III FSK 4343/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1319/20 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 27 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę rady miejskiej w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE W wyroku z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1319/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej Sądem I instancji) stwierdził nieważność § 3 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w B. (w dalszej części uzasadnienia określanej mianem Rady Miejskiej lub Rady) z 27 lutego 2020 r., nr [...] (sama jednostka samorządu terytorialnego, w dalszej części tego uzasadnienia będzie nazywana Gminą). Przedmiotem tego aktu prawa miejscowego było ustalenie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Do podjęcia wspomnianego orzeczenia doprowadziła zaś skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Prokuraturę Okręgową w W. (zwaną również Prokuratorem). W § 1 wspomnianej uchwały wskazano metodę ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości. W zabudowie jednorodzinnej przyjęto ją jako iloczyn osób zamieszkującej nieruchomość i ustalonej stawki opłaty. Z kolei, dla zabudowy wielorodzinnej wysokość ponoszonej opłaty została ukształtowana jako iloczyn zużytej wody i ustalonej stawki opłaty. W nawiązaniu do tek ujętej podstawy obliczania należności publicznoprawnej, określono stawki opłaty. Zgodnie z § 2 ust. 1 uchwały, w przypadku zabudowy jednorodzinnej wyniosła ona dla odpadów zbieranych selektywnie 33 zł. od osoby, a dla odpadów zbieranych nieselektywnie 99 zł. od osoby. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 wskazanego wcześniej aktu prawa miejscowego, w przypadku zabudowy wielorodzinnej stawkę dla odpadów zbieranych selektywnie ukształtowano na poziomie 11 zł za m3, a dla odpadów zbieranych nieselektywnie - 99 zł. za m3. Z kolei w § 3 ust. 1 uchwały Rada zwolniła z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, w części dotyczącej gospodarstw domowych stanowiących rodziny wielodzietne, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1390 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 2 uchwały, zwolnienie wyniosło w przypadku zabudowy jednorodzinnej 3 zł. od stawki za odpady zbierane selektywnie, a w odniesieniu do zabudowy wielorodzinnej - 1 zł. od stawki za odpady zbierane selektywnie. Właśnie to powiązanie częściowego zwolnienia z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ze zbieraniem odpadów w sposób selektywny wzbudziło wątpliwości Prokuratury Okręgowej. Ponieważ zostały one podzielone przez Sąd I instancji, w zaskarżonym orzeczeniu stwierdzono nieważność § 3 ust.1 i 2 uchwały. Prokurator zarzucił uchwale naruszenie art. 6k ust. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm. – zwanej dalej u.c.i.p.g.) w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia określanej jako u.s.g.), w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 135 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 poz. 283). W przekonaniu wspomnianego podmiotu, przyczyną naruszenia prawa było przekroczenie delegacji ustawowej i ustalenie w § 3 ust. 2 uchwały, że warunkiem uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 uchwały, tj. zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na terenie których zamieszkują rodziny wielodzietne, jest zbieranie odpadów w sposób selektywny. Tymczasem, wg Prokuratury Okręgowej w art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. ustawodawca nie upoważnił organu uchwałodawczego gminy do wprowadzenie takich ograniczeń. Jak wiadomo, przedstawione zastrzeżenia Prokuratora zostały podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stwierdził nieważność dwóch przepisów wspomnianego aktu prawa miejscowego, tj. jego § 3 ust. 1 oraz ust. 2. Stało się tak pomimo tego, że Rada Miejska w B., reprezentowana przez Burmistrza Gminy B., wniosła o oddalenie skargi. Jak podkreślił Sąd I instancji, kwota opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest efektem odniesienia do podstawy obliczenia wspomnianej daniny, podstawowej albo podwyższonej stawki opłaty. Z kolei, w myśl art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. dopuszczalne jest obniżenie przez organ stanowiący gminy wyłącznie już określonej kwoty opłaty, dokonane dla określonych kategorii podmiotów,. Tym samym, organ uchwałodawczy gminy nie mógł swojej kompetencji wykorzystać dla wprowadzenia dodatkowego, nieprzewidzianego w ustawie różnicowania obciążenia z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W stanie faktycznym zaistniałym w sprawie przybrało ono postać obniżenia daniny dotyczącej rodzin wielodzietnych, ale tylko takich które segregują odpady. Ponieważ w powoływanym już art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. ustawodawca nie przewidział takiego przedmiotowego kryterium kształtowania ulgi w wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało podzielić zapatrywanie Prokuratora zaprezentowane w skardze. Sąd I instancji podzielił też racje Prokuratora co do tego, że stwierdzenie nieważności uchwały nie może ograniczyć się do § 3 ust. 2 uchwały, gdzie doszło do bezpośredniego przekroczenia upoważnienia ustawowego. Rozstrzygnięciem tym należy natomiast objąć również § 3 ust. 1 wspomnianego aktu prawnego, gdzie ustanowiono samo zwolnienie z opłaty. W przekonaniu Sądu, wynika to z faktu, że stwierdzenie nieważności wyłącznie § 3 ust. 2 uchwały czyniłoby niewykonalnym jej § 3 ust. 1. W takiej bowiem sytuacji nie dochodziłoby do sprecyzowania wysokości zwolnienia. W skardze kasacyjnej wniesionej przez Gminę – Radę Miejską wystąpiono o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi Prokuratora jako niezasadnej. Ponadto, wystąpiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie, rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. w zw. z art. 217 Konstytucji RP. W przekonaniu kasatora przejawiła się ona uznaniem przez Sąd I Instancji (za Prokuratorem Okręgowym w W.), że norma kompetencyjna zawarta we wspomnianym przepisie, upoważniająca radę gminy do udzielenia na rzecz właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych rodzin wielodzietnych, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1390 i 1907) ulgi w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi w całości lub w części, może być udzielona wyłącznie w ten sposób, że odnosić się będzie wyłącznie do już obliczonej opłaty. W przekonaniu Gminy taka zawężająca wykładnia kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania konstrukcji ulgi nie znajduje normatywnego umocowania w treści art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. w zw. z art. 217 Konstytucji RP. Innymi słowy, w ocenie kasatora, błędna była wykładnia art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. dokonana przez Sąd I instancji, prowadząca do ograniczenia kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego szczebla gminnego co do sposobu wprowadzania ulgi wyłącznie poprzez odniesienia jej do już obliczonej opłaty, a nie np. do stawki opłaty, z powołaniem się przy tym na dorobek orzecznictwa i judykatury wypracowany na gruncie art, 217 Konstytucji RP. Jak podkreślono, opłata ta ma bowiem nie tyle charakter podatku, co stanowi odzwierciedlenie realnego kosztu funkcjonowania systemu odbioru odpadów komunalnych przez gminę, rozdzielony na poszczególnych jej mieszkańców (korzystających z systemu). W ocenie Gminy opłata za gospodarowanie odpadami nie jest zatem oderwana (jak podatek) od faktycznych kosztów systemu, ale stanowi jego prostą pochodną, zależną m.in. od ceny wywozu odpadów, ustaloną w wyniku przetargu. Jednocześnie, dla samej wysokości ulgi nie ma żadnego praktycznego znaczenia to, czy odnosi się ona do stawki, czy też do już obliczonej opłaty. Jak podniesiono, z pewnością nie ma to takiego znaczenia, które miałby prowadzić do stwierdzania przez Sąd nieważności (tj. z mocą ab initio) aktu prawa miejscowego, co pociąga za sobą konieczność żądania zwrotu udzielonej ulgi wobec wszystkich osób, które po 1 kwietnia 2020 r. z niej korzystały; 2) błędną wykładnię art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, polegała ona na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (za Prokuratorem), że norma kompetencyjna zawarta we wskazanym przepisie, upoważniająca radę gminy do udzielenia na rzecz właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych rodzin wielodzietnych, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1390 i 1907) ulgi w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi w całości lub w części, nie upoważnia do wprowadzania dodatkowych wymogu w postaci segregowania odpadów. Tym samym ma ona dotyczyć wszystkich rodzin wielodzietnych, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny, zaś ustalenie w § 3 ust. 2 uchwały, że warunkiem uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w jej § 3 ust. 1 jest zbieranie odpadów w sposób selektywny stanowiło przekroczenie ustawowo określonej kompetencji przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem Gminy, wskazane naruszenia przepisu prawa materialnego przez Sąd I instancji przejawiły się jego błędną, zawężającą wykładnią, pozbawioną umocowania normatywnego. Miały one przy tym istotny wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziły do: a) uznania za zasadną skargi Prokuratora. Według tego podmiotu, rada gminy, udzielając mieszkańcom ulg w opłatach za odbiór odpadów, finansowanych ze środków własnych gminy nie może - działając na podstawie art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. - wprowadzać żadnych dodatkowych warunków, w tym takich, które realizują inne istotne zadania własne gminy (w tym wypadku zadania ochrony środowiska przez promowanie segregacji odpadów), a także odnosić ulgi do stawki opłaty, a jedynie do kwoty już obliczonej opłaty; b) do stwierdzenia nieważności - z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia 2020 r, całego § 3 powołanej uchwały, co sprawia, że w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia Gmina będzie obowiązana zwrócić się do mieszkańców, którzy skorzystali z ulgi po 1 kwietnia 2020 r., o uiszczenie brakującej części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Prokurator nie sformułował odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i dlatego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2021 r., wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842). W konsekwencji wspomnianego zarządzenia, zostało przesłane pismo z 21 września 2021 r., zawierające informację o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. W dokumencie tym Przewodniczący Wydziału przypomniał o prawnej możliwości, wynikającej z art. 66 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.), wypowiedzenia się w sprawie w formie pisma procesowego. Do dnia posiedzenia niejawnego nie skorzystano jednak z tej sposobności. Zagadnieniem spornym w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego była dopuszczalność obniżania przez organ stanowiący gminy, w jego akcie prawa miejscowego stawki za gospodarowanie odpadami właścicielom nieruchomości, w których zamieszkują rodziny wielodzietne, o których mowa w ustawie o Karcie Dużej Rodziny (obniżenie opłaty poprzez obniżenie jej stawki). Wspomniana preferencja miała zaś dotyczyć wyłącznie odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że w myśl art. 3 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest państwem jednolitym. Tym samym, w Polsce nie funkcjonują struktury autonomiczne, posiadające własne organy władzy publicznej, realizujące część suwerennych kompetencji oraz dysponujące własnym systemem prawnym, niezależnym od systemu federalnego. Konsekwencją tego rozwiązania jest to, że jednostki terytorialne tworzone w Polsce nie maja autonomicznego charakteru, a zapewniają jedynie decentralizację władzy publicznej (por. P. Tuleja (w:) M. Safjan, L. Bosek, Konstytucja RP, tom I, Komentarz, Warszawa 2016, s. 255). Z tego względu, akty prawa miejscowego, uchwalane m.in. przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w myśl art. 94 zd, 1 Konstytucji RP są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. To zaś znaczy, że nie mają one samoistnego statusu, a są stanowione i obowiązują w formalnej i materialnej zależności od ustawy (na tę właściwość zwrócił też uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 28 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1218/19, Lex nr 2758918). Dotyczy to również stanowienia danin publicznych. W ślad za Gminą, która wniosła skargę kasacyjną należy przyjąć, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest podatkiem. Powinność ta z oczywistych względów nie spełnia bowiem warunku nieodpłatności jako wyróżnika podatku, wskazanego w art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 – zwanej dalej O.p.). Nie ma natomiast wątpliwości co do tego, że opłaty są daninami publicznymi (tyle, że w przeciwieństwie do podatków – odpłatnymi). Właściwość tę powszechnie akcentuje się w nauce prawa podatkowego. Normatywnym potwierdzeniem tej cechy jest zaś art. 6q ust. 1 u.c.i.p.g. W przepisie tym zawarto generalne odesłanie do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Publicznoprawny charakter wspomnianej należności trafnie zidentyfikował także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 785/19 (Lx nr 2780741). W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazana cecha opłaty ma znaczenie przez wzgląd na brzmienie art. 217 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Biorąc zaś pod uwagę wcześniej już wskazywany art. 94 zd, 1 Konstytucji RP, określenie zasad przyznawania ulg w spełnianiu należności publicznoprawnej (daninowej), jaką jest opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi może mieć miejsce wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego. Z art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g., wynika, że rada gminy może zwolnić w całości lub w części z obowiązku zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z woli ustawodawcy, wyrażonej we wspomnianym przepisie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jest więc władny wyłącznie do zwolnienia lub przyznania ulgi, dotyczących obowiązku zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami. Tym samym, przedmiotem regulacji prawnej, zawartej w akcie prawa miejscowego może być określona już kwota opłaty. A contrario oznacza to, iż rada gminy nie jest władna oddziaływać na elementy konstrukcji daniny publicznej, których urzeczywistnienie skutkuje powstaniem powinności publicznoprawnej, jaką jest opłata za gospodarowanie odpadami. Odnosząc się do konstrukcji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jako daniny publicznej, nie ulega wątpliwości że stawka tej należności jest elementem odrębnym w stosunku do kwoty opłaty. Dzieje się tak nie tylko z uwagi na teorię podatkowego stanu faktycznego (czy szerzej – daninowego stanu faktycznego) i jego znaczenie w kształtowaniu treści powinności publicznoprawnej (podatkowej, czy z tytułu opłaty), ale także - a nawet przede wszystkim - przez wzgląd na dyspozycję powoływanego już art. 217 Konstytucji RP, w której ustawodawca wskazał na czynniki determinujące treść daniny publicznej. W tym kontekście nie ulega wątpliwości, że podstawa obliczenia opłaty (podstawa opodatkowania) oraz stawka opłaty (stawka podatkowa) są elementami dyspozycji normy prawnej determinującymi treść powinności publicznoprawnej (pozwalającymi na jej konkretyzację). Natomiast kwota opłaty (kwota podatku) to nic innego jak efekt odniesienia jej stawki do podstawy obliczenia opłaty. Tym samym, kwota opłaty jest "następcza" w stosunku do jej stawki. Z tego względu, kierując się tym, że ustawodawca, w art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. umożliwił radom gmin całkowite lub częściowe zwalnianie z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, poza zakresem kompetencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego lokuje się obniżanie stawek tej daniny publicznej. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że aspekt segregowania odpadów znajduje swoje odzwierciedlenie w ukształtowaniu przez ustawodawcę stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (por. art. 6k ust. 1 pkt 2, ust. 2, 2a i 2b. u.c.i.p.g. oraz art. 6k ust. 3 tej samej ustawy). W świetle wskazanej regulacji prawnej, różnicowanie obciążenia daninowego opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi znajduje swój wyraz w konstrukcji stawek opłaty. Zasadą jest ustalanie ich z uwzględnieniem tego, że mieszkaniec gminy segreguje odpady komunalne (por. art. 6k ust. 1 pkt 2, ust. 2, 2a i 2b. u.c.i.p.g.). Natomiast, na wypadek, gdy nie ma to miejsca, w akcie prawa miejscowego określa się podwyższone stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6k ust. 3 u.c.i.p.g.). Z kolei, w art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g., ustawodawca stworzył organom stanowiącym gmin kompetencję wyłącznie do częściowego lub całkowitego zwalniania z już powstałej opłaty, określonej co do wysokości, przez wzgląd na przesłanki wskazane w tym przepisie. Zważywszy na okoliczność, że kwota opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest efektem odniesienia do podstawy obliczenia wspomnianej daniny, podstawowej albo podwyższonej stawki opłaty, a w myśl art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. dopuszczalne jest obniżenie przez organ stanowiący gminy wyłącznie już określonej kwoty opłaty, dokonane dla określonych kategorii podmiotów, Organ uchwałodawczy gminy nie mógł swojej kompetencji wykorzystać dla wprowadzenia dodatkowego, nieprzewidzianego w ustawie różnicowania obciążenia z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W stanie faktycznym zaistniałym w sprawie przybrało ono postać obniżenia daniny dotyczącej rodzin wielodzietnych, ale tylko takich które segregują odpady. Ponieważ w art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. ustawodawca nie przewidział takiego przedmiotowego kryterium kształtowania ulgi w wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, należało podzielić zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w zaskarżonym wyroku. Okoliczność, że w konