II OSK 2408/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 842/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 września 2019 r., nr 298/2019, znak: GPB-III.7721.123.2019 AN w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. M. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 842/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.M., uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 września 2019 r. nr 298/2019 znak: GPB-lll.7721.123.2019 AN oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 19 lipca 2019 r., nr 66/2019, znak: AB.6740.1353.2018.KZ/27, a także zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej A.M. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr 528/2018 Starosta Zgierski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. sp. z o.o. obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], składającej się z wieży kratowej o łącznej wysokości 61,95 m, budowę fundamentu pod wieżę i budowę wież energii energetycznej do projektowanej wieży telefonii komórkowej, na działce o nr ewid. [...], w obrębie M., w miejscowości M., na terenie gminy Z. A.M., współwłaścicielka działki o nr ewid. [...], powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) zwróciła się o wznowienie postępowania dotyczącego powyższej decyzji. Po wznowieniu postępowania, Starosta Zgierski decyzją z dnia 9 października 2018 r. nr 58/2018 odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 30 kwietnia 2018 r. W wyniku złożonego od powyższej decyzji odwołania, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 11 grudnia 2018 r., nr 366/2018 uchylił ww. decyzję Starosty oraz postanowienie nr 655/2018 o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. nr 136/2019 Starosta odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, podnosząc, iż A.M. nie potwierdziła dochowania terminu, w którym dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda postanowieniem nr 56/2019 z dnia 23 maja 2019 r. uchylił w całości ww. postanowienie oraz orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Zgierskiego nr 528/2018. W dalszej kolejności Starosta Zgierski decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. nr 66/2019 odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż z załączonego do projektu budowlanego graficznego modelu obszaru oddziaływania bezsprzecznie wynika, że w osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Oznacza to, że przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych będzie występował w znacznej odległości pionowej od gruntu nieruchomości sąsiednich, które uwzględniono w obszarze oddziaływania inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 12 września 2019 r. nr 298/2019, znak: GPB- 111.7721.123.2019 AN utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dnia 19 lipca 2019 r. Organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1322 ze zm.; zwanej dalej: p.b.), wskazał, że za niewystarczające uznaje się subiektywne przekonanie właścicielki nieruchomości sąsiedniej, iż ma ona interes uzasadniający jej udział jako strony w tym postępowaniu. Wyłącznie przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają bowiem określonemu podmiotowi legitymację procesową strony. Wojewoda zwrócił uwagę, że z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż sporna inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowaną w M., na terenie gminy Z., na nieruchomości o nr ewid. [...]. W skład wyposażenia stacji wchodzi: żelbetowa płyta fundamentowa, wieża kratowa BOT E2/60 o wysokości całkowitej H=61,95 m, urządzenia sterujące APM wewnątrz wieży, ogrodzenie i wewnętrzna linia energetyczna. Na wieży znajdzie się 6 anten sektorowych oraz 2 anteny radioliniowe. W ocenie Wojewody Łódzkiego, obszar oddziaływania inwestycji w jej zaprojektowanym kształcie, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., nie obejmuje swym zakresem nieruchomości skarżącej. Parametry projektowanego obiektu (w szczególności azymuty, na które skierowane zostaną planowane anteny sektorowe) wykluczają uznanie, iż sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości sąsiedniej o nr ewid. [...], które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Azymuty osi wiązek promieniowania anten sektorowych (tj. 240° i 330°) i związane z nimi obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie występują nad działką skarżącej, gdyż zostały skierowane w stronę zachodniej granicy działki inwestycyjnej, a nieruchomość skarżącej znajduje się po wschodniej stronie. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 842/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił ww. decyzję Wojewody z dnia 12 września 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 19 lipca 2019 r. oraz orzekł o kosztach postępowania. W ocenie Sądu I instancji ocena posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 30 kwietnia 2018 r. nie została poprzedzona dogłębną i wyczerpującą analizą materiału dowodowego sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 u.p.b. W istocie rozważania w tym zakresie organy ograniczyły jedynie do analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora (kwalifikacji instalacji radiokomuikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko), nie odnosząc się przy tym do twierdzeń skarżącej prezentowanych w toku postępowania, dotyczących niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, nieokreślenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Te zaś paramenty, zdaniem Sądu, miały istotne znaczenie dla oceny kwestii obszaru oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącej. Uwagę zwraca przy tym fakt, iż organ nie wskazał, w jaki sposób zdefiniował w niniejszej sprawie pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", a co za tym