II SA/Ol 879/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 879/23 w sprawie ze skargi Gminy Braniewo na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 25 lipca 2023 r., nr PN.4131.302.2023 w przedmiocie ustanowienia zasad, na jakich przewodniczącemu organu wykonawczego jednostki pomocniczej Gminy Braniewo przysługuje dieta oraz zwrot kosztów podróży postanawia uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 879/23, w ten sposób, że w sentencji wyroku dotychczasową treść rozstrzygnięcia oznaczyć jako pkt 1. i dodać pkt 2. w brzmieniu: "2. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 879/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów po rozpoznaniu skargi Gminy Braniewo (dalej jako: "strona skarżąca"), uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 25 lipca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 4 uchwały Rady Gminy Braniewo z dnia 29 czerwca 2023 r., nr 65/VIII/2023 w sprawie ustanowienia zasad, na jakich przewodniczącemu organu wykonawczego jednostki pomocniczej Gminy Braniewo przysługuje dieta oraz zwrot kosztów podróży służbowej. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej - radcy prawnemu A. G. i odebrany przez niego 29 stycznia 2024 r. (k. 41 akt sądowych). Pismem z 31 stycznia 2024 r. (data nadania przesyłki), pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku o rozstrzygnięcie dotyczące zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku został zgłoszony w ustawowo przewidzianym terminie i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn.zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Natomiast zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Według art. 210 § 2 p.p.s.a., przepis § 1 nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. W niniejszej sprawie pełnomocnik, będący radcą prawnym, został ustanowiony z wyboru i w złożonej skardze wnioskował o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W wyroku z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 879/23, tutejszy Sąd, uwzględniając skargę, nie rozstrzygnął o kosztach postępowania na skutek przeoczenia. Brak ten należało zatem uzupełnić w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. W celu nadania wyrokowi ostatecznej, uporządkowanej formy, dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczono jako punkt 1., zaś jako punkt 2. dodano rozstrzygnięcie dotyczące kosztów. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.