II OSK 2174/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1140/19 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 kwietnia 2019 r. nr 273/OPON/2019 w przedmiocie stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 4 grudnia 2019 r., VII SA/Wa 1140/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. z/s w W. (Spółka) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 1 kwietnia 2019 r., nr 273/OPON/2019, w przedmiocie stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora – Spółki – zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 m x 18,0 m, na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. W dniu 29 lutego 2016 r., Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem w/w ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 8 stycznia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Dalej w wyroku VII SA/Wa 1140/19 przywołano, że postanowieniem z 25 maja 2016 r., Prezydent m. st. Warszawy, wznowił postępowanie zakończone decyzją Nr 17/2016, następnie organ ten postanowieniem z 25 maja 2016 r., zawiesił to postępowanie do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia skargi na postanowienie Wojewody Mazowieckiego Nr 296/1/2016 z 6 lipca 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy Nr 113/2016 z 15 lutego 2016 r, odmawiające wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia, polegającego na zamiarze wykonania robót budowlanych poprzez zainstalowanie ww. urządzenia reklamowego, zgłoszonego 31 grudnia 2015 r. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1140/19 kolejno wskazano, że postanowieniem z 19 września 2018 r., Prezydent m. st. Warszawy podjął zawieszone postępowanie. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją Nr 26/2019 z 9 stycznia 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił uchylenia decyzji własnej Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółka. Powołaną na wstępie decyzją z 1 kwietnia 2019 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. art. 151 § 2 K.p.a. (Dz. U. 2018, poz. 2096) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb) uchylił decyzję organu I instancji Nr 26/2019 z 9 stycznia 2019 r. odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r., oraz działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 17/201 z 8 stycznia 2016 r., z naruszeniem prawa (art. 28 uPb) i odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że na etapie postępowania zgłoszeniowego, r. pr. T.W. otrzymał od inwestora pełnomocnictwo rodzajowe, do dokonania konkretnie wskazanych czynności, które nie obejmowało swoim zakresem upoważnienia do odbioru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Tym samym strona, której nie doręczono w sposób prawidłowy decyzji administracyjnej była pozbawiona udziału w postępowaniu, co stanowiło przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie Wojewody Mazowieckiego pominięcie strony na etapie postępowania właściwego, nie przekłada się na treść podjętego rozstrzygnięcia przez organ stopnia podstawowego. Organ odwoławczy ocenił, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r., wnosząca sprzeciw do zgłoszenia Spółki zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych zawiera prawidłowe ustalenia prawne i faktyczne, zatem mimo pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, uchylenie jej byłoby całkowicie bezzasadne. Organ odwoławczy przypomniał, że Prezydent oceniając planowaną inwestycję - nośnik reklamowy, ze względu na sposób posadowienia na gruncie, uznał go za budowlę w myśl art. 3 pkt 3 uPb. Zdaniem organu I instancji, nie zalicza się ona do tablic i urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb, zatem wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda Mazowiecki uznał powyższą argumentację organu I instancji za prawidłową, wskazał, że wprawdzie zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym", jednakże podzielił stanowisko Prezydenta m. st. Warszawy, że osadzenie ww. tablicy reklamowej na gruncie świadczy o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą. W ocenie organu odwoławczego, objęta zgłoszeniem tablica reklamowa jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to przesunięcie jej w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Zatem – zdaniem organu odwoławczego – sposób związania ww. tablicy reklamowej z gruntem świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 uPb. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi, nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 uPb. W ocenie Wojewody, zamierzenie inwestycyjne ujęte w omawianym zgłoszeniu obejmuje realizację budowli w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego, które nie zawiera się w zamkniętym katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem, Prezydent m.st. Warszawy, jak ocenił organ odwoławczy, słusznie wniósł sprzeciw, powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb. Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy stwierdził, że Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r., zatem ww. decyzja była dotknięta wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, zaistniałe naruszenia procesowe nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż i tak zapadłaby decyzja tej samej treści. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r., z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 K.p.a. Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wniosła M. Sp. z o.o. w [...]. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 uPb poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr 17/2016 z 8 stycznia 2016 r. wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6 X 18 m na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m. na działce ew. [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...], w sytuacji gdy termin wskazany w art. 30 ust. 5 uPb upłynął, w związku z czym organ nie ma prawnej możliwości wydania decyzji w oparciu o wskazany przepis, a co za tym idzie w postępowaniu wznowieniowym nie mogła by zapaść decyzja o treści dotychczasowej; - art. 107 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta z 8 stycznia 2016 r. o wniesieniu sprzeciwu, była zgodna z prawem, organ ten w przypadku uznania, że objęte zgłoszeniem zamierzenie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, nie mógł wydać innej decyzji niż decyzja o wniesieniu sprzeciwu. Tym samym – zdaniem tegoż sądu – zasadnie organ odwoławczy uznał, że brak udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z 8 stycznia 2016 r., nie miał wpływu na jej treść. Do każdego bowiem zgłoszenia odnoszącego się do robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, zawsze wnoszony byłby przez organ sprzeciw. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości i sądowi pierwszej instancji zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), naruszenie: 1. prawa materialnego, a to art. 30 ust. 5 uPb poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że doręczenie decyzji o sprzeciwie osobie do tego nieuprawnionej oraz jednoczesne niedoręczenie tej decyzji jedynej stronie postępowania - wnioskodawcy skutkuje wprowadzeniem decyzji o sprzeciwie do obrotu prawnego, co uniemożliwia dalsze działanie organu polegające na prawidłowym doręczeniu decyzji wnioskodawcy; 2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, mimo że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo dostrzeżenia, że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego nie została doręczona wnioskodawcy, uznaniu za prawidłowe działanie organu polegające na uznaniu, iż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja tej samej treści pomimo upływu terminu aktywności decyzyjnej organu; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 109 oraz 110 K.p.a. polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo iż decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego w związku z jej doręczeniem wyłącznie osobie niebędącej stroną w postępowaniu oraz jednoczesnym jej niedoręczeniu wnioskodawcy nie została nigdy doręczona nawet jednej stronie postępowania oraz w związku z tym nie doszło do związania jej treścią organu, który ją wydał. Wobec powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; 2. rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie. 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wbrew ustaleniom sądu pierwszej instancji skarżąca kasacyjnie podnosi, że w postępowaniu wznowieniowym po wznowieniu postępowania biegnie ono na nowo, zaś odmowa uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. może nastąpić tylko wyłącznie, gdy w obecnym stanie faktycznym i prawnym wydana zostałaby decyzja tożsamej treści. W niniejszej sprawie skoro decyzyjna aktywność organu zakończyła się w dniu 30 stycznia 2016 r. to organ obecnie nie mógłby zakończyć postępowania decyzją wnoszącą sprzeciw, zatem brak jest podstaw do uznania, że organ w postępowaniu wznowieniowym mógłby wydać decyzję w treści decyzji dotychczasowej, tym bardziej, że organ nie dokonał nigdy prawidłowo doręczenia tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. W ocenie składu orzekającego sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., polegającego na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, mimo że decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przede wszystkim zgodnie ze wskazanym w omawianej podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 Ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Istota uprawnień sądu administracyjnego koncentruje się na kontroli zaskarżonego aktu poprzez ocenę tego, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i w sposób prawidłowy je zastosował w rozpatrywanej sprawie. Naruszenie art. 3 § 1 Ppsa jednakże może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją, bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane - a taki stan rzeczy w sprawie miejsca nie miał. Nie może on zatem stanowić podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu naruszenia art. 3 § 1 Ppsa, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normy (por. np. wyroki NSA z 11 października 2016 r., II GSK 2101/15; z 16 maja 2017 r., II GSK 598/17; z 8 czerwca 2017 r., II GSK 4181/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). B. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Z powyższego wynika, że art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa jest tzw. przepisem wynikowym, a warunkiem jego zastosowania jest ustalenie, że w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. W okolicznościach niniejszej sprawy i wobec twierdzeń skargi kasacyjnej oznacza to, że postulowane przez skarżącą naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa poprzez jego niezastosowanie, było następstwem uchybienia innym przepisom, którego wadliwie nie stwierdzono. Autor skargi kasacyjnej powiązał bowiem zarzut niezastosowania art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., który stanowi, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji jest skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne poddane kontroli sądu pierwszej instancji toczyło się w trybie wznowienia postępowania, wydana w tym trybie decyzja organu I instancji niewątpliwie została skierowana do Spółki, jak również zaskarżona decyzja reformatoryjna Wojewody Mazowieckiego także skierowana została do Spółki, działającej przez ustanowionego w tym postępowaniu pełnomocnika. Niewątpliwie również źródłowa decyzja dotychczasowa Prezydenta m. st. Warszawy o wniesieniu sprzeciwu także była skierowana do Spółki. Z tego względu chybiony jest zarzut nieuwzględnienia przez sąd pierwszej instancji naruszenia przepisu art. 156 § 1 K.p.a. i niezastosowanie normy art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa. Zaskarżona decyzja Wojewody, jak i decyzja organu I instancji wydana w postępowaniu wznowieniowym nie były dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., były skierowane bowiem do Spółki, która z kolei wnioskowała o wznowienie postępowania zakończonego decyzją dotychczasową – decyzją o wniesieniu sprzeciwu. C. Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Gdy chodzi o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, to ma on charakter tzw. wynikowy (blankietowy), odnosząc się wyłącznie do określenia formy wyrokowania w przypadku uwzględnienia skargi, która za przedmiot miała m. in. decyzję administracyjną, a sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, a które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższego przepisu sąd wojewódzki w tym przypadku nie stosował, skoro oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Zarówno jednak art. 151 Ppsa, jak i przywoływany w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Natura tych przepisów sprawia, że to na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut ich naruszenia, nałożona jest powinność powiązania ich z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Wyrok oddalający skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 Ppsa, czy niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, lecz następstwem ustaleń poprzedzających jego wydanie i zastosowania przepisów nakazujących sądowi poczynić takie ustalenia, które doprowadziły go do wniosku, że skarga nie była zasadna. D. Zdaniem Sądu nie wykazano, aby doszło do naruszenia przepisów art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Przepis art. 151 K.p.a. reguluje sposoby zakończenia wznowionego postępowania, zgodnie z jego § 1, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., czyli postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b (czyli stwierdzi, że przesłanka wznowieniowa jednak nie zachodziła), albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast art. 151 § 2 przewiduje trzeci sposób zakończenia wznowionego postępowania. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postepowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146, organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Powołany art. 146 K.p.a. reguluje negatywne przesłanki wznowienia postępowania: w § 1 jest to upływ czasu jaki minął od doręczenia lub ogłoszenia decyzji (dla przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. jest to 10 lat, a dla przyczyn z art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz art. 145a i art. 145b K.p.a. jest to 5 lat), natomiast Art. 146 § 2 K.p.a. zawiera jeszcze jedną przesłankę negatywną, mianowicie nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W rozpoznawanej sprawie, wznowione postępowanie zostało zakończone we wskazany wyżej trzeci sposób, mianowicie w zaskarżonej do WSA w Warszawie decyzji Wojewoda Mazowiecki – uprzednio uchylając decyzję organu I instancji – orzekł, że decyzja dotychczasowa z 8 stycznia 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., równocześnie odmówił jej uchylenia, albowiem decyzja jaka mogłaby zapaść w wyniku wznowienia postępowania odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Należy wyraźnie zaznaczyć, że o naruszeniu art. 151 K.p.a. w związku z art. 149 K.p.a. można by mówić tylko wówczas, gdyby wznowione postępowanie zostało zakończone w sposób jakiego nie przewidują powołane przepisy, czyli zostałaby wydana decyzja, która zawierałaby inne rozstrzygnięcie niż w wskazanych wyżej trzech przypadkach, a w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. jest niezasadny. Tym niemniej zasadnie sąd pierwszej instancji podniósł, że decyzja Prezydenta z 8 stycznia 2016 r. o wniesieniu sprzeciwu, była zgodna z prawem. Prezydent w przypadku uznania, że objęte zgłoszeniem zamierzenie, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, nie mógł wydać innej decyzji niż decyzja o wniesieniu sprzeciwu. Tym samym zasadnie organ odwoławczy uznał, że brak udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z 8 stycznia 2016 r., nie miał wpływu na jej treść. Do każdego bowiem zgłoszenia odnoszącego się do robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, zawsze wnoszony byłby przez organ sprzeciw. E. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 109 oraz 110 K.p.a., to nie sposób go właściwie rozpoznać, albowiem autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że przywołane w niej artykuły K.p.a. dzielą się na paragrafy, prawidłowo skonstruowana skarga kasacyjna winna zaś wskazywać precyzyjnie na oznaczoną jednostkę systematyczną przepisu, który miał zostać naruszony. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania. Z tych względów powyższy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 109 oraz 110 K.p.a. nie poddaje się w sposób jednoznaczny kontroli. Ubocznie wypadnie zauważyć, że Spółka w skardze kasacyjnej podnosi wątpliwość wprowadzenia decyzji dotychczasowej do obrotu poprzez jej nieskuteczne doręczenie osobie, która była pełnomocnikiem strony w postępowaniu źródłowym zakończonym decyzją o sprzeciwie, ale jej pełnomocnictwo było ograniczone i nie obejmowało uprawnienia do odbioru decyzji. Pozostaje to w sprzeciwie z tym działaniem Spółki, które polegało na wniesieniu podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o sprzeciwie, zatem uznanie iż decyzja ta została jednak wprowadzona do obrotu prawnego i wywołuje oznaczone skutki. F. Nie jest wreszcie zasadny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, a to art. 30 ust. 5 uPb poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż doręczenie decyzji o sprzeciwie osobie do tego nieuprawnionej oraz jednoczesne niedoręczenie tej decyzji jedynej stronie postępowania - wnioskodawcy skutkuje wprowadzeniem decyzji o sprzeciwie do obrotu prawnego, co uniemożliwia dalsze działanie organu polegające na prawidłowym doręczeniu decyzji wnioskodawcy. Słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, że przepisy regulujące postępowanie toczące się w wyniku wznowienia, nie przewidują obowiązku doręczenia decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione. Jak trafnie dalej WSA argumentował, skoro bowiem warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jest zachowanie określonego w art. 148 § 2 K.p.a., miesięcznego terminu od daty dowiedzenia się o treści decyzji, to do zastosowania konstrukcji wznowienia zbędne jest jej doręczanie. Możliwe jest stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.), której jednak nie uchyla się z powodu wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 146 § 1 i § 2 K.p.a., bowiem – jak prawidłowo stwierdził sąd wojewódzki - naprawienie wadliwości proceduralnych nie zawsze wpływa na merytoryczną treść decyzji. G. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się być oparte na nieusprawiedliwionych podstawach, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.