I GZ 367/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia RS na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 823/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi RS na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 marca 2023 r., nr DIR-II.a.025.29.2022.WW.4 w przedmiocie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 20 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 823/23, odmówił RS (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 1 marca 2023 r. w przedmiocie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z dotyczącym skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji majątkowej. Argumentując złożony wniosek skarżący podniósł, że nie osiągnął przychodu w 2022 r. i na pokrycie bieżących kosztów utrzymania zaciągnął pożyczkę od żony. Na poparcie tych twierdzeń skarżący przedstawił zrzut z ekranu z portalu e-PIT potwierdzający brak złożenia deklaracji PIT za 2022 r. Przedstawiony dokument nie zawiera ani daty jego sporządzenia, ani dokładnych danych posiadacza konta. Ponadto skarżący we wniosku wskazał, że na utrzymaniu ma m. in. żonę, co stoi w sprzeczności z ww. argumentacją. Zdaniem Sądu skarżący na poparcie swych twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji lub – z ostrożności procesowej – uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Do zażalenie strona załączyła szereg dokumentów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że oceniając wniosek nie można także całkowicie abstrahować od przedmiotu sporu przed Sądem, a przede wszystkim od natury zarzutów stawianych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności mogących świadczyć o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że wniosek skarżącego nie zawierał argumentacji wystarczającej do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Do uchylenia zaskarżonego postanowienia nie mogły doprowadzić dołączone do zażalenia dokumenty. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przeto, że zażalenie na postanowienie Sądu I instancji nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie legalności działania sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Za niedopuszczalną należy zatem uznać sytuację, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OZ 375/09, z 29 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1240/11, z 3 marca 2016 r. sygn. akt I FZ 33/16, z 12 października 2018 r., sygn. akt I OZ 937/18 oraz z 12 listopada 2019 r. sygn. akt I OZ 1054/19 I OZ 937/18, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 212-213). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.