II SAB/Wr 60/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 grudnia 2023 r. A. A., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Organ poinformował Sąd pismem z dnia 19 stycznia 2024 r., że skarżący odwołał pełnomocnictwo i cofnął przedmiotową skargę. Oświadczenie skarżącego, jak wynika z załączonych do ww. pisma wydruków pism elektronicznych, zostało przesłane organowi w formie elektronicznej w dniu 18 stycznia 2024 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 marca 2024 r. wezwano skarżącego, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo w formie dokumentu elektronicznego wraz z zawiadomieniem o możliwości jego odbioru przesłano na adres elektroniczny skarżącego w dniu 5 kwietnia 2024 r. W związku z nieodebraniem przez adresata dokumentu w okresie 14 dni od wysłania pierwszego urzędowego poświadczenia doręczenia, wezwanie zostało uznane za doręczone w dniu 20 kwietnia 2024 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynność wskazana w wezwaniu nie została wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi. Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak już wspomniano, wezwanie zostało skierowane na adres elektroniczny skarżącego w dniu 5 kwietnia 2024 r. Wskutek nieodebrania dokumentu przez adresata w ciągu 14 dni, w świetle art. 74 § 8 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, doręczenie nastąpiło w dniu 20 kwietnia 2024 r. (zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia – k. 105 akt sądowych). Ostatnim dniem 7-dniowego terminu był zatem 27 kwietnia 2024 r. (sobota). Jeżeli jednak ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z tym, iż ostatni dzień terminu przypadł na sobotę, termin do wykonania czynności wskazanych w wezwaniach zakończył się z upływem dnia 29 kwietnia 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania czynności. Odnosząc się do oświadczenia skarżącego, przesłanego organowi w formie dokumentu elektronicznego w dniu 18 stycznia 2024 r. o cofnięciu skargi, Sąd wyjaśnia, że wobec nieuzupełnienia wyżej opisanego braku fiskalnego w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności skutecznego cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Oznacza to, że strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona skutecznie postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, dostępne w CBOSA). W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.