II OZ 926/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1580/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1580/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił H. D. wstrzymania wykonania postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, w związku w czym nie może ono w żaden sposób wywołać skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego będzie miało tożsamy skutek z postanowieniem organu Policji o zawieszeniu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń i w rezultacie zapewni stronie ochronę przed niekorzystnymi skutkami związanymi z decyzją pozbawiającą ją prawa do posiadania broni. W tym zakresie skarżący nie dostrzegł bowiem, że to nie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego może wywołać tego rodzaju skutki, ale ewentualna, niekorzystna dla skarżącego decyzja administracyjna. Wobec tego oczywistym jest, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, mające ze swej istoty charakter incydentalny i ściśle procesowy, nie może, i to nawet pośrednio, wywołać skutków prawnych zastrzeżonych dla decyzji administracyjnej (vide art. 22 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576). O ile zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu mógłby dotyczyć takiej właśnie decyzji, to bez wątpienia nie może on odnieść postulowanego przez skarżącego skutku wobec postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył H. D., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że zaskarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zatem brak jest podstaw do jej wstrzymania, podczas gdy analiza obowiązujących przepisów, w tym ustawy o broni i amunicji, prowadzi do innych wniosków. Skarżący wskazał, że ewentualne rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na przyszłą decyzję w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie nastąpi dopiero po kilku miesiącach od jej wpływu, co w praktyce oznacza, iż przed rozpatrzeniem sprawy strona zobowiązana będzie do zbycia broni lub złożenia jej do depozytu. W związku z powyższym zawieszenie postępowania administracyjnego może uchronić skarżącego przed wskazanymi wyżej nieodwracalnymi stratami. W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a"., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez ,,wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W niniejszym postępowaniu przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Komendanta Głównego Policji o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Z akt sprawy wynika, że wobec strony przed organem Policji toczy się postępowanie administracyjne, na skutek którego może dojść w przyszłości do wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Samo jednak postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Postanowienie to wywołuje jedynie skutki procesowe – stwierdza bowiem brak przejściowej przeszkody uniemożliwiajacej prowadzenie postępowania. Nie można go zatem zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a.