II SA/Sz 835/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 24 marca 2023 r., nr GN.683.12.2020/2023.I, Starosta S. (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji") ustalił odszkodowanie w wysokości 11.697 zł, na rzecz dotychczasowego właściciela, P. S. (dalej przywoływany jako: "Strona" lub " Skarżący"), za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,0122 ha, powstałą z podziału działki nr [...] o pow. 0,1231 ha, położoną w obrębie ewidencyjnym D. , gminie D. , która została przejęta na rzecz Gminy D. , na podstawie decyzji Starosty z 23 kwietnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, uchylonej w części decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z 26 lutego 2020 r. oraz sprostowaną postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. Jednocześnie Starosta orzekł o niepowiększaniu ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości w związku z niespełnieniem warunków ustawowych oraz zobowiązał Wójta Gminy D. , działającego w imieniu Gminy D. , do wypłaty tak ustalonego odszkodowania, jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie domagając się przeprowadzenia przez organ II instancji dodatkowego postępowania dowodowego poprzez zlecenie biegłemu rzeczoznawcy sporządzenia wyceny wartości nieruchomości przyjmując, że nieruchomość stanowi teren zabudowy mieszkaniowej oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w oparciu o nowy operat szacunkowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono, naruszenie prawa materialnego w postaci art. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. oraz art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanego w Paryżu 20 marca 1952 r. (zwanego dalej: "Protokołem"), art. 21, art. 64 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, w ten sposób, że: - ustalono odszkodowanie na podstawie transakcji drogowych, podczas gdy wywłaszczona nieruchomość - niezależnie od jej formalnego przeznaczenia - stanowiła faktycznie i funkcjonalnie nieruchomość budowlaną - mieszkaniową, w taki sposób funkcjonowała w obrocie i taka jest jej wartość, przez co doszło do naruszenia prawa do poszanowania mienia Strony, - zakwestionowana decyzja i operat szacunkowy odnoszą się do uchwały Rady Gminy D. Nr XXII/282/05 z 30 czerwca 2005 r., a projekt przebudowy ulic powstał dopiero w 2017 r. i do tego czasu na żadnych planach ani mapach nie uwidaczniano finalnych granic inwestycji, a te okazały się większe niż przed 2017 r., przez co doszło do naruszenia prawa do właściwego, swobodnego i pełnego dysponowania mieniem w postaci całej nieruchomości, z której po podziale została wyodrębniona działka, - błędnie zinterpretowano art. 1 powyższego Protokołu i ww. przepisy Konstytucji, a w konsekwencji naruszono prawo Strony do słusznego odszkodowania oraz jej prawo własności w wyniku ustalenia należnego odszkodowania na podstawie przepisów sprzecznych z Konstytucją i art. 1 Protokołu, Ponadto Strona zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w odwołaniu powołanego jako "k.p.c.") poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Strony ze względu na brak zastrzeżeń Organu I instancji do operatu szacunkowego, podczas gdy zawnioskowane dowody miały na celu przedstawienie kontekstu oraz historii inwestycji drogowej opisanej w petitum odwołania w kontekście praw konstytucyjnych oraz praw człowieka opisanych w zarzutach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z 27 lipca 2023 r., nr K-GN-4.7581.19.2023.JD, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "K.p.a.") oraz art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 334 ze zm., zwanej dalej: "u.g.n.") , w związku z art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 162 ze zm., zwanej dalej: "specustawą drogową") Wojewoda Zachodniopomorski (dalej przywoływany jako: "Organ II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji z 24 marca 2023 r. W uzasadnieniu Organ II instancji przedstawił ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wynika z nich, że 23 kwietnia 2019 r. Starosta S. wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej przywoływana jako: "decyzja zrid"), w trybie m.in. specustawy drogowej, uchyloną w części decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z 26 lutego 2020 r. Decyzja Wojewody została sprostowana postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. Powyższa decyzja zezwoliła na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa ul. [...], ul. [...] oraz części ul. [...] w U. D. wraz z rozbudową sieci kanalizacji deszczowej, remontem sieci wodociągowej, przebudową sieci teletechnicznej, przebudową sieci elektroenergetycznej, rozbudową oświetlenia ulicznego", m.in. na nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym D. , gminie D. , oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0122 ha, powstałej z podziału działki nr [...] o powierzchni 0,1231 ha. Organ I instancji ustalił, że nieruchomość na dzień wydania ww. decyzji drogowej stanowiła własność Strony a dalej wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia odszkodowania na rzecz dotychczasowego właściciela za ww. nieruchomość, która stała się z mocy prawa własnością Gminy D. W aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin nieruchomości przeprowadzonych 20 października 2020 r. trakcie oględzin ustalono, że działka Jest niezabudowana, porośnięta trawą, krzakami. Ogrodzenie wykonane ze słupów betonowych z rozciągniętym drutem kolczastym. W dniu 24 listopada 2021 r. wpłynął do Organu I instancji operat szacunkowy określający wartość tej nieruchomości, sporządzony 14 grudnia 2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego D. B.. W aktach sprawy znajduje się protokół z weryfikacji ww. operatu szacunkowego, sporządzony 2 grudnia 2021 r., w którym stwierdzono, że opinia biegłej zawiera błędy, niejasności i jest niespójna. W dniu 17 grudnia 2021 r. wpłynęło pismo Wójta Gminy D. do Organu I instancji, z którego wynika, że działka Strony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy D. ustanowionego uchwałą Nr XXII/282/05 Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r. położona jest na terenie oznaczonym symbolem KL - drogi publicznej klasy drogi lokalnej. W piśmie z 21 grudnia 2021 r. Organ I instancji zawiadomił strony m.in. o konieczności zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania decyzji, w tym wykonania nowego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego przez rzeczoznawcę majątkowego wyłonionego 14 grudnia 2021 r. Powyższy operat został opracowany z datą 15 marca 2022 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. T. . Wartość przedmiotowej nieruchomości w operacie została określona na kwotę 11.510 zł, w tym wartość rynkowa gruntu 10.460 zł i wartość części składowych (ogrodzenie) 1.050 zł. Pismem z 30 maja 2022 r. Strona, zastępowana przez adwokata, złożyła zastrzeżenia do ww. operatu w zakresie określonych kwot i podstawy wyceny oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, dokonanie ustaleń w rejestrach Starostwa Powiatowego w S., tj. jakie były plany zagospodarowania przedmiotowej działki począwszy od 30 czerwca 