II SA/Wr 882/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. M. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 1071/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Skargą z 28 XI 2022 r. R. M. zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 II 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1071/21) w przedmiocie bezczynności postępowania i wniósł o wymierzenie grzywny. Skarżący podniósł, że pomimo upływu wyznaczonego w wyroku 60-dniowego terminu sprawa nie została przez organ rozstrzygnięta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Zaznaczył, że zwłoka wynikała z bardzo dużej ilości spraw prowadzonych przed organem oraz braków kadrowych. Organ oświadczył także, że postepowanie administracyjne zostało zakończenie decyzją z dnia 5 XII 2022 r. (SOC-PCII.6151.1.2890.2020.IM) udzielającą skarżącemu zezwolenia na czasowy pobyt i pracę. Jak wynika z akt administracyjnych skargę wniesiono w następujących okolicznościach: W dniu 26 VII 2022 r. wpłynął do organu odpis prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 3 II 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1071/21) wraz z aktami administracyjnymi. Mocą powołanego wyroku Sąd uwzględnił skargę na beczynność postępowania o wydanie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zobowiązując organ m.in. do załatwienia sprawy skarżącego w terminie 60. dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Pismem z dnia 23 VIII 2022 r. pełnomocnik skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. Decyzją z dnia 5 XII 2022 r. (SOC-PCII.6151.1.2890.2020.IM) organ udzielił skarżącemu zezwolenia na czasowy pobyt i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest oczywiste, że organ nie dochował wyznaczonego prawomocnym wyrokiem terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Wyrok wraz z aktami sprawy doręczono organowi w dniu 26 VII 2022 r., zatem 60-dniowy termin załatwienia sprawy upływał z dniem 26 IX 2022 r. Jak wynika z akt administracyjnych, organ w tym terminie nie przeprowadził żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy. Okoliczność zaś wydania przez organ decyzji już po upływie wyznaczonego wyrokiem terminu nie stanowi podstawy do umorzenia przez Sąd postępowania w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z art. 154 § 3 ppsa, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi w przedmiocie niewykonania wyroku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należało orzec grzywnę w wysokości 300 zł. Taka kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Jak wynika z art. 154 § 6 ppsa sąd, w przypadku uwzględnienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, uwzględniając okres, o jaki przekroczony został termin rozpoznania sprawy przez organ oraz mając na uwadze fakt załatwienia sprawy - nie można było uznać, że zwłoka w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 697 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).