idzie, na jakiej zasadzie przyjął, że w przedmiotowej sprawie miejsca te nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie wszystkich nieruchomości sąsiednich, na które projektowana inwestycja będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób, lecz tylko takich, w odniesieniu do których oddziaływanie to przybierze postać określonych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości, mających swe źródło w przepisach odrębnych wprowadzających takie ograniczenia w związku z realizacją inwestycji (obiektu) danego rodzaju. Pojęcia "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. nie można zawężać do samych tylko "ograniczeń zabudowy" tego terenu, i w konsekwencji w tak błędnie (zbyt wąsko) określonym zakresie prowadzić analizę na tle art. 28 ust. 2 p.b. Potwierdza to treść definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu" w brzmieniu aktualnie obowiązującym, w którym wspomniane "ograniczenia zabudowy" zostały wymienione tylko jako przykładowy rodzaj "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu". To ostatnie pojęcie ("ograniczenia w zagospodarowaniu") ma zaś niewątpliwie szerszy zakres znaczeniowy niż same tylko "ograniczenia zabudowy". Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane (normujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz warunki techniczne użytkowania innych obiektów budowlanych (zob. art. 7 ust. 1 p.b.), ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. W szczególności należą do nich przepisy sanitarne, a także przepisy z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami powietrza i inne. Przejawami takiego oddziaływania są więc np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. Art. 3 pkt 20 p.b., wykładać należy łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem, są więc także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 k.c.). Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające w sprawie zbyt automatycznie podeszły do kwestii wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Brak poczynienia prawidłowych ustaleń w tej kwestii z właściwym odniesieniem się do twierdzeń skarżącej zgłaszanych w toku postępowania w konsekwencji doprowadził do arbitralnego uznania, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Zgierskiego z dnia 30 kwietnia 2018 r., a co za tym idzie, że w sprawie nie wystąpiła wskazana przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu nie może być tak, że jedynym i ostatecznym wyznacznikiem obszaru oddziaływania obiektu jest wyłącznie dokumentacja projektowa i przyjęte w niej założenia projektanta i inwestora. Materiały te, w tym zwłaszcza przedłożona kwalifikacja instalacji radiokomuikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, powinny zostać poddane szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji organów obu instancji, które w oparciu o wyznaczony obszar oddziaływania obiektu ustalają krąg stron postępowania. W skardze kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym sprawowaniu funkcji kontrolnej, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę od ponownego rozpoznania pomimo braku naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie; 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a poprzez przyjęcie przez skład orzekający, że organy administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym i wystarczającym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby oparły się wyłącznie na kwalifikacji instalacji przedstawionej przez skarżącą, a w konsekwencji źle określiły krąg stron, co jest nieprawdą, gdyż na etapie postępowania administracyjnego, organy I i II instancji wydały decyzje na podstawie wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i poprawnie wskazały iż na gruncie prawa budowlanego i przepisów postępowania administracyjnego A.M. nie może być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz pominięciu przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I jak i II instancji; 4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadami polegającymi na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 153 o p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy; 6. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 p.b. poprzez przyjęcie, iż rozstrzygniecie organów w sprawie statusu strony było przedwczesne i uchylenie prawidłowej decyzji, mimo iż organy I i II instancji nie miały żadnych podstaw do uznania A.M. za stronę w niniejszym postępowaniu gdyż ani przepisy prawa, ani stan faktyczny nie przemawiał za tym, że planowana inwestycja będzie w jakikolwiek sposób oddziaływać na obszar, którego właścicielką skarżąca; 7. art. 3 ust. 20 p.b. poprzez błędną interpretację pojęcia " obszaru oddziaływania obiektu", co stanowiło główny powód uchylenia decyzji; 8. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 3 ust. 20 p.b., poprzez ich błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że dla ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz obszaru oddziaływania obiektu konieczne jest określenie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX, z uwzględnieniem tolerancji podanej przez producenta, danych producenta i typów anten oraz nadajników radiolinii i ich zysku antenowego częstotliwości ich pracy oraz ich mocy wyjściowej, niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, mimo iż organy administracji otrzymały wszystkie wymagane przez prawo powszechnie obowiązujące dokumenty i prawidłowo określiły obszar oddziaływania obiektu, 9. art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 4 i art. 151 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie przez WSA wykładni rozszerzającej przy badaniu przesłanek wznowieniowych i uchylenia prawidłowej decyzji organu II instancji, mimo iż oczywistym jest,że