II SA/Kr 1083/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2024 r. sprawy ze skargi H. S. i J. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2024 r. znak WI-I.7840.5.7.2024.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2024 roku, znak: WI-I.7840.5.7.2024.DA utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z 22 grudnia 2023 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla Inwestorów: K. D. i M. K., reprezentowanych przez pełnomocnika Z. C., dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wod.-kan., gaz, c.o. i elektryczną wraz z wentylacją mechaniczną z rekuperacją wraz z wewnętrzną linią zasilającą (wiz), wewnętrzną instalacją gazową (wig), zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji deszczowej do zbiornika na wody opadowe wraz z tym zbiornikiem oraz z budową dojścia i dojazdu wraz z przebudową sieci teletechnicznej na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Po rozpoznaniu wniosku K. D. i M. K. z dnia 21 sierpnia o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wod.-kan., gaz, c.o. i elektryczną wraz z wentylacją mechaniczną z rekuperacją wraz z wewnętrzną linią zasilającą (wiz), wewnętrzną instalacją gazową (wig), zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji deszczowej do zbiornika na wody opadowe wraz z tym zbiornikiem oraz z budową dojścia i dojazdu wraz z przebudową sieci teletechnicznej na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K., Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. S. oraz J. S. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 6 czerwca 2024 roku, znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 22 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Wojewoda dalej podkreślił, że za prawidłowość sporządzenia projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09). Zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego dołącza się: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenie zostało złożone (dokumentacja projektowa – str. 3-4 część projekt zagospodarowania działki oraz str. 1-2a część projekt architektoniczno-budowlany). W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. np. uzasadnienie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 481/10). Organ dalej stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, projektant w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego: projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego, posiadał ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (dokumentacja projektowa – str.2-2d część projekt zagospodarowania działki). Dokumentacja projektowa spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity – Dz.U. z 2022 r. poz. 1679) – projekt jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości dokumentacji projektowej z podziałem na części tj. projekt zagospodarowania działki, projekt architektonicznobudowlany, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (dokumentacja projektowa – str. 1-2 część opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty). W projekcie określona została I kategoria geotechniczna obiektów, przy prostych warunkach gruntowych (dokumentacja projektowa – str. 10a część projekt zagospodarowania działki). W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1e Pb; zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanych obiektów (dokumentacja projektowa – str. 10b część projekt zagospodarowania działki). Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, zwanego dalej PZT (dokumentacja projektowa – str. 11 część projekt zagospodarowania działki), inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...]. Budynek mieszkalny zlokalizowany został 4,7 m od granicy północno-zachodniej (działki nr [...] i nr [...]), od granicy południowo-zachodniej 8,6 m (z działką nr [...] – działka drogowa ul. [...]), od granicy północno-wschodniej 11,7 m (z działką nr [...]) oraz w granicy z działką nr [...] (Odwołujących się) w kierunku wschodnim. Kolejno najbliższy budynek mieszkalny od projektowanego budynku znajduje się ok. 0,5 m na działce nr [...] (budynek nr [...]). W tym miejscu wskazać należy, iż działka inwestycyjna w najszerszym swym miejscu posiada szerokość 11,56 m. Badając przedmiotową sprawę, organ odwoławczy przeanalizował zgodność przedmiotowej inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać Organ odwoławczy wskazał, że zachowane zostały odległości w jakiej należy sytuować budynki od granicy działki. Wskazane odległości zostały czytelnie wyszczególnione przez projektanta w opisowej części projektu zagospodarowania terenu (str. 7 część projekt zagospodarowania działki) oraz na rysunku pzt (str. 11 część projekt zagospodarowania działki). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż spełniony został warunek ww. przepisu w zakresie w wymaganych odległości zaprojektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od granic działek sąsiednich, co stanowi zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami ww. warunków technicznych w tym zakresie. W kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 wt) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 wt), należy stwierdzić, iż jak wynika z dokumentacji projektowej (rysunki nr. A1, A2, A3, str. 12-14 część projekt zagospodarowania działki) projektowany budynek mieszkalny (o wysokości 8,63 m) znajduje się w odległości 13,80 m od budynku zlokalizowanego na działkach nr: [...] i [...], zatem odległość między tymi budynkami jest znacznie większa niż wysokość przesłaniania. Jednocześnie wskazać należy, iż kwestia przesłaniania i nasłonecznienia, dotyczy wyłącznie istniejących budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W przedmiotowej sprawie ze względu na znaczną odległość między ww. budynkami i wzajemne ich usytuowanie względem siebie w odniesieniu do kierunków stron świata, naturalne oświetlenie odnosi się do najniżej położonych okien pomieszczeń budynków mieszkalnych jednorodzinnych na ww. działkach sąsiednich, które są usytuowane w znacznych odległościach od zaplanowanego obiektu. Niemniej jednak ww. przepis wskazuje, iż dostęp do światła naturalnego musi być zapewniony w czasookresie 3 godzin dla jednego pokoju (przeznaczonego na pobyt ludzi) w sąsiednim budynku. Zatem, wobec powyższych okoliczności brak jest podstaw do twierdzenia, że projektowany budynek uniemożliwia normatywne naturalne oświetlenie pomieszczeń przynajmniej jednego pokoju w sąsiednich budynkach (co do zasady wystarczy, że jeden z pokoi w wielopokojowym lokalu mieszkalnym jest doświetlony) - zatem inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 wt. Należy także zaznaczyć, że organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do podważania prawidłowości sporządzonej przez projektanta (posiadającego uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności) analizy spełniania wymogów ww. przepisów. Jeżeli na rysunkach i we wnioskach ww. analizy projektant stwierdził spełnienie wymogów ww. przepisów, a rysunki i część graficzna jest spójna z przedłożonymi wnioskami – organ nie ma podstaw do ich podważania. W odniesieniu do § 23 ust. 4 wt, dotyczącego usytuowania miejsca do gromadzenia odpadów stałych, należy wskazać, iż z uwagi na charakter projektowanej zabudowy (zabudowa jednorodzinna), ww. przepis nie reguluje ani ogranicza odległości od granic działki inwestycyjnej oraz od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 1 zewnętrzne miejsca postojowe, obok zaplanowanego wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (od strony południowej). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, jedno zewnętrzne miejsca postojowe (przynależne do wnioskowanej zabudowy) zlokalizowano w odległości 7 m od granicy z działką nr [...], tj. w odległości wskazanej ww. przepisami (rys PZT, str. 11 część projekt zagospodarowania działki). zatem, w przedmiotowej inwestycji zaplanowana lokalizacja zewnętrznego miejsca postojowego spełnia ustalenia ww. przepisów wt. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał, iż odprowadzenie wód opadowych z dachu będzie odbywać się do projektowanego zbiornika na wody opadowe. Na graficznej części projektu zagospodarowania terenu inwestycji, w sposób czytelny zaznaczono przebieg liniowej kanalizacji deszczowej (wzdłuż budynku od strony południowej, zachodniej i północnej, a następnie jej połączenia ze zbiornikiem retencyjnym, zlokalizowanym od strony tylnej inwestycji, str. 11 rysunek PZT). Jak wynika z przedłożonego materiału dowodowego, przedmiotowa inwestycja usytuowana została na terenie, na którym naturalny przebieg ukształtowania terenu nie zostaje zmieniony za wyjątkiem profilowanego nieznacznego podniesienia terenu w miejscu lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (powyższe można wywnioskować z uwidocznionych rzędnych terenu). Na rysunku projektu zagospodarowania terenu, projektant czytelnie także wskazał tereny zielone, zapewniające naturalną filtrację wód opadowych w grunt. Wobec powyższego należy wskazać, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych, co skutkowałoby ich skierowanie na teren sąsiednich nieruchomości. Zatem, zaplanowana inwestycja spełnia ww. przepisy wt w zakresie ustaleń, dotyczących kanalizacji deszczowej. Jak wynika części opisowej projektu zagospodarowania działki (dokumentacja projektowa str. 10) i części graficznej (rysunek PZT, str. 11) oraz projektu architektoniczno-budowlanego zaprojektowany budynek został usytuowany w odległości 0,5 m od najbliższego budynku, tj. od budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz w odległości 13,80 m od budynku na działce nr [...] i nr [...]