2005 r., ustalenie rodzaju i przeznaczenia nieruchomości z innych rejestrów aniżeli z tych prowadzonych przez Wójta Gminy D. , przesłuchanie strony oraz świadka H. K. na rozprawie, przekazanie pisma rzeczoznawcy celem ustosunkowania się. Do pisma załączono m. in. akty notarialne - umowy sprzedaży nieruchomości położonych w D. , a także pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi Strony. W ocenie Strony, rzeczoznawca bezkrytycznie przyjęła, że cała wywłaszczona nieruchomość ma przeznaczenie drogowe i w konsekwencji wycena nieruchomości zostaje dokonana w oparciu o porównanie wartości transakcji nieruchomości drogowych, co stanowi zasadniczy błąd. Według strony rzeczoznawca powinna właściwie opisać zapisy m.p.z.p. oraz projektowaną inwestycję i dopiero wówczas przystąpić do określenia wysokości należnego odszkodowania. Strona zaznaczyła, że mapa sytuacyjno-wysokościowa z roku 2012 nie wskazuje na tak duży zakres rozbudowy ul. [...] jak to ma miejsce obecnie. Wobec modyfikacji pierwotnych planów strona wniosła o potraktowanie wywłaszczonej nieruchomości jako gruntów budowlanych. W dniu 28 czerwca 2022 r. w siedzibie Organu I instancji odbyła się rozprawa administracyjna. Z protokołu z rozprawy wynika, że uczestniczyli w niej: przedstawiciel Starostwa Powiatowego w S., pełnomocnik Gminy D., pełnomocnik Strony i rzeczoznawca majątkowy. Rzeczoznawca majątkowy wyjaśniła na jakiej podstawie przyjęła przeznaczenie nieruchomości, wskazując, że dokumenty w tym zakresie są spójne. W odniesieniu do przedłożonych aktów notarialnych rzeczoznawca stwierdziła, że dotyczą one innych nieruchomości niż przedmiot wyceny - o innym przeznaczeniu i innych cechach rynkowych, stąd nie mogą być przyjęte do porównania. Rzeczoznawca podtrzymała sporządzony operat. Pełnomocnik Strony przyjął argumentację dotyczącą stanu prawnego nieruchomości, jednak niezależnie od przeznaczenia w m.p.z.p. wartość wywłaszczonej działki to ok. 250 zł/m2. Strona podniosła też twierdzenia o utraconych korzyściach związanych z realizacją inwestycji drogowej. Nadto przedłożone akty notarialne - według pełnomocnika Strony - dotyczą nieruchomości podobnych do nieruchomości wywłaszczonej. Pełnomocnik Gminy D. poinformowała, że Gmina nie wnosi zastrzeżeń do operatu, wskazując że określone w operacie przeznaczenie nieruchomości w m.p.z.p. jest prawidłowe a zarzuty dotychczasowego właściciela nie dotyczą przedmiotu postępowania. Postanowieniem z 30 czerwca 2022 r., Organ I instancji odmówił uwzględnienia żądania dowodowego Strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów przedłożonych przy piśmie z 30 maja 2022 r., a także z przesłuchania świadka. W dniu 5 sierpnia 2022 r. Organ I instancji wydał decyzję ustalającą Stronie odszkodowanie w wysokości w wysokości 11.510 zł z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]. W wyniku rozpoznania odwołania Strony, Organ II instancji decyzją z 22 listopada 2022 r., uchylił decyzję Organu I instancji z 5 sierpnia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji, jako że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ II instancji wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Organ I instancji winien dokonać szczegółowej analizy operatu szacunkowego i zwrócić się do rzeczoznawcy majątkowego o jego poprawę. Organ I instancji powinien też zweryfikować informację z 24 stycznia 2022 r. w przedmiocie rozpoczęcia robót, w zakresie nadawcy i podpisu, tak aby mogła ona stanowić dowód w sprawie, a także uzupełnić dokumenty sprawy o wydruk z elektronicznej księgi wieczystej na podstawie której ustalił dotychczasowego właściciela nieruchomości. Organ II instancji zaznaczył, że decyzja wydana w wyniku ponownego postępowania powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 1 k.p.a., w tym w zakresie oznaczenia stron. Pismem z 24 stycznia 2023 r. Organ I instancji zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego poprawę operatu szacunkowego w zakresie błędów rachunkowych, mających wpływ na określoną wartość nieruchomości oraz omyłek pisarskich, dostrzeżonych przez organ odwoławczy. W dniu 10 lutego 2023 r. do Organu I instancji wpłynął operat szacunkowy sporządzony 7 lutego 2023 r. przez rzeczoznawcę majątkowego. Wartość przedmiotowej nieruchomości w operacie została określona na kwotę 11.697 zł, w tym wartość rynkowa gruntu 10.459 zł i wartość części składowych (ogrodzenie) 1.238 zł. Następnie po zawiadomieniu Strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag do operatu szacunkowego, decyzją z 24 marca 2023 r. nr GN.683.12.2020/2023.1, Organ I instancji ustalił Stronie odszkodowanie w wysokości 11.697 zł z tytułu przejścia z mocy prawa własności ww. nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 27 lipca 2023 r. nr K-GN-4.7581.19.2023.JD Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję. Zdaniem Organu II instancji w sprawie bezsporne jest, że nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0122 ha, powstała z podziału działki nr [...] o powierzchni 0,1231 ha stanowiącej dotychczasową własność Strony oraz przeszła na własność Gminy D. na mocy ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa ul. [...], ul. [...] oraz części ul. [...] w U. D. wraz z rozbudową sieci kanalizacji deszczowej, remontem sieci wodociągowej, przebudową sieci teletechnicznej, przebudową sieci elektroenergetycznej, rozbudową oświetlenia ulicznego". Organ II instancji przedstawił przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i specustawy drogowej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 555, zwanego dalej: "rozporządzeniem"), służące ustaleniu odszkodowania w sprawie. Wskazał na operat szacunkowy z 7 lutego 2023 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, określający wartość nieruchomości - działki nr [...], położonej w obrębie D. - na kwotę 11.697 zł. Organ II instancji zwrócił uwagę, że działka na dzień wydania decyzji zrid położona była na terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą nr XXII/282/05 Rady Gminy D. z 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem działek: obręb C.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (Dz. Urz. Woj. Zach, z 2006 r., nr [...], poz. 1815, zwanego dalej: "m.p.z.p.") działka jest położona na terenie oznaczonym symbolem KL- drogi publiczne klasy drogi lokalnej. Jak wyjaśnił Organ II instancji, w sprawie zastosowanie znajduje art. 154 ust. 1 u.g.n. wobec objęcia nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego. Fakt ten przesądza o tym, że rzeczoznawca nie był legitymowany do uwzględnienia faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości, gdyż art. 154 ust. 3 u.g.n. stosuje się tylko w sytuacjach nie objętych hipotezą określoną w art. 154 ust. 1 i 2 u.g.n. Rzeczoznawca badając przeznaczenie wycenianej nieruchomości, ustalone zgodnie z art. 154 u.g.n., stwierdziła, że jest ono tożsame z celem wywłaszczenia. Przepis § 36 ust. 4 jest przepisem szczególnym w stosunku do § 36 ust. 1. Odczytywać go należy w ten sposób, że zawsze ilekroć nieruchomość wywłaszczona, czy przejęta na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa była przeznaczona pod drogę na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (tak jak w analizowanym przypadku), wycena wartości tej nieruchomości stanowiąca podstawę ustalenia odszkodowania winna być dokonana na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych - a więc nabytych pod inwestycje drogowe. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji (co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca, rzeczoznawca majątkowy zamieściła bowiem w operacie bazę transakcji działkami drogowymi na rynku regionalnym) umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wycen) i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Organ II instancji zauważył, że w celu określenia wartości gruntu rzeczoznawca posłużyła się podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Biegła przeanalizowała rynek nieruchomości przeznaczonych i nabywanych pod drogi. Na rynku lokalnym, obejmującym obszar gminy wiejskiej D., rzeczoznawca nie odnotowała żadnej transakcji dotyczącej nieruchomości przeznaczonych pod drogi; wydłużenie okresu badania rynku nie skutkowało odnalezieniem większej liczby transakcji. Wobec powyższego biegła poszerzyła obszar badania o cały powiat. Jak wynika z treści operatu, analiza przyjętego rynku wykazała 7 transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi publiczne, których ceny zawierały się w granicach od 16,88 zł/m2 do 43,92 zł/m2, przy średniej cenie 40,00 zł/m2. Rzeczoznawca podkreśliła, że wszystkie te nieruchomości (w tym nieruchomość o cenie maksymalnej) charakteryzowały się gorszymi ocenami cech rynkowych. Wobec powyższego, mając na względzie, że zasada ekstrapolacji może być stosowana wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, poszerzono obszar rynku o badanie rynku regionalnego, obejmującego powiat sławieński, koszaliński, kołobrzeski, ze szczególnym uwzględnieniem gmin nadmorskich. Do wyceny rzeczoznawca przyjęła transakcje z okresu około 4 lat poprzedzających datę wyceny, z uwagi na małą liczbę transakcji nieruchomościami podobnymi do nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny. Analiza przyjętego rynku wykazała 6 transakcji nieruchomościami podobnymi do nieruchomości stanowiącej przedmiot wycen), których ceny zawierały się w granicach od 43,97 zł/m2 do 121,26 zł/m2. Analizując transakcje na regionalnym rynku nieruchomości, biegła nie stwierdziła wystąpienia istotnego trendu wpływającego na zmianę poziomu cen na skutek upływu czasu. Jak zaznaczyła biegła, otrzymane wyniki wraz z analizą zachowań uczestników rynku wskazują, że różnica w cenach wynika przede wszystkim z różnic w ocenie przyjętych cech rynkowych, w związku z czym nie dokonano korekty z uwagi na upływ czasu. Rzeczoznawca ustaliła, że na badanym rynku zasadniczy wpływ na wysokość cen mają takie cechy, jak: atrakcyjność lokalizacji - ogólna (50%), lokalizacja szczegółowa (45%), utrudnienia inwestycyjne (5%). Po skorygowaniu wartości wybranych, najbardziej podobnych nieruchomości, wartość 1 m2 gruntu została oszacowana na kwotę 85,73 zł. Ostatecznie wartość wywłaszczonej nieruchomości określono na kwotę 11.697 zł, w tym wartość gruntu 10.459 zł i wartość części składowych gruntu 1.238 zł (ogrodzenie). W ocenie Organu II instancji zarzuty Strony dotyczące operatu szacunkowego okazały się niezasadne. Z treści operatu szacunkowego wynika, że rzeczoznawca, określając wartość nieruchomości, poprawnie ustaliła stan nieruchomości i zastosowała prawidłową normę materialnoprawną. Zdaniem Organu odwoławczego operat szacunkowy z 7 lutego 2023 r. został sporządzony zgodnie z zasadami określonymi ustawie – u.g.n. oraz w rozporządzeniu. W operacie przedstawiono sposób dokonania wyceny nieruchomości tzn. określono przedmiot, zakres wyceny, cel wyceny, podstawy formalnoprawne oraz źródła danych o nieruchomościach, ustalono daty istotne dla określenia wartości nieruchomości, opisano stan nieruchomości, wskazano przeznaczenie nieruchomości, analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, wskazano rodzaj określonej wartości, wybór podejścia i metody, przedstawiono obliczenia wartości nieruchomości oraz wynik wyceny, ponadto załączono istotne dokumenty wykorzystane przy jego sporządzaniu. Mając na uwadze, że przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji zrid objęta była m.p.z.p. i przeznaczona pod tereny dróg publicznych klasy drogi lokalnej, za niezasadny Organ II instancji uznał zawarty w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, poprzez zlecenie biegłemu rzeczoznawcy sporządzenie wyceny wartości nieruchomości, przyjmując, że nieruchomość stanowi teren zabudowy mieszkaniowej. Zaznaczył, że nawet gdyby uznał, że zachodzi konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego, nie mógłby zlecić rzeczoznawcy majątkowemu nowej wyceny, gdyż sporządzenie nowego operatu szacunkowego oznacza w istocie konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), a więc z zagwarantowaniem stronom prawa do oceny operatu przez organy obu instancji. Stwierdził, że nie ma obowiązku powołania nowego rzeczoznawcy w celu sporządzenia kolejnego operatu, w sytuacji gdy w ocenie organu operat nie zawiera wadliwości, które pozbawiałyby go wartości dowodowej, a jedynie nie odpowiada oczekiwaniom stron. Nie było przeszkód aby dowód taki został złożony przez strony i wówczas podlegałby ocenie przez organ. Jak podkreślił Organ II instancji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają zarzuty strony dotyczące zakresu i planowania inwestycji przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie ustalenia wysokości odszkodowania na rzecz dotychczasowego właściciela za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie ww. decyzji zrid. Odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość może odpowiadać wyłącznie jej wartości rynkowej, określonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W odszkodowaniu nie może zostać uwzględniona okoliczność, że pozostała po wywłaszczeniu część nieruchomości utraciła wartość. Obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej nie podlega regulacjom administracyjnoprawnym i może być dochodzone jedynie na drodze cywilnej. Wobec powyższego za niezasadny Organ II instancji uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, mających na celu przedstawienie kontekstu oraz historii inwestycji drogowej. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 1 Konwencji, art. 1 protokołu nr 1 do tej Konwencji oraz art. 21, art. 64 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP. Argumentował bowiem, że "słuszne odszkodowanie" w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji RP różni się od odszkodowania pełnego, odpowiadającego przyjętej w art. 361 Kodeksu cywilnego zasadzie pełnego odszkodowania. Jednoznaczną w swojej treści zasadą polskiego prawa wywłaszczeniowego jest, że odszkodowanie ustala się według wartości nieruchomości, a nie szkody, jaką poniesie właściciel wskutek wywłaszczenia nieruchomości. Zasada ta wyłącza odszkodowanie za jakikolwiek inny uszczerbek majątkowy poniesiony przez podmiot wywłaszczany. Odszkodowanie nie obejmuje w szczególności utraconych przez właściciela zysków, utraty wartości pozostałej części nieruchomości, kosztów przeprowadzki w inne miejsce, doznanych uciążliwości. Postanowienia z art. 1 ww. Protokołu nr 1 wyznaczające granice ingerencji państwa w prawo własności, nie będą jednak w żaden sposób naruszać prawa państwa do stosowania takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczania podatków bądź innych należności lub kar pieniężnych. Organ II instancji zauważył, że Organ I instancji w kwestionowanej odwołaniem decyzji orzekł o niepowiększaniu ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości w związku z niespełnieniem warunków określonych w art. 18 ust. 1e, tj. wydanie nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strony nie przedstawiły w tym zakresie dowodów. W powyższym zakresie strona odwołująca się nie złożyła zastrzeżeń. W sprawie bezspornym jest, że inwestor nie objął nieruchomości w posiadanie w terminie przewidzianym w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, bowiem nie doszło do rozpoczęcia realizacji inwestycji w wymaganym ww. przepisem terminie. Jest także bezsporne, że wola wydania nieruchomości nie została uzewnętrzniona inwestorowi w tym terminie przez właściciela nieruchomości. Wobec powyższego zasadnie nie dokonano powiększenia odszkodowania o 5% - stosownie do art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. Według Organu II instancji, Organ I instancji uwzględnił wskazania organu odwoławczego, zawarte w ww. decyzji z 24 listopada 2022 r. Organ I instancji zwrócił się bowiem do rzeczoznawcy majątkowego o poprawę operatu szacunkowego w zakresie dostrzeżonych wadliwości, w konsekwencji - biegła sporządziła nowy operat szacunkowy. Ponadto, Organ I instancji zweryfikował informację z 24 stycznia 2022 r., w przedmiocie rozpoczęcia robót, w zakresie nadawcy i podpisu, tak aby mogła ona stanowić dowód w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosta wskazał, że ww. informacja została złożona 26 stycznia 2022 r. Także uzupełnił dokumenty o wydruk zupełny z elektronicznej księgi wieczystej, na podstawie której ustalił dotychczasowego właściciela nieruchomości. W sentencji zaskarżonej decyzji Starosta prawidłowo oznaczył strony. Pismem z 21 sierpnia 2023 r. pełnomocnik Strony wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu II instancji z 27 lipca 2023 r. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z 24 marca 2023 r. i zobowiązanie Organu I instancji do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy i wytyczne w zakresie wykładni przepisów, jak w podniesionych zarzutach skargi. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z wydruku ze strony internetowej Gminy D. na fakt tego, że Gmina D. jako sprzedawca posługuje się cenami rynkowymi zależnymi od rzeczywistej wartości nieruchomości, którą sprzedaje. Kwestionowanej decyzji Skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. a. art. 1 EKPCz oraz art. 1 Protokołu nr 1 Protokołu nr 1 do EKPCz, który, zapewnia prawo do poszanowania mienia w znaczeniu sensu largo w ten sposób, że stosując obowiązujące przepisy w postaci: art. 154 u.g.n. i art. 156 u.g.n., § 36 ust. 4 rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie i ustalenie odszkodowania za nieruchomość, której własność przeszła z mocy prawa na Gminę D. w oparciu o wartości transakcji drogowych, a nie budowalnych, podczas gdy wywłaszczona nieruchomość - niezależnie od jej formalnego przeznaczenia - stanowiła faktycznie i funkcjonalnie nieruchomość budowlano - mieszkaniową, w taki sposób funkcjonowała w obrocie i taka jest jej wartość przez co doszło do naruszenia prawa poszanowania mienia skarżącego i znacznego zaniżenia wysokości przyznanego jej odszkodowania, b. art. 1 EKPCz oraz art. 1 Protokołu 1 do EKPCz, który zapewnia prawo do poszanowania mienia w znaczeniu sensu largo w ten sposób, że zaskarżona decyzja i operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę odnoszą się do uchwały – m.p.z.p., natomiast sam projekt przebudowy ulic powstał dopiero w 2017 r. i do tego czasu na żadnych planach lub mapach nie uwidaczniano finalnych granic inwestycji, a te okazały się większe niż przed 2017 r., przez co doszło do naruszenia prawa do właściwego, swobodnego i pełnego dysponowania mieniem w postaci całej nieruchomości, z której po podziale została wyodrębniona działka wskazana w zakresie zaskarżenia, c. art. 1 Protokołu 1 EKPCz oraz art. 21, art. 64 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie prawa Skarżącego do słusznego odszkodowania, a także prawa własności w wyniku ustalenia odszkodowania na podstawie przepisów sprzecznych z Konstytucją oraz z art. 1 Protokołu 1 do EKPCz, d. art. 134 ust. 4 u.g.n., poprzez niezastosowanie wobec Skarżącego zasady korzyści, podczas gdy rzeczywiste przeznaczenie nieruchomości powoduje zwiększenie jej wartości; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a. art. 77 i art. 78 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak dokonania wyczerpujących ustaleń koniecznych dla wydania zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony postępowania administracyjnego z uwagi na brak zastrzeżeń ze strony Organu I instancji do sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu, podczas gdy zawnioskowane dowody miały na celu przedstawienie kontekstu oraz historii inwestycji drogowej opisanej w kontekście praw konstytucyjnych oraz praw człowieka opisanych w zarzutach, co w konsekwencji pozostawało w niezgodzie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej, b. art. 8 k.p.a., poprzez traktowanie nierówno interesu skarżącego i Skarbu Państwa, a w konsekwencji naruszenie zasady proporcjonalności oraz zaufania obywatela do władzy publicznej. Zdaniem Skarżącego oś sporu w przedmiotowej sprawie stanowi kwalifikacja nieruchomości przejętej na rzecz Gminy D. na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że rzeczoznawca oszacowała wartość nieruchomości, a punktem odniesienia były wartości nieruchomości drogowych, tzn. tych już w chwili transakcji wykorzystywanych jako drogi. Autor operatu szacunkowego nie wziął jednak pod uwagę potencjału rynku lokalnego, który wzmacniało sąsiedztwo terenów o sporym nasileniu inwestycyjnym. Zdaniem Skarżącego, wskutek tego doszło do zaniżenia wartości należnego mu odszkodowania. W ocenie Skarżącego należy mieć na uwadze rzeczywiste przeznaczenie i funkcję działki. Działka od zawsze była traktowana jak przeznaczona na cele mieszkaniowe. W taki sposób właściciele gospodarowali tą działką i działkami sąsiednimi. Transakcje sprzedaży działek sąsiednich nie różnicowały działek na części o różnych wartościach. Cena 1 m2 w gruntu w D. wynosi ok. 250,00 zł i taka jest właściwa wartość, jaka winna zostać przyjęta przez rzeczoznawcę. Wskazał na transakcją z 2018 r. w którym działka o powierzchni 0,2002 ha został sprzedana za cenę 490.000,00 zł, co daję 245,00 zł za 1 m2. Skarżący podkreślił, że gdy Gmina występuje jako sprzedawca, operuje rzeczywistą rynkową wartością sprzedawanej nieruchomości. Na dowód Skarżący powołał się na załączony do skargi wydruk oferty sprzedaży nieruchomości W związku z tym, Skarżący nie zgadza się z zakwalifikowaniem działki do kategorii nieruchomości drogowych. Według Skarżącego, w