skarżąca nie może być stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazała, że twierdzenie Sądu jakoby do określenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia wymagane jest przedstawienie przez inwestora takich danych jak: moc wyjściowa pojedynczego nadajnika TX, z uwzględnieniem tolerancji podanej przez producenta, danych producenta i typów anten oraz nadajników radiolinii i ich zysku antenowego częstotliwości ich pracy oraz ich mocy wyjściowej, niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów jest bezprawne i niecelowe, gdyż organy administracji dysponowały kompleksową dokumentacją i na podstawie której poprawnie określiły obszar oddziaływania obiektu. Jedynym oddziaływaniem w rozumieniu art. 3 ust. 20 pb, do jakiego zdolna jest stacja bazowa, jest emitowanie pola elektromagnetycznego. Obszarem oddziaływania BTS będzie więc tylko teren, na który zwrócona jest tarcza anteny. Jak zostało kompleksowo udokumentowane w toku postępowania administracyjnego, pole elektromagnetyczne BTS-u ZIG4411B będzie rozkładało się w znacznej wysokości pionowej od najbliższych miejsc dostępnych dla ludności oraz działek/gruntów sąsiednich, a zarazem, w kierunku przeciwnym do gruntu A.M. Planowana inwestycja nie ma więc możliwości oddziaływania na jej działkę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie [...] w R. wniosło o jej oddalenie. Stowarzyszenie stwierdziło, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Zasadnym jest ustalenie przez organ rzeczywistych planów inwestycyjnych w zakresie budowy stacji bazowej, w przeciwnym razie kontrola przedsięwzięcia w zakresie jego kwalifikacji jest pozbawiona sensu, bowiem dopiero ocena całego przedsięwzięcia pozwala ustalić jego rzeczywiste oddziaływanie na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej Spółka kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w zakresie w jakim, ten za wadliwą uznał dokonaną przez Wojewodę ocenę, iż A.M. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Zgierskiego z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr 528/2018 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla P. sp. z o.o. obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], składającej się z wieży kratowej o łącznej wysokości 61,95 m, budowę fundamentu pod wieżę i budowę wież energii energetycznej do projektowanej wieży telefonii komórkowej, na działce o nr ewid. [...], w obrębie M., w miejscowości M., na terenie gminy Z. Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa się na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. Z przepisu tego wynika, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 p.b. wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę: – po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości; – po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, których możliwość zagospodarowania zostanie ograniczona przez projektowaną inwestycję. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie, w tym zabudowę. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, że niezbędne jest zatem wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., II OSK 403/21, z 16 maja 2019 r., II OSK 1655/17, czy z 25 września 2018 r., II OSK 2352/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2022 r., II OSK 2043/19, LEX nr 3392388). Nie ma zatem racji skarżąca kasacyjnie kwestionując stanowisko Sądu I instancji, iż skoro żaden ze skarżących nie doznaje na skutek inwestycji bezpośredniego ograniczenia w możliwościach zagospodarowania nieruchomości stanowiących ich własność, to niemożliwe jest uznanie skarżących za strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd I instancji uchylając decyzję Wojewody uchybień tego organu dopatruje się w niedostatecznym ustaleniu oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej. Należy zauważyć, że kwestia sumowania pół elektromagnetycznych poszczególnych anten oraz obliczania tych wartości dla maksymalnych i minimalnych "TILT" była przedmiotem uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Z art. 269 § 1-3 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269). W uzasadnieniu uchwały wskazano także, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Powyższe stanowisko, które podziela Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, pozwala na przyjęcie, że Sąd I instancji błędnie doszedł do przekonania o konieczności uchylenia decyzji Wojewody. Wbrew stanowisku Sądu I instancji materiał dowodowy zebrany w toku postępowania pozwała na ocenę, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewoda dokonał także prawidłowej oceny tego materiału , podzielając stanowisko Starosty w zakresie braku podstaw do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Wojewoda zasadnie przyjął, opierając się o dokumentację projektową, iż parametry projektowanego obiektu (w szczególności azymuty, na które skierowane zostaną planowane anteny sektorowe) wykluczają uznanie, iż sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości sąsiedniej o nr ewid. [...], które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Wojewoda wyjaśnił, że azymuty osi wiązek promieniowania anten sektorowych (tj. 240° i 330°) i związane z nimi obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie występują nad działką skarżącej, gdyż nie zostały w ogóle skierowane w stronę granicy nieruchomość skarżącej. Ocena Wojewody znajduje również odzwierciedlenie w znajdującej się w aktach sprawy Kwalifikacji przedsięwzięcia. Uzasadnione było zatem stanowisko Wojewody, iż obszar oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., nie obejmuje nieruchomości sąsiedniej o nr ewid. [...]. Brak przy tym podstaw do oceny oddziaływania inwestycji w innym wariancie niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.