – produkcja mebli, podnosząc, że przedsiębiorstwo utrzymuje się tylko dzięki bieżącej realizacji zamówień składanych przez kontrahentów oraz dzięki bieżącemu procesowi produkcyjnemu. Skarżący nie mają możliwości przeniesienia działalności tymczasowo do innego lokalu. W załączeniu przedstawiono zrzuty ekranu ze strony internetowej skarżących, przedstawiające przykładowe projekty, które realizowali. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu. We wniosku podniesiono, że wykonanie decyzji organów spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności gospodarczej, a nawet konieczność jej zamknięcia, co w konsekwencji doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej skarżących, a także spowoduje zwolnienia pracowników. Odnosząc się do podniesionej we wniosku argumentacji wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na funkcję budynku gospodarczo-garażowego będzie wymagało poczynienia nakładów finansowych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wykonanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazując, że wykonanie decyzji organów spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności gospodarczej nie precyzują rozmiaru tych strat. Twierdzenia skarżących w tym zakresie nie zostały poparte stosownymi dokumentami, w tym dotyczącymi ich sytuacji finansowej. Dopiero takie informacje pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ich ogólnej sytuacji finansowej. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i niepoparte stosownymi dokumentami, nie mogą natomiast stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Z przedstawionych okoliczności nie wynika ponadto, że wykonanie decyzji będzie się wiązało z niebezpieczeństwem zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, zwłaszcza że - jak wskazano – G. L. podjął działania mające na celu przeniesienie produkcji do innego budynku. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organów. Skarżący nie uprawdopodobnili bowiem, że wykonanie decyzji może ich narazić na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.