sposób nieuprawniony nie zastosowano wobec niego zasady korzyści z art. 134 ust. 4 u.g.n. Organy obu instancji błędnie przyjęły, że skoro działka przeznaczona jest pod tereny drogowe i została wywłaszczona pod budowę drogi, to nie ma potrzeby weryfikowania, czy nastąpiło w tym przypadku zwiększenie wartości tej działki. Co do zarzutu opisanego w pkt 1b skargi pełnomocnik Skarżącego argumentował dalej, że Organ nie odniósł się w żaden sposób do podnoszonego przez Skarżącego faktu, iż operat sporządzony przez rzeczoznawcę nie bierze pod uwagę tego, że sam projekt przebudowy ulic powstał dopiero w 2017 r. i do tego czasu na żadnych mapach, ani planach nie uwidoczniono ostatecznych granic inwestycji, które okazały się znacznie większe niż przed 2017 r. Pomimo, że obecnie realizowana inwestycja drogowa została zawarta już m.p.z.p. z 2005 r., to jak wynika z przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania przez Organem I instancji dokumentów, projekt powstał w 2017 r. Do tamtej pory wszelkie dokumenty uzyskiwane z Gminy D. lub Starostwa S. nie miały naniesionego projektu drogi w granicach, w jakich czyni to projekt z 2017 r. Według projektu zakres inwestycji drogowej jest znacznie większy, aniżeli zakładano pierwotnie. W opisanej sytuacji Skarżący upatruje naruszenia art. 1 Protokołu 1 do EKPCz. Skarżący nie ze swej winy pozostawał w przeświadczeniu, że zakres terytorialny inwestycji będzie mniejszy aniżeli okazało się wraz z naniesieniem na mapy projektów z 2017 r. Jednocześnie zarówno Wójt, jak i Starosta powołują się na m.p.z.p. z 2005 r. W ten sposób, jak podkreślił Skarżący, powstał swoisty dualizm, w którym decyzje i działania bazują na akcie prawa miejscowego z 2005 roku, przy jednoczesnym pominięciu twierdzeń Skarżącego o działaniach i dokumentach, jakie miały miejsce po 2005 r. Skarżący oraz właściciele sąsiednich działek gospodarowali nimi oraz czynili nakłady i inwestycje, nie wiedząc o finalnym przebiegu inwestycji drogowej. Zakres oraz kształt inwestycji został ujawniony dopiero po tym, jak w 2017 r. sporządzono jej finalny projekt i to właśnie stanowi naruszenie prawa do poszanowania mienia. Co do zarzutu opisanego w pkt 1c dotyczący naruszenia art. 1 Protokołu 1 do EKPCZ, pełnomocnik Skarżącego wskazał, że cel tego przepisu został wyjaśniony przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku w sprawie Marckx v. Belgia, w którym wskazano, że przez uznanie, iż każdy ma prawo do poszanowania mienia, art. 1 gwarantuje w istocie prawo własności. Samo pojęcie mienia ma znaczenie autonomiczne i nie jest ograniczone do własności rzeczy. Ingerencja w prawo własności jest zazwyczaj rezultatem decyzji władz administracyjnych. Może także wynikać z wyroków sądów lub - rzadziej - bezpośrednio z regulacji prawnych. Dochodzi do niej także wskutek działania podmiotów innych niż władze publiczne, np. osób prywatnych. Komisja stwierdziła, że można stawiać zarzut naruszenia art. 1 Protokołu 1 do EKPCz, jeśli władze publiczne, choćby w małym stopniu, przyczyniły się do takiej ingerencji (M. Niwicki, Komentarz do art. 1 Protokołu 1 do EKPCz). W wyroku Sporrong i Lönnroth przeciwko Szwecji Trybunał zwrócił uwagę, że przy ocenie, czy doszło do wywłaszczenia, nie należy się kierować wyłącznie względami formalnymi, bo Konwencja ma chronić zawarte w niej prawa w sposób rzeczywisty i skuteczny, ale wyjść poza znamiona zewnętrzne i zbadać rzeczywistą sytuację będącą przedmiotem zarzutu. W każdej sprawie należy więc zbadać, czy zakres ingerencji w korzystanie z mienia nie oznacza faktycznego pozbawienia własności. Troska o jej osiągnięcie wyraża się w całej strukturze art. 1 Protokołu 1 do EKPCz. W szczególności musi być zachowana rozsądna proporcja między zastosowanymi środkami i celem, który miał być realizowany za pomocą działań państwa, w tym prowadzących do odebrania jednostce jej mienia. W każdym przypadku zarzutu naruszenia tego artykułu Trybunał musi więc ocenić, czy w rezultacie działania władz lub ich bierności osoba występująca ze skargą nic musiała ponieść nieproporcjonalnego i nadmiernego ciężaru. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy pełnomocnik Skarżącego podniósł, że celem ustalenia rzeczywistej wartości nieruchomości, jeszcze na etapie postępowania przed Organem I instancji, zawnioskował o przeprowadzenie (dowodów) z dwóch odpisów aktów notarialnych. Z niewiadomych Skarżącemu przyczyn, Organ I instancji odmówił uwzględnienia jednej z dwóch przedłożonych umów sprzedaży nieruchomości, co spowodowało podniesienie w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego, z uwagi na brak zastrzeżeń ze strony Starosty S. do sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu, podczas gdy zawnioskowane dowody miały na celu przedstawienie kontekstu oraz historii inwestycji drogowej, w kontekście praw konstytucyjnych i praw człowieka. Organ II instancji błędnie uznał ów zarzut za niezasadny, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 77 i art. 78 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń koniecznych dla wydania zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji pozostawało w niezgodzie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej. Takie działania Organu II instancji naruszają wskazaną zasadę prawdy obiektywnej, albowiem Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż Skarżący nie utracił w wyniku wywłaszczenia nieruchomości zajętej przez drogę, a nieruchomość budowlano - mieszkaniową o znacznie wyższej wartości. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, Organ naruszył też art. 8 k.p.a., poprzez traktowanie nierówno interesu Skarżącego i Skarbu Państwa. Skarżący wsparł się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawionym w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 407/21), który stwierdził, że przewidziana w niniejszym przepisie zasada proporcjonalności oznacza zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Pełnomocnik Skarżącego upatruje naruszenia art. 8 k.p.a. również w opisanych w skardze naruszeniach prawa materialnego oraz uważa za słuszną uwagę WSA w Krakowie w wyroku z dnia 8 lipca 2021 r. (sygn. akt I SA/Kr 438/21), że "organ powinien uwzględniać przy wykładni przepisów szerszy kontekst społeczny, w jakim przepisy te były wprowadzane, a także dokonać ich wykładni w taki sposób, aby obywatel, którego przepisy dotyczą, po ostatecznym ukształtowaniu jego sytuacji prawnej przez organ władzy publicznej mógł mieć w dalszym ciągu racjonalne przekonanie, że nie został pokrzywdzony na skutek działań organów państwa". Skarżący oświadczył, że w obecnej sytuacji nie ma zaufania do organów władzy publicznej i czuje się pokrzywdzony całą sytuacją. Gwarantowane Skarżącemu prawem międzynarodowym, jak i Konstytucją prawo własności i prawo do poszanowania mienia są nierespektowane, a Organ II instancji uzasadnia to nieprawidłowo stosowanymi przepisami ustaw i rozporządzeń. Zdaniem Skarżącego, po pierwsze odszkodowanie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji administracyjnej należy uznać za mienie w rozumieniu art. 1 Protokołu 1 do EKPCz. Po drugie należy uznać, iż mechanizm, w którym pozbawia się