. W części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wskazano, iż budynek spełnia wymagania zawarte w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zastosowano rozwiązania zamienne, zwalniające z wymaganej odległości od istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI60, wystającą konstrukcją 30 cm ponad okno dachowe oraz pas wełny niepalnej o szerokości 2 m na elewacjach, zgodnie z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.. Ściany lukarn oraz połacie dachowe lukarn wykonane są w odporności REI60. Konstrukcja więźby dachowej zabezpieczona ogniowo(preparat FOBOS M-4)-odporność REI60 w obrębie okapów dachu. Podbitka dachowa wykonana z materiałów niepalnych. Nad wejściem wykonano daszek wsparty na ścianie w konstrukcji REI60. Ściany budynków sąsiednich są wykonane z elementów nierozprzestrzeniających ognia, nie zawierają pomieszczeń zagrożonych wybuchem. Sąsiednie działki są zabudowane. Rozwiązania projektowe, wynikające z dokumentacji podlegającej zatwierdzeniu potwierdzają powyższe twierdzenia projektanta. Elewacja wschodnia zaplanowanego budynku, usytuowana w granicy z działką [...], została zaprojektowana dodatkowo jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego (rzuty od parteru do dachu, str. 11-12 oraz przekrój A-A, str. 13). Kolejno wskazać należy, iż na rysunku nr A.1 – rzut parteru (str. 10) widnieje uzgodnienie z Rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. K. (nr upr. [...]) bez uwag. Należy wskazać, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nakładają obowiązek stosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku sytuowania budynku jednorodzinnego w granicy działek. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego jest stosowana zazwyczaj, gdy mamy do czynienia z sytuowaniem budynku w odległości mniejszej niż 6 m od budynku na sąsiedniej działce, tak aby zapewnione były odległości wynikające z § 271 wt. Ustalenia dotyczące przedmiotowej inwestycji w zakresie przepisów pożarowych są zgodne z wymaganiami wt. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że realizacja wnioskowanej inwestycji z ww. ustaleniami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w tym zakresie. Wskazać należy, iż organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać aby podważać stanowisko w tym zakresie i kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta. Jak wynika z przedłożonego materiału dowodowego, działka inwestycyjna nr [...], w miejscowości K. znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. (tekst jednolity - Dz.Urz.Woj.Małop.1999.16.184), zwanym dalej mpzp, na obszarze oznaczonym symbolem 01.M4 – teren zabudowy jednorodzinnej i KT/D – tereny tras komunikacyjnych. Planowany budynek mieszkalny całkowicie znajduje się na obszarze 01.M4. Po analizie przedłożonego projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdza, iż jest on zgodny z ustaleniami mpzp Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził co następuje. W odpowiedzi na zarzut (a) Art. 4 Pb stanowi, że: Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pb: W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W projekcie budowlanym zostały zastosowane rozwiązania z zachowaniem przepisów Pb oraz wt, jak również planu miejscowego, (co zostało opisane powyżej w decyzji). W rozwinięciu do zarzutu (a) organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ I instancji oraz organ odwoławczy przeprowadził postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w oparciu o przedłożony przez Inwestora projekt budowlany, w zakresie zgodności wnioskowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa. Zaskarżone przedmiotowe rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. odnosi się do pozwolenia na budowę, które oceniane jest w świetle obecnie obowiązujących przepisów, w tym w zakresie zgodności z ww. mpzp i wt. W jego uzasadnieniu organ I instancji przedstawił swoje stanowisko. Organ I instancji oraz organ odwoławczy przeprowadził niniejsze postępowanie administracyjne w oparciu o kompletną dokumentacje projektową, w której nie stwierdzono naruszenia wymogów i ustaleń przepisów budowlanych. Organ wyjaśnił też, że ocenia i bada postępowanie organu I instancji zakończone zaskarżoną decyzją, jego przebieg i zgodność materiału dowodowego, w tym złożonych projektów, tj. projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, z obowiązującymi aktami prawnymi. Kolejno należy zauważyć, że Odwołujący w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta K., byli powiadamiani oraz składali uwagi w jego trakcie. Zawiadomieniem z 18 września 2023 r., na podstawie art. 10 § 1 kpa Prezydent Miasta K. wyznaczył 7-dniowy termin od daty doręczenia przedmiotowego zawiadomienia do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia ewentualnych uwag. Jak wynika z akt sprawy 4 października 2023 r. Skarżący odebrali przedmiotowe zawiadomienie. Kolejno 10 października 2023 r., Odwołujący przy pomocy operatora pocztowego pismami z 10 października wyrazili Swój sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji. Następnie 4 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta K. zawiadomił o możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym (art. 10 § 1 kpa) w terminie 3 dniowym. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane przez Skarżących 12 i 13 grudnia 2023 r. Kolejno Prezydent Miasta Krakowa 22 grudnia 2023 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...], od której Skarżący wnieśli odwołanie. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że analiza i zebrany materiał dowodowy przez Prezydenta Miasta K. jest dokładny i czytelny. Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu odniósł się do wt oraz Pb, jednocześnie dokładnie opisując przebieg ponownie prowadzonego postępowania i przedstawiając swoje stanowisko – w tym odpowiadając kolejno na uwagi Skarżących. Zatem biorąc pod uwagę powyższe należy zacytować w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: "(...) że wedle utrwalonego orzecznictwa zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych." (por. wyrok NSA w Warszawie z 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 53/19), należy uznać, iż zarzut (a) jest bezzasadny. Wyjaśnia się, również że sposób zagospodarowania działki przez Inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie należy uznać, że udzielenie pozwolenia na budowę nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów Skarżących, jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, możliwości korzystania z energii elektrycznej, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości. Zacytować należy przepis art. 4 Pb, zgodnie z którym Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami oraz przywołany powyżej art. 35 ust. 4 Pb: W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cytowanego powyżej art. 4 Pb. Skargą na powyższą decyzję wnieśli H. S. i J. S. reprezentowani przez pełnomocnika S. K., którzy podnieśli zarzuty: a) 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że jest ona niezgodna z przepisami prawa budowlanego, w tym warunkami techniczno-budowlanymi; b) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy przepis nie dopuszcza możliwość usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią; c) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 19 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy stanowisko postojowe nie znajduje się w wymaganej odległości od granicy z działką nr 130, a miejsce to nie styka się z niezadaszonym parkingiem dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce; d) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo że projekt budowlany nie jest zgodny z przepisami technicznymi dotyczącymi wyprowadzania przewodów kominowych; e) art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji pomimo niedopuszczalnego wyłączenia do odrębnego opracowania istotnego zakresu infrastruktury technicznej oraz drogowej, która jest niezbędna do prawidłowej obsługi inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę; f) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów; g) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że w projekcie nie oznaczono powierzchni przekroju oraz wymiaru przekroju przewodów kominowych; h) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 146 ust. 1 w zw. z § 308 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy w projekcie nie zostało przewidziane wyjście na dach, a także zabezpieczenia przed poślizgiem; i) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak ponumerowania wszystkich stron dokumentacji projektowej; j) art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania do organów państwa; k) art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak szczegółowego i rzetelnego przedstawienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm powszechnie obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jej bezzasadności. Ponadto o oddalenie skargi wnieśli także K. D. i M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa dotyczy wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla Inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wod.-kan., gaz, c.o. i elektryczną wraz z wentylacją mechaniczną z rekuperacją wraz z wewnętrzną linią zasilającą (wiz), wewnętrzną instalacją gazową (wig), zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji deszczowej do zbiornika na wody opadowe wraz z tym zbiornikiem oraz z budową dojścia i dojazdu wraz z przebudową sieci teletechnicznej na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy w pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organy przede wszystkim zbadały kompletność projektu budowlanego a także fakt złożenia wszystkich koniecznych i niezbędnych dokumentów, opinii uzgodnień czy oświadczeń, w tym oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji działka inwestycyjna nr [...] w K. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. (Dz.Urz.Woj.Małop. z 1999 roku, Nr 16, poz. 184). Teren inwestycji znajduje się na obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy jednorodzinnej oznaczonej symbolem 01.M4 oraz w terenach tras komunikacyjnych oznaczonych symbolem KT/D, przy czym planowany budynek mieszkalny całkowicie znajduje się na obszarze 01.M4. Zgodnie z § 12 ust. 1 planu miejscowego na tym obszarze wyznacza się tereny zabudowy jednorodzinnej (M4) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Po analizie przedłożonego projektu budowlanego, organy stwierdziły jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego, z czym należy się zgodzić. Ponadto organy stwierdziły zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organy zweryfikowały zachowanie m.in. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225) – dalej jako rozpWT, w tym także zbadały prawidłowość usytuowania budynku mieszkalnego na działce inwestycyjnej. Odwołując się do przepisu § 12 ust. 4 pkt. 1) rozp WT, zgodnie z którym "w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej", Wojewoda Małopolski wskazał, że budynek mieszkalny zlokalizowany został 4,7 m od granicy północno-zachodniej (działki nr [...] i nr [...]), od granicy południowo-zachodniej 8,6 m (z działką nr [...] – działka drogowa ul. [...]), od granicy północno-wschodniej 11,7 m (z działką nr [...]) oraz w granicy z działką nr [...] (Skarżących) w kierunku wschodnim. Kolejno najbliższy budynek mieszkalny od projektowanego budynku znajduje się ok. 0,5 m na działce nr [...] (budynek nr [...]). Jednocześnie organ podkreślił, że działka inwestycyjna w najszerszym swym miejscu posiada szerokość 11,56 m. W tym zakresie Skarżący podnoszą zarzut, że przepis § 12 ust. 4 pkt 1) rozpWT nie dopuszcza możliwości usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią i jednocześnie nie w granicy działki, a w taki właśnie sposób jest usytuowany budynek na działce [...] (działce inwestycyjnej). Skarżący podnoszą, że budynek mieszkalny na działce nr [...] znajduje się ok. 0,5 m od projektowanego budynku, co stanowi o naruszeniu wskazanego przepisu. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba jednak wskazać, że z treści projektu zagospodarowania terenu wynika, że cyt.: "sytuuje się budynek mieszkalny jednorodzinny ścianą bez okien i drzwi w granicy działki budowlanej, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m." (por. s. 10 PZT). Do podobnych wniosków prowadzi analiza mapy do celów projektowych (por. rys PZT – s. 11 PZT). To z kolei stanowi o bezzasadności podniesionego zarzutu. Niejako na marginesie Sąd dostrzega, że między Skarżącymi a inwestorami pozostają różnice poglądów, co do rzeczywistego przebiegu granicy między obiema działkami to jest działką nr [...] i [...] niemniej jednak te spory nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Zaznaczyć należy, że Wojewoda zatwierdził projekt, który przewiduje, że budynek mieszkalny jednorodzinny ścianą bez okien i drzwi usytuowany będzie w granicy działki budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, co jest zgodne z powołanym powyżej przepisem § 12 ust. 4 pkt 1) rozpWT. