II SAB/Bd 134/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie skarg i wniosków dotyczących działania Prezydenta Miasta postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z [...] października 2024 r., uzupełnionym pismem z [...] listopada 2024 r., R. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy bezczynność Prezydenta M. B. w przedmiocie rozpoznania jego pisma z dnia [...] września 2024 r., jak i wcześniejszych wystąpień kierowanych do organu. W skardze przywołano, że w szeregu następujących po sobie pism skarżący poruszał kwestie: utrzymania zieleni w pasach drogowych ulic, istniejącej sieci słupów ogłoszeniowych i sposobów wykorzystywania terenu (pismo z [...] maja 2024 r.), bieżącego utrzymania znaków drogowych, miejsc parkingowych, inwestycji drogowych oraz elementów inżynierii ruchu drogowego (pismo z [...] maja 2024 r.), skargi na bezczynność w przedmiocie wniosków o dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych (pismo z [...] czerwca 2024 r., potwierdzone monitem z [...] lipca 2024 r.), struktury organizacyjnej Urzędu M. T. i jednostek pomocniczych (pismo z [...] czerwca 2024 r.), skargi na złą jakość funkcjonowania Urzędu M. T. w zakresie obsługi mieszkańców (pismo z [...] czerwca 2024 r.), zmiany byłej stacji transformatorowej na obiekt gastronomiczny (pismo z [...] czerwca 2024 r.), braku odpowiedzi na wcześniejsze pisma (pismo z [...] września 2024 r.). W piśmie przekazującym ww. skargę do tut. Sądu organ odniósł się do każdego z zarzutów skargi, wyjaśniając czynności urzędnicze podjęte wobec każdego z żądań zawartych we wskazanych w skardze pismach. Wskazał, że w przedmiocie pisma z [...] czerwca 2024 r. toczy się postępowanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Jak wynika z treści skargi, skarżący w szeregu wymienionych w niej pism kwestionował sposób wykonywania poszczególnych zadań przez Prezydenta Miasta T. związanych z funkcjonowaniem miasta (utrzymania zieleni, utrzymania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, zagospodarowania terenu, utrzymania obiektów małej architektury, obsługi petentów urzędu miasta). W ocenie Sądu pisma te wyczerpują znamiona skarg i wniosków, o których mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej "k.p.a."). Zgodnie z jego treścią przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym "Skargi" Działu VIII k.p.a. Zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach właściwości sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną - zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Jak zaś już wyżej wskazano sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. chociażby postanowienie NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. II OSK 2783/13; z 29 lipca 2011 r., sygn. I OSK 1279/11; z 15 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1382/09 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. Wskazać przyjdzie, że w myśl art. 229 pkt 3 k.p.a. zasadniczo organem właścym do rozpatrzenia skarg na działanie prezydenta miasta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych – jest właściwa rada gminy (miasta). W konsekwencji w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również ewentualna bezczynność w załatwieniu takich skarg przez uprawniony organ. Skarga dotycząca braku działania organu w sprawie skargi o której mowa art. 227 k.p.a. jest z oczywistych powodów niedopuszczalna, albowiem nie mamy do czynienia z bezczynnością organu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wymienionego w skardze pisma opisanego jako "skarga na bezczynność" (z 8 czerwca 2024 r.) Sąd wskazuje, że ewentualne nieprzekazanie skargi na bezczynność sądowi administracyjnemu może być kwestionowane w drodze skorzystania z instrumentu procesowego opisanego w art. 55 p.p.s.a. (wniosek o wymierzenie grzywny organowi w związku z nieprzekazaniem skargi do sądu). Sąd uwagę tę uznał za zasadną wobec stanowiska organu, jakoby przed tut. Sądem miało toczyć się postępowanie ze skargi na bezczynność z 8 czerwca 2024 r. (str. 4 pisma z dnia 6 listopada 2024 r., tj. pisma przekazującego skargę). Weryfikacja tego twierdzenia w urządzeniach ewidencyjnych wykazała, że skarga taka do tut. Sądu nie wpłynęła. Niezależnie od powyższego, z uwagi na wcześniej poczynione rozważania i przy uwzględnieniu dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.