nieruchomości stanowiącej funkcjonalnie nieruchomość mieszkaniową za odszkodowaniem wyliczonym na podstawie wartości drogi stanowi rażące naruszenie praw człowieka Skarżącego. Ustalone odszkodowanie jest co najmniej trzykrotnie mniejsze aniżeli wartość odszkodowania jako powinna zostać ustalona w przypadku, gdyby działania Organu czyniły zadość podstawowym prawom człowieka. W skardze podkreślono też, iż choć zdaniem Skarżącego operat szacunkowy został sporządzony w zgodzie z obowiązującymi przepisami, to narusza prawa do ochrony mienia gwarantowane przez Radę Europy w ramach EKPCz. Odebranie własności bez zapłaty sumy pozostającej w rozsądnym stosunku do jej wartości uznaje się zazwyczaj za nieproporcjonalną ingerencję. W ocenie Skarżącego, naruszenie EKPCz i Protokołu 1 do EKPCz stanowi jednocześnie naruszenie art. 21 ust. 1 i 2 oraz art 64 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego Organ II instancji prawidłowo wskazał na różnicę pomiędzy "słusznym odszkodowaniem" a odszkodowaniem dochodzonym na podstawie K.c. (obejmującym chociażby utracone korzyści - lucrum cessans), niemniej jednak nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby normodawca konstytucyjny w ten sposób limitował odpowiedzialność za wywłaszczenie. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącego ani Organ II instancji ani nie przystąpili do połączenia. Natomiast wniosek dowodowy zwarty w skardze został oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 162 ze zm., zwanej dalej: "specustawą drogową"), decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości lub ich części wymienione decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 ww. ustawy. Zgodnie z art. 12 ust. 4f specustawy drogowej odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Ustalenie kręgu podmiotów, którym przysługują prawa rzeczowe, następuje przy tym na podstawie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej, zbiorze dokumentów czy też innych dokumentach potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości. Na podstawie art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Jak wynika natomiast z art. 18 ust. 1 specustawy wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie z przepisami ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 162 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.g.n.") ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.). W świetle art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy sporządza opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Rzeczoznawca majątkowy na podstawie art. 154 ust. 1 u.g.n. dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 555 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Stosownie do § 36 ust. 1 rozporządzenia, wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy drogowej określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. W przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym (§ 36 ust. 2 rozporządzenia). Jak wynika z § 36 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku, gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób: 1). wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, 2). wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni - powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50%. W przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio (§ 36 ust. 4 rozporządzenia). Stosownie do § 36 ust. 6 pkt 2 tego rozporządzenia, przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod drogi, a w szczególności przy określaniu wartości działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 ust. 1 i art. 105 ust. 4 ustawy, z tym że stan nieruchomości, z których wydzielono te działki gruntu, przyjmuje się odpowiednio na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości albo na dzień wejścia w życie uchwały rady gminy o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości. Przenosząc powyższe na tę sprawę wskazać trzeba, iż jest bezsporne, że nieruchomość, której właścicielem był Skarżący, oznaczona jako działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...], położona w obrębie ewidencyjnym D. , gminie D. , na mocy ostatecznej decyzji Starosty z 23 kwietnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, uchylonej w części decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z 26 lutego 2020 r., sprostowaną postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r., została przejęta na rzecz Gminy D., na potrzeby wydzielenia działki pod budowę drogi publicznej. Działka Skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy D. przyjętym uchwałą Nr XXII/282/05 Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r. położona była na terenie oznaczonym symbolem KL - drogi publicznej klasy drogi lokalnej. Stąd nie może budzić wątpliwości przeznaczenie tak wyznaczonego planem miejscowym obszaru jako działki o charakterze drogowym. Nie budzi wątpliwości jest w sprawie, że za przejętą nieruchomość (art. 12 ust. 4f specustawy drogowej), należne Skarżącemu odszkodowanie powinien ustalić starosta w drodze decyzji (art. 12 ust. 4a specustawy drogowej). Natomiast oś sporu w sprawie stanowi kwalifikacja nieruchomości Skarżącego przejętej na cele drogowe oraz następcze ustalenie odszkodowania na rzecz Skarżącego, na podstawie operatu rzeczoznawcy majątkowego z 8 marca 2023 r. Zdaniem Skarżącego, błędnie zastosowano w sprawie ww. przepisy, gdyż ustalenie odszkodowania nastąpiło w oparciu o wartości transakcji drogowych zamiast budowlanych. W zaistniałym sporze Sąd uznaje prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz przyznaje trafność argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zdaniem Sądu, skoro Organy ustaliły, wyceniana nieruchomość znajdowała się w planie miejscowym na terenie przeznaczonym pod drogę publicznej klasy drogi lokalnej, to konsekwentnie prawidłowo uznały, że zastosowanie w sprawie znajdzie § 36 ust. 4 rozporządzenia. Należy przy tym zaznaczyć, że przeznaczenie części działki Skarżącego na ww. cel, nastąpiło w oparciu o m.p.z.p. w 2005 r., a więc na wiele lat przed podjęciem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (która została wydana w 23 kwietnia 2019 r.). Twierdzenia Skarżącego, iż "zakres inwestycji drogowej jest znacznie większy, aniżeli zakładano pierwotnie" nie sposób powiązać z rozpatrywaną sprawą, w której istotny jest jedynie przebieg drogi na terenie należącym pierwotnie do Skarżącego. W ocenie Sądu brak jest w szczególności podstaw do przyjęcia, iż realizowana na postawie decyzji zrid droga przebiega po innym śladzie niż droga przewidziana w planie miejscowym. Podnoszone w tym zakresie argumenty sprowadzają się w istocie jedynie do przeświadczenia Skarżącego, że zakres terytorialny inwestycji będzie mniejszy aniżeli okazało się wraz z naniesieniem na mapy projektów z 2017 r. Jednakże przywołane wyżej odczucia oraz przeświadczenia Strony w powyższym zakresie nie mogły mieć znaczenia dla sprawy, skoro nie opierają się one na żadnym dowodzie. Skoro w planie miejscowym przewidziano drogę klasy lokalnej, właściciel nieruchomości na której zaprojektowano jej przebieg winien spodziewać się, iż powstanie droga publiczna spełniająca parametry przewidziane dla tego rodzaju dróg. