II SAB/Kr 158/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie znak: WI-I.7840.9.7.2023.DA dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Wadowickiego nr 218/2023 roku z dnia 27 kwietnia 2023 roku o udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia: skargę odrzucić. UZASADNIENIE Skarżąca L. K. wniosła do WSA w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie znak: WI-I.7840.9.7.2023.DA dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Wadowickiego nr 218/2023 roku z dnia 27 kwietnia 2023 roku o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 sierpnia 2024 r. wezwano skarżącą L. K. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; zwanej dalej "K.p.a." i wniosła ponaglenie do właściwego organu, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 2 września 2024 r. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, ze przed wniesieniem skargi nie wystosowała ponaglenia do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej powoływanej jako ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W przypadku zatem skargi na bezczynność organu, takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z treści cytowanego art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika także, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z przytoczonych przepisów wynika obowiązek wniesienia ponaglenia, a dopiero następnie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponaglenie jest więc warunkiem formalnym skargi, a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por.: np. uzasadnienie do postanowienia NSA z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 33/20). Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała że w niniejszej sprawie ponaglenie zostało złożone prawidłowo, a nie można za ponaglenie uznać odbytych przez skarżącą rozmów telefonicznych. Mając zatem na uwadze, że złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność, wobec braku wniesienia ponaglenie uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie jest obarczona brakiem, uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.