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 19 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy stanowisko postojowe nie znajduje się w wymaganej odległości od granicy z działką nr [...], a miejsce to nie styka się z niezadaszonym parkingiem dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt. 1) lit. a) rozpWT "stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie". W myśl natomiast § 19 ust. 6 rozpWT "zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce". Jak wskazano w skardze cyt.: "na poparcie tezy o nieprawidłowości usytuowania zaprojektowanego miejsca parkingowego w odniesieniu do granicy z działką [...], dokonali oni wyliczenia, z którego wynikałoby, iż projekt zagospodarowania terenu zawiera błąd w lokalizacji miejsca parkingowego o 4 cm, tym samym zdaniem skarżących niedopuszczalne jest zatwierdzenie powyższego projektu jako niezgodnego z prawem, co uzasadnia uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Formułując tezy w skardze skarżący na poparcie swoich twierdzeń o niezgodności z prawem planu zagospodarowania terenu dokonali swoistej manipulacji, poprzez wprowadzenie zaokrągleń do wyliczeń. Skarżący zaokrąglili wymiar 6,06 m do wielkości 6,1 m i w oparciu o tak podane wielkości dokonali wyliczenia z którego wynika, iż miejsce postojowe jest o 4 cm bliżej od granicy aniżeli wynika to z przepisów prawa." Powyższy zarzut jest jednak bezzasadny. Analiza treści mapy do celów projektowych – Projektu zagospodarowania terenu (k. 11 PZT), a ściślej pomiary dokonane za pomocą skalówki (mapa w skali 1:500) prowadzą jednak do wniosku, że miejsce postojowe jest usytuowane od granicy działki w odległości 3 metrów, co jest zgodne z § 19 ust. 2 pkt. 1) lit. a) rozpWT. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez cyt.: "wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji pomimo niedopuszczalnego wyłączenia do odrębnego opracowania istotnego zakresu infrastruktury technicznej oraz drogowej, która jest niezbędna do prawidłowej obsługi inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę". Zgodnie z art. 33 ust. 1 PrBud "pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego." W uzasadnieniu skargi zarzut ten nie został bliżej uzasadniony. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu. Jak wynika z treści projektu zagospodarowania terenu (por. k. 6) według odrębnego opracowania będą realizowane przyłącza do sieci kanalizacji, gazowej, wodociągowej oraz energetycznej (na zasadzie art. 92a PrBud). Ponadto odrębnym opracowaniem objęte są budowa zjazdu z dz. nr [...] na dz. [...] obr. [...] [...] w K. Powyższe nie stanowi o naruszeniu przepisów, dlatego też podniesiony zarzut w tym zakresie nie jest trafny. Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące rozwiązań projektowych dotyczących kominów oraz przewodów kominowych. W tym zakresie powołują się Skarżący na naruszenie § 140 ust. 1, § 142 ust. 1 i ust. 2 czy § 146 ust. 1 rozpWT, co łączą dalej z zarzutem, że projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że zarzuty te dotyczą w istocie szczegółowych rozwiązań technicznych, które stosownie do zapisów art. 35 ust. 1 pkt. 1) i 2) PrBud nie podlegają jednak ocenie organu administracyjno - budowlanego w toku zatwierdzania przedłożonego projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 PrBud, organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 18 lipca 2023 roku, sygn. II OSK 2672/20). Bezzasadny jest także zarzut naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak ponumerowania wszystkich stron dokumentacji projektowej. Analiza projektu prowadzi bowiem do wniosku, że wszystkie strony są jednak ponumerowane, aczkolwiek należy także zauważyć, że po niektórych kartach następują karty, które mają dodatkowe oznaczenie literowe, jak np. po karcie 10 następują karty 10a i 10b i następnie karta 11. To jednak nie stanowi o naruszeniu przepisów, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podobnie nie są także uzasadnione zarzuty przepisów postępowania. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy przeanalizowały dokładnie cały materiał, w tym szczegółowo odniosły się do kwestii zgodności przedłożonego projektu z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, omawiając dokładnie wszelkie istotne dla sprawy kwestie, w tym szczegółowo odniosły się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie pozostawiając przy tym nierozważonych żadnych istotnych dla sprawy okoliczności. Z tego względu podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych podstaw, które mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.