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym wskazana wyżej regulacja, jako lex specialis, znajduje pierwszeństwo przed zasadą wynikającą z przepisu art. 134 ust. 3 u.g.n. (tzw. zasadą korzyści) w przypadkach objętych hipotezą normy zawartej w § 36 ust. 4 rozporządzenia. Analiza normy zawartej w tym przepisie, która przewiduje, iż wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych prowadzi do wniosku, że w każdym takim przypadku, w którym jest możliwe określenie wartości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, ma on pierwszeństwo przed ustaleniem tej wartości w oparciu o przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych. Przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego jest przepisem szczególnym także w stosunku do § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Odczytywać należy go zatem w ten sposób, że zawsze ilekroć nieruchomość wywłaszczona, czy przejęta na własność gminy lub Skarbu Państwa była przeznaczona pod drogę na dzień wydawania decyzji odszkodowawczej (tak jak w analizowanym przypadku), wycena wartości tej nieruchomości stanowiąca podstawę ustalenia odszkodowania winna być dokonana na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych - a więc nabytych pod inwestycje drogowe (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2460/19). Przez rynkową wartość nieruchomości - z uwzględnieniem specyfiki nieruchomości przeznaczonych pod drogi - należy rozumieć także wartość odszkodowań ustalaną przy przejmowaniu analogicznych nieruchomości (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1831/13). Sąd orzekający zwraca uwagę, że jest poglądem dominującym obecnie w orzecznictwie przyjęcie (w związku z brzmieniem § 36 ust. 4 rozporządzenia), że w przypadku wywłaszczenia pod drogę publiczną nieruchomości, która na dzień wywłaszczenia przeznaczona była na cele drogowe możliwe i prawnie uzasadnione jest dokonanie jej wyceny na podstawie transakcji nieruchomościami drogowymi (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2023 sygn. akt I OSK 1493/22). Skład orzekający w pełni podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 27 kwietnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 184/19) w którym wskazano, że § 36 ust. 4 rozporządzenia był wielokrotnie analizowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym podkreślano, że w świetle brzmienia § 36 ust. 4 rozporządzenia przyjąć należy, iż punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Z § 36 rozporządzenia jednoznacznie wynika kolejność stosowania podejść. Dopiero brak cen transakcyjnych nieruchomości drogowych umożliwia rezygnację z tego podejścia. Tak rozumiany przepis aktu wykonawczego umożliwia realizację ustawowego obowiązku dokonania wyceny nieruchomości wywłaszczonych na potrzeby ustalenia wysokości odszkodowania czyniąc przepisy te spójnymi, pozwalając jednocześnie na dostosowanie podejścia do zaistniałych w konkretnej sprawie warunków. Pogląd ten, jak już podniesiono, jest poglądem wiodącym i dominującym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: wyroki NSA z 26 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 408/20 oraz z 13 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1341/22 i przywołane w nich orzecznictwo). Sąd obecnie rozpoznający sprawę nie neguje stanowiska wyrażonego w wyrokach NSA z 17 maja 2016 r. (sygn. akt I OSK 1843/14), z 18 maja 2016 r. (sygn. akt I OSK 2041/14), 10 lipca 2015 r. (sygn. akt I OSK 2546/13), zgodnie z którym regułą ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa, która w dacie przejęcia była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest przyjęcie przeznaczenia nieruchomości przeważającego wśród gruntów przyległych. Podkreślić jednak należy, że jak wskazano w wyroku z 17 maja 2016 r. od tej reguły § 36 ust. 4 rozporządzenia in fine przewiduje jednak wyjątek odnoszący się do sytuacji, w której "określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych". W wyroku z 17 maja 2016 r. NSA wyjaśnił również, że podziela wykładnię zaprezentowaną przez Sąd I instancji, wedle której z brzmienia cytowanych przepisów wynika że ustalając wartość rynkową przejętych z mocy prawa nieruchomości w pierwszej kolejności należy uwzględniać "transakcje nieruchomościami drogowymi". Wyjaśnił również, że pojęcie "ceny transakcyjne nieruchomości drogowych" powinno być interpretowane szeroko, uwzględniając w procesie wyceny zarówno ceny transakcyjne nieruchomości przeznaczonych na cele drogowe w dokumentach planistycznych, jak też ceny nieruchomości, których charakter drogowy wynika z faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. Również z uzasadnienia wyroku z 10 lipca 2015 r. (sygn. akt I OSK 2546/13) wynika, że zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia nie dokonuje się wyceny działki gruntu zajętej pod drogę publiczną według wartości gruntów przyległych, jeżeli możliwe jest określenie wartości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Podsumowując, podzielić należy stanowisko wyrażane w orzecznictwie na tle § 36 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym zwrot "chyba, że" użyty w tym przepisie oznacza, że porządek ustalania sposobu wyceny nieruchomości nie jest przypadkowy, co powoduje, że gdy dane z rynku lokalnego (gmina, powiat) są niewystarczające, to rzeczoznawca majątkowy dokonujący wyceny obowiązany jest kierować się danymi z rynku regionalnego (województwo), a dopiero jeżeli i rynek regionalny nie jest w stanie dostarczyć niezbędnych danych, winien oszacować wartość rynkową nieruchomości kierując się przeznaczeniem nieruchomości przeważającym wśród gruntów przyległych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, bowiem działka Skarżącego została przejęta z mocy prawa przez Gminę na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n., a określenie jej wartości było możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. W zaistniałej sytuacji rzeczoznawca majątkowy prawidłowo dokonała wyceny spornej nieruchomości drogowej przyjmując do porównania ceny transakcyjne nieruchomości drogowych, skoro nieruchomość Skarżącego była przeznaczona pod drogę na dzień wydawania decyzji odszkodowawczej (co wynika niewątpliwie z planu miejscowego). Rzeczoznawca może dokonać wyceny w oparciu o przeznaczenie gruntów przyległych, ale jedynie wówczas, gdy nie jest możliwa wycena przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Podkreślenia wymaga jednak, że w tej sprawie na badanym rynku takie transakcje wystąpiły, stąd nie jest więc trafne w kontrolowanej sprawie argumentacja Skarżącego, wedle której należało uwzględnić w wycenie rzeczywiste przeznaczenie przedmiotowej działki i jej funkcję. Po pierwsze byłoby to niezgodne z treścią § 36 ust. 4 rozporządzenia i postanowieniami m.p.z.p. Po drugie zgodnie z ustaleniami Organu, działka Skarżącego jest niezabudowana, porośnięta trawą. Nie może więc służyć jako trafny argument przeciw ustaleniom Organu przekonanie Skarżącego, że działka od zawsze była traktowana jako przeznaczona na cele mieszkaniowe i w taki sposób właściciele gospodarowali tą działką i działkami sąsiednimi. Przy czym twierdzenia Skarżącego w powyższym zakresie nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym w szczególności w dokumentacji zdjęciowej zawartej w operacie (k. 7 operatu). Sąd podkreśla zarazem, że operat biegłego stanowi podstawowy dowód w sprawie, określania wartości nieruchomości, w której ustalano odszkodowanie. Ma on walor opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 4 k.p.a., ta zaś, jak każdy dowód w sprawie, powinna zostać przez organ zweryfikowana i oceniona, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zarówno pod kątem formalnym, jak i materialnym. Opracowanie operatu wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu rynku nieruchomości. Dokument ten może być sporządzony tylko przez osobę będącą rzeczoznawcą majątkowym (art. 156 ust. 1 u.g.n.). Zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy. Na tle tych regulacji przyjmuje się, że ocena operatu szacunkowego, jako specjalistycznej opinii, powinna być dokonana pod względem formalnym. Oznacza to, że należy zbadać, czy operat został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Kluczowe znaczenie ma to, że zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (por. wyrok NSA z 2 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2833/21). Obowiązkiem Organu zatem było przede wszystkim skonfrontowanie operatu szacunkowego z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa (co do przyjętego podejścia, metody szacowania oraz wymaganych elementów operatu), a ponadto dokonanie oceny operatu pod kątem spójności przyjętych założeń, ich logiczności, ewentualnych niejasności czy braków. Tego rodzaju oceny operatu, sporządzonego na potrzeby postępowania odszkodowawczego prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, Organy obu instancji dokonały. Zresztą sam Skarżący w skardze wskazał, że operat został sporządzony w zgodzie z obowiązującymi przepisami stąd brak jest podstaw do jego kwestionowania. Tym samym w ocenie Sądu, Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że operat z 8 marca 2023 r. sporządzony w sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego spełnia wymogi wynikające z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia i jako dowód w sprawie może stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności w zakresie wysokości należnego Skarżącemu odszkodowania. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji czy sąd administracyjny nie jest natomiast możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Podważenie prawidłowości operatu szacunkowego może nastąpić w ramach oceny dokonywanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych na podstawie art. 157 ust. 1 u.g.n. O taką zaś ocenę może wystąpić każdy, skoro powołany przepis nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, przy czym podkreślić należy, że nie można oczekiwać takiego wystąpienia od organów administracyjnych ani od sądu pierwszej instancji, jeżeli w ich ocenie operat nie wzbudza wątpliwości co do jego prawidłowości (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 557/19). W świetle twierdzeń Skarżącego jakoby wiarygodną podstawę ustalenia wartości gruntów stanowiły przedkładane przez Skarżącego akty notarialne zbycia innych nieruchomości - mające dowodzić, że wartość wywłaszczonej działki to ok. 250 zł/m2 - należy dostrzec, iż takie twierdzenie nie znajduje żadnego oparcia w zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Takie dane mogą być wykorzystane co najwyżej w złożonym procesie szacowania wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 154 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Przy czym nic nie stało na przeszkodzie przedłożeniu przez Skarżącego w toku postępowania stosownego operatu, potwierdzającego wywodzoną przez niego wartość wywłaszczonej nieruchomości. Z takiej możliwości Skarżący jednak nie skorzystał. Sąd również nie dopatrzył się naruszenia przez Organy obu instancji, stawianych skargą przepisów postępowania administracyjnego. Organ bowiem podjął wszelkie niezbędne czynności do rozpoznania sprawy. Skarżący został poinformowany o sporządzeniu operatu, wniósł do niego zarzuty a w sprawie odbyła się rozprawa administracyjna. Rzeczoznawca majątkowy odniosła się do zastrzeżeń Skarżącego. W odniesieniu do przedłożonych aktów notarialnych rzeczoznawca stwierdziła, że dotyczą one innych nieruchomości niż przedmiot wyceny - o innym przeznaczeniu i innych cechach rynkowych, nie mogą być przyjęte do porównania. Rzeczoznawca podtrzymała sporządzony operat. W świetle prawidłowego założenia, że porównaniu w szacowaniu nieruchomości mogły służyć wyłącznie transakcje dotyczące działek drogowych, prawidłowo Organ nie uwzględnił dowodu z transakcji dotyczących innego rodzaju nieruchomości niż drogowe. Nie sposób zatem przyjąć, że w sprawie naruszono przepisy prawa procesowego. Sąd nie przeprowadził na wniosek strony dowodów z wydruku ze strony internetowej Gminy D. na fakt tego, że Gmina D. jako sprzedawca posługuje się cenami rynkowymi zależnymi od rzeczywistej wartości nieruchomości, którą sprzedaje. Przedłożonego ze skargą ogłoszenia o sprzedaży nieruchomości gminnej w formie przetargu ustnego ograniczonego nie sposób uznać za dowód niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie ustalenia należnego odszkodowania. Co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym, zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, którymi Skarżący podważał legalność zaskarżonej decyzji w świetle art. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a nadto art. 21, art. 64 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa do poszanowania mienia oraz naruszenie zasady ustalenia słusznego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Należy przypomnieć, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP), każda zaś osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z podstawowymi zasadami prawa międzynarodowego (art. 1 Protokołu). Należy zwrócić uwagę, że art. 21 ust. 2 Konstytucji uzależniając dopuszczalność wywłaszczenia od spełnienia przesłanki słusznego odszkodowania, nie precyzuje pojęcia "słuszne odszkodowanie". W kwestii tej wypowiedział się natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. (sygn. SK 11/02, OTK-A 2004/7/66), w którym wyjaśniono, że "słuszne odszkodowanie" to odszkodowanie związane z wartością wywłaszczonej nieruchomości. W orzeczeniu tym Trybunał podkreślił, że prawodawca nie posłużył się określeniem "pełne" odszkodowanie, lecz zastosował termin "słuszne", który ma bardziej elastyczny charakter. Jak trafnie wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z 16 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2053/13), że mogą istnieć szczególne sytuacje, gdy inna ważna wartość konstytucyjna pozwoli uznać za "słuszne" również odszkodowanie nie w pełni ekwiwalentne. Niedopuszczalne jest natomiast ograniczanie wymiaru odszkodowania w sposób arbitralny. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa Sąd działając na mocy art 151 p.p.s.a., niezasadną skargę oddalił. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.