II OZ 690/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1248/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2024 r., nr 442/24 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 2 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1248/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę K. B. (dalej skarżący) na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2024 r., nr 442/24 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania albowiem wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi (uiszczenie wpisu od skargi) nie zostało wykonane. Przesyłka zawierająca wezwanie została awizowana 3 czerwca 2024 r. a po upływie 14 dni od awizowania w trybie art. 73 P.p.s.a. uznana za skutecznie doręczoną 17 czerwca 2024 r. Termin na uzupełnienie wpisu upłynął bezskutecznie 24 czerwca 2024 r. wobec tego Sąd uznał, że Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł czego skutkiem było przyjęcie przez Sąd, że zaistniała formalna przeszkoda do kontynuowania niniejszego postępowania. Powyższe zobligowało Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego (uiszczenia wpisu sądowego, który był przyczyną odrzucenia skargi), przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB. W uzasadnieniu wskazał, że poza problemami zdrowotnymi, których dokumentacja znajduje się w aktach sprawy, główną przyczyną opóźnień w uzyskaniu informacji z kierowanej na jego adres korespondencji jest wadliwa, wręcz patologiczna działalność urzędu pocztowego, który nie dostarcza zawiadomień o sprawach, komplikując mu życie i wywołując w ten sposób niekorzystne skutki prawne. Wskazał, że kłopoty organizacyjne, finansowe, braki kadrowe itp. Nie mogą być usprawiedliwieniem takiej działalności Poczty. Doświadczając zakłóceń w pracy Poczty, trwających od kilku lat, stwierdził, że osobiście udaje się na Pocztę by sprawdzić czy kierowana jest do niego jakaś korespondencja. Niestety jest wprowadzany w błąd twierdzeniami, że nie ma nic nowego, a po kilku dniach okazuje się, że jest i to od wielu dni. Najlepiej ilustruje to, jego zdaniem, przykład pism w WSA i decyzji z 2 lipca 2024 r., które wydawano mu na raty 19 lipca 2024 r. z adnotacją na kopercie, że awizowano 22 lipca 2024 r. Skarżący przedkłada kopię koperty z przesyłką z WSA w Warszawie nr (00) 659007734997711252 ze tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdował § 3 ww. artykułu bowiem pismem podlegającym opłacie była skarga. W myśl tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Przesądziła o tym okoliczność niezastosowania się do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 20 maja 2024 r., którym wezwano skarżącego między innymi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Skarżący, jak wynika z adnotacji poczty na kopercie przesyłki nr (00)459007734584897709 sygn. akt VII SA/Wa 1248/24 zawierającej wezwanie, nie odebrał przesyłki. Została ona awizowana pierwotnie 3 czerwca 2024 r. a następnie 11 czerwca 2024 r. W konsekwencji nastąpił jej zwrot do nadawcy 19 czerwca 2024 r. W takich okolicznościach Sąd zasadnie zgodnie z art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a. uznał przesyłkę zawierająca przedmiotowe wezwanie za skutecznie doręczoną 17 czerwca 2024 r. czyli po upływie 14 dni od jej pierwszego awizowania (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Od tego momentu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania, w tym na opłacenie skargi. Upłynął on bezskutecznie 24 czerwca 2024 r. a wobec tego uznać należało, że braki skargi, w tym jej brak fiskalny, nie został uzupełniony w terminie i należało skargę taką odrzucić stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii wadliwego działania Urzędu Pocztowego NSA stwierdza, że skarżący nie wykazał w jakikolwiek sposób, że przedmiotowe wezwanie nie zostało doręczone lub doręczono je wadliwie. Z adnotacji poczty na kopercie zawierającej wezwanie z 24 maja 2024 r. nr (00)459007734584897709 sygn. akt VII SA/Wa 1248/24 (k. 14 akt) wynika, że warunki doręczenia zastępczego z art. 73 P.p.s.a. gdy nie zastanie się adresata przesyłki zostały wykonane prawidłowo. Przesyłka była awizowana dwukrotnie, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP WARSZAWA 97 pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata 3 czerwca 2024 r. Adnotacje te znajdują się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które korzysta z mocy dowodowej dokumentu urzędowego tj. z domniemania prawdziwości faktów nim stwierdzonych. Skarżący może to domniemanie obalić jednak nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności, które podważałyby wiarygodność adnotacji dokonanych przez Pocztę w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nie złożył np. skutecznej reklamacji przesyłki. Wobec tego Sąd I instancji jak i NSA nie miały podstaw do podważania faktu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi została skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego 17 czerwca 2024 r. W tym stanie rzeczy bieg terminu na uzupełnienie braków skargi upływał 24 czerwca 2024 r. i wobec braku uiszczenia wpisu w tym terminie skutkował odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiadał się odnośnie do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu bowiem skarżący jednoznacznie wskazywał, że nie było podstaw do odrzucenia skargi. Nie wskazywał zaś na okoliczności, z których wynikałoby, że co prawda do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu doszło ale nie ponosi od winy w uchybieniu terminowi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.