II SA/Kr 630/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. P. i K. Ć. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 marca 2023 r. znak: WI-VI.7821.1.5.2022.AL w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie działki nr ewidencyjny [...] obręb [...] W.; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz A. P. i K. Ć. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE II SA/Kr 630/23 UZASADNIENIE Starosta Wielicki decyzją nr 2800.2021 z dnia 27 grudnia 2021 r., wydaną na podstawie art. 11a, art. 11f, art. 12, art. 16, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363, dalej: "specustawa") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka, udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn: "Rozbudowa drogi gminnej – ul. [...] w W. w km ok. 0+000,0 – 0+404,3". Jako nieruchomość objętą liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wskazano m.in. niezbędną dla realizacji obiektów budowlanych (tj. zbiornika wodnego retencyjnego) działkę nr [...] obr. [...] W., stanowiącą współwłasność A. P. i K. Ć.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.5.2022.AL, wydanym na podstawie art. 135 i art. 123 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy po rozpatrzeniu wniosku A. P. i K. Ć., odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania ww. decyzji. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 marca 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.5.2022.AL, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c specustawy po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. P. i K. Ć., orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że: I. uchylił zapis na stronie 5 w wierszach od 18 do 19 o treści: "Na mapie w skali 1:500 stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, oznaczono linie rozgraniczające." i w tym zakresie orzekł: "Linie rozgraniczające teren, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji planowanej inwestycji, zostały uwidocznione w załączniku Nr 1N do decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI-VI.7821.1.5.2022.AL, tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi opracowanej w skali 1:500. Linie rozgraniczające teren, opisane i pokazane na ww. załączniku, stanowią jednocześnie linie podziału nieruchomości zajmowanych pod inwestycję."; II. zmienił w tabeli pkt 1 i 2 zakres zajęcia z "Przebudowa zjazdu, Zabezpieczenie sieci elektrycznej" na "Zabezpieczenie sieci elektrycznej", a także uchylił zapis na stronie 9 w wierszach od 6 do 8 o treści: "b. zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zobowiązuje się inwestora do dokonania budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu na działkach:" i w tym zakresie orzekł: "b. zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zobowiązuje się inwestora do dokonania budowy sieci uzbrojenia terenu na działkach:" III. uchylił zapisy: na stronie 9 w wierszu od 27 do 32 o treści: "d. określa się ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. a, b. - właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomość w celu dokonania przebudowy: istniejących sieci uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych i przebudowy zjazdów, budowy obiektów tymczasowych i ich rozbiórki, budowy urządzeń wodnych na czas prowadzenia robót budowlanych,"; na stronie 9 w wierszu od 35 do 39 o treści: "f. zobowiązuje się inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przebudowie sieci uzbrojenia terenu wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. b (art. 11 f. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami – (tj. Dz.U.2020 poz. 1990 z późn. zm.),"; na stronie 10 w wierszu od 9 do 13 o treści: "i. właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na których niniejszą decyzją zezwolono na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu, jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń, o których mowa w pkt IX ust. 4 lit. b. Obowiązek udostępniania nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej;" i w tych zakresach orzekł odpowiednio: "d. określa się ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. a, b. - właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomość w celu dokonania budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy zjazdów, na czas prowadzenia robót budowlanych,"; "f. zobowiązuje się inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po budowie lub przebudowie sieci uzbrojenia terenu i przebudowie zjazdów, wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. a i b (art. 11f ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami – (tj. Dz.U.2021 poz. 1899 ze zm.),"; "i. właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na których niniejszą decyzją zezwolono na budowę sieci uzbrojenia terenu, jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń, o których mowa w pkt IX ust. 4 lit. b. Obowiązek udostępniania nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej;"; IV. uchylił załącznik nr 1 (mapa w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu) i w tym zakresie orzekł przez nowy załącznik nr 1N (mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:500, pn.: mapa z proponowanym przebiegiem drogi); V. uchylił załącznik nr 3 (elementy projektu budowlanego stanowiącego projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektonicznobudowlany w zakresie stron tytułowych) i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu - zamiennych stron tytułowych opisanych jako załącznik Nr 3/N.1 oraz: - aktualnych na dzień uzupełnienia projektu budowlanego (na etapie postępowania odwoławczego) oświadczeń projektantów i sprawdzających projekt budowlany, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane opisane jako załącznik Nr 3/N.2 – aktualnego zaświadczenia o wpisie do właściwej izby inżynierów budownictwa dla projektanta opracowującego projekt budowlany, opisanego jako załączniki Nr 3/N.3; VI. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał na wstępie przeprowadzone przez siebie uzupełniające postępowanie dowodowe. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że przepisy prawa nie uzależniają udzielenia inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia zgody przez właściciela tejże. To inwestor jako wnioskodawca decyduje o przebiegu drogi i wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, natomiast organy nie mogą korygować lokalizacji inwestycji czy oceniać wniosku z punktu widzenia racjonalności lub słuszności. Niemożliwe było zaprojektowanie inwestycji bez zajęcia działki odwołujących się, bo inwestycja ta zajęła całą działkę odwołujących się pod rozbudowę drogi gminnej (ul. [...]) w związku z koniecznością prawidłowego odwodnienia tej drogi. Zatwierdzone elementy projektu budowlanego nie przewidują zatem rozwiązań, które stanowiłyby nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności odwołujących się. Według organu odwoławczego, urządzeniami, o jakich mowa w definicji drogi (art. 4 pkt 2 u.d.p.) mogą być "urządzenia odwadniające oraz odprowadzające wodę", o których mowa w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dział IV "Wyposażenie techniczne dróg"). Tymczasem z dokumentów projektowych wynika, że budowa kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym nastąpi w zakresie niezbędnym do obsługi projektowanego układu drogowego, a sam zbiornik ma na celu odwodnienie drogi i stanowi razem z drogą całość techniczno-użytkową. W procesie projektowym dróg za bardzo ważne uznaje się bowiem bezpieczne odprowadzanie wody deszczowej z terenu inwestycji, czyli tak, aby odwodnienie nie zagrażało przyległemu terenowi i nie pogarszało stanu odbiorników wód. Dalej organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja - aby mogła spełniać warunki techniczne dotyczące jej szerokości zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - powinna zostać zaprojektowana przez poszerzenia istniejącego pasa drogowego, co należy uznać za rozbudowę (a nie przebudowę), bo jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, rozbudową jest powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Zdaniem organu odwoławczego art. 17 ust. 1 specustawy stanowi szczególną regulację w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności, a ocena interesu społecznego lub gospodarczego została pozostawiona organowi, przy czym ustawodawca nie wprowadził żadnych kryteriów oceny tego interesu, czego konsekwencją są szerokie możliwości korzystania z tej instytucji, o ile tylko zostaną wskazane okoliczności uprawdopodabniające istnienie tego interesu. Inwestor powołał się w tym zakresie na: (i) przyjętą przez Radę Ministrów "Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju do roku 2020 (z perspektywą do 2030 r.)" i jeden z jej szczegółowych celów, tj. trwały wzrost gospodarczy, na który bezpośrednio wpływają rozwój transportu i infrastruktury drogowej; (ii) fakt, że rozbudowa drogi gminnej polegająca na budowie infrastruktury drogowej i przekształceniu drogi żwirowej na drogę asfaltową znacznie poprawi komfortu jazdy dla mieszkańców oraz zapewni jej prawidłowe odwodnienie; (iii) interes społeczny w budowie nawierzchni jezdni i poboczy gruntowych, które poprawią bezpieczeństwo w ruchu pieszych oraz w ruchu drogowym; (iv) zgodność celu zagospodarowania terenów przyległych do inwestycji z interesem społecznym (poprawa jakości funkcjonowania mieszkańców, ułatwienie i ulepszenie dostępu do rozbudowywanej drogi). Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku drogi publicznej już sam przedmiot postępowania wskazuje, że jest nierozerwalnie związany interesem publicznym, a wskazana przez inwestora poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda organ pierwszej instancji nie odniósł się do każdego wniesionego zarzutu z osobna, jednakże słusznie zastrzegł, że przed wydaniem decyzji ZRID dokonuje jedynie oceny, czy wniosek (którym jest związany) nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym, bo nie ma możliwości ingerowania w przebieg inwestycji. Ponieważ odwołujący się nie wnosili żadnych uwag do projektu budowlanego, to organ pierwszej instancji odniósł się tylko do uwag podniesionych przez inne strony. W ocenie organu odwoławczego chybiony był też zarzut sprzeczności inwestycji z planem miejscowym, bo wydanie decyzji ZRID może nastąpić niezależnie od tego, czy plan miejscowy obowiązuje i jakie są jego postanowienia. Na koniec organ odwoławczy zauważył, że przedmiotem postępowania jest zgodność wniosku inwestora z prawem, a nie zagadnienia dotyczące ewentualnych następstw dla stron decyzji, czy prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku stron jako czynnika decydującego o wyborze konkretnych rozwiązań lokalizacyjnych. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. P. i K. Ć., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: "u.d.p.") przez błędne zastosowanie specustawy do działki nr [...], w sytuacji gdy zbiornik wodny retencyjny nie mieści się w pojęciu "drogi", gdyż nie jest przeznaczony do prowadzenia ruchu drogowego i nie znajduje się w pasie drogowym, a tylko takich inwestycji dotyczy specustawa; 2) art. 1 ust. 1 specustawy w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "u.p.b.") przez błędne zastosowanie specustawy do inwestycji polegającej na przebudowie drogi (a nie rozbudowie drogi), podczas gdy specustawy nie stosuje się do przebudowy drogi; 3) § 140 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 197 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: "Prawo wodne") przez błędne uznanie, że zbiornik wodny retencyjny jest związany z drogą, podczas gdy jako urządzenie melioracyjne nie jest związane z drogą; 4) art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędny brak ustalenia, że zbiornik wodny retencyjny nie znajduje się w pasie drogowym; 5) art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i błędny brak ustalenia, że zbiornik wodny retencyjny nie znajduje się w pasie drogowym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że specustawę można stosować nie wtedy, gdy obiekt, urządzenie lub instalacja ma jakikolwiek związek z drogą, lecz tylko wtedy, gdy służy prowadzeniu ruchu drogowego. Interpretacja w tym zakresie nie może być rozszerzająca. Zbiornik wodny retencyjny nie służy prowadzeniu ruchu drogowego, więc nie mieści się w definicji drogi (art. 4 pkt 2 u.d.p.), a zatem specustawa nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Zbiornik wodny retencyjny jest urządzeniem melioracyjnym (art. 197 Prawa wodnego). Co więcej, stosowanie specustawy wyklucza fakt, że działka nr [...] nie znajduje się w pasie drogowym. W oparciu o te zarzuty wniesiono o: (i) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, (ii) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw w łącznej kwocie 34 zł, (iii) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 162), zwana dalej specustawą drogową. Zgodnie z art. 11g ust. 3 tej ustawy, w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Art.1 specustawy drogowej stanowi, że ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768, 1783 i 2185), zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach. Ustawa o drogach publicznych w art. 4 zawiera definicje ustawowe pojęć w niej używanych, w tym w pkt. 1 definiuje pojęcie "drogi". Jest to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Z kolei "pas drogowy" to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (art. 4 pkt. 2). "Urządzenie drogi" natomiast to obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie budowlane, związane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, w tym kanał technologiczny (art. 4 pkt. 2a). Z definicji tych wynika, że "droga" może stanowić obiekt, który realizuje znacznie więcej funkcji niż wynika to z potocznego znaczenia tego słowa, a zatem może służyć nie tylko ściśle rozumianemu ruchowi pojazdów po wyznaczonych i wybudowanych jezdniach. Tak rozumiana "droga" składać się może z wielu lub bardzo wielu dodatkowych elementów, a nie tylko z jezdni : części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, które łącznie maja służyć do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Jednak wszystkie elementy i części drogi traktowane jako całość techniczno-użytkowa muszą spełniać podstawowy warunek: muszą być usytuowane w pasie drogowym. Dalej wskazać należy, że art. 11f ust. 1 pkt. 1 i 2 specustawy (przepis ten określa treść rozstrzygnięcia, które zapada jako decyzja zezwalająca na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych), stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii oraz określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów. Na mapie przebiegu drogi (załącznik nr 1N do decyzji Wojewody Małopolskiego) – tj. inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, dotyczącej rozbudowy drogi gminnej ul. [...], przedstawione zostały czerwoną przerywaną linią, "linie rozgraniczające teren inwestycji, granica projektowanego pasa drogowego DG". Od strony wschodniej, granica ta przebiega na styku ul. [...] (drogi gminnej objętej rozbudową) oraz ul. [...] (droga gminna). Następnie ul. [...] łączy się (skrzyżowaniem) z ul. [...] (droga powiatowa) i ul. [...] (droga gminna). W każdej z tych dróg (gminnych i powiatowej) zaprojektowano przebudowę sieci, w tym odwodnienie liniowe, jednak każda z tych dróg jest droga publiczna i zaprojektowane w niej uzbrojenie terenu (budowane lub przebudowywane) nie ma żadnego wpływu na interes prawny skarżących. Działka skarżących nr [...], na której zaprojektowano zbiornik retencyjny jako element odwodnienia projektowanej inwestycji, znajduje się jednak daleko poza wyznaczonym na mapie pasem drogowym projektowanej do rozbudowy ul. [...], jak również poza jakimkolwiek pasem drogowym drogi publicznej. Nie mają racji skarżący, że skoro zbiornik wodny retencyjny nie służy prowadzeniu ruchu drogowego, to nie mieści się w definicji drogi. Jak wyżej wskazano, definicja drogi jest niezwykle pojemna, zatem zbiornik retencyjny jako element odwodnienia drogi co do zasady może mieścić się w tym pojęciu. W szczególności budowę lub przebudowę urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych przewiduje art. 11f ust. 1 pkt.8 lit. f specustawy drogowej. Rzecz jednak w tym, że jednocześnie urządzenia te, aby mogły stanowić inwestycję "w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych" zgodnie z art. 1 specustawy drogowej, muszą mieścić się w pasie drogowym. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, działka skarżących nie znajduje się w żadnej części w pasie drogowym ul. [...] (rozbudowywanej w ramach planowanej inwestycji), nie może zatem zostać objęta zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej, wydawanym na podstawie specustawy drogowej. Pozostałe zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które prowadziłyby do konieczności uchylenia decyzji w całości. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej działki skarżących nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 11g ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, albowiem wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca tej jednej działki. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 1014 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 34 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).