I OZ 569/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Wielkopolskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 370/24 w sprawie ze skargi Gminy Kępno na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr NP-III.4131.1.106.2024.3 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobieganiu bezdomności zwierząt postanawia: uchyla zaskarżone postanowienie i odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 370/24 wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zażalenie na postanowienie z dnia 2 lipca 2024 r. złożył Wojewoda Wielkopolski. W zażaleniu zarzucił naruszenie: - art. 163 § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które nie czyni zadość wymogom ustawowym, w szczególności poprzez: • brak ustosunkowania się do stanowiska procesowego organu nadzoru w zakresie zgłoszonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, a tym samym niewzięcie przez Sąd pod uwagę stanowisk obu stron niniejszego sporu, pomimo istnienia takiego obowiązku, • brak wyjaśnienia jakie w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące dopuszczalność skorzystania przez Sąd z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, pomimo istnienia takiego obowiązku, co skutkuje niemożliwością pełnego poznania przez organ nadzoru motywów rozstrzygnięcia oraz oceny ich poprawności; - art. 61 § 3 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i wydanie na jego podstawie zaskarżonego postanowienia pomimo: • że zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie jest wyłączone na mocy bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609, ze zm., dalej: u.s.g.); • niezaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 92 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 5 u.s.g. - poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie i wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia nadzorczego w sytuacji braku podstaw prawnych do podjęcia takiej decyzji procesowej, czego konsekwencją jest zniweczenie skutków rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę w przepisie art. 92 ust. 1 u.s.g. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za słuszne należy uznać argumenty organu zawarte w zażaleniu. Wszak nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, wywołuje tylko takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały. Stan wstrzymania wykonania uchwały trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego, bądź jego wzruszenia przez sąd administracyjny. Kontrolowane w tej sprawie rozstrzygnięcie nadzorcze nie pozbawiło mocy prawnej objętej nim uchwały nr LXXIX/541/2024 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 5 marca 2024 r. w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy Kępno w 2024 roku", ale - z mocy prawa (art. 92 ust. 1 u.s.g.) wstrzymało jej wykonanie. Jak już wyżej wspominano, stan taki trwać będzie do czasu uprawomocnienia się podjętego rozstrzygnięcia albo jego prawomocnego wzruszenia przez sąd administracyjny, co oznacza, iż do tego czasu akt poddany rozstrzygnięciu nadzorczemu nie wywołuje skutków prawnych. Tym samym brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, skoro uwzględnienie tego żądania i wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia nadzorczego niweczyłoby skutki rozwiązania przyjętego w art. 92 ust. 1 u.s.g., mającego charakter regulacji bezwzględnie obowiązującej. Doszłoby bowiem do usunięcia przewidzianego w ustawie skutku wstrzymania z mocy prawa aktu objętego rozstrzygnięciem nadzorczym poprzez czynność sądu, a takie działanie należałoby uznać za niezgodne z intencją ustawodawcy (por. postanowienia NSA: z 16 czerwca 2020 r. I OSK 750/20; z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I OZ 2101/16; publ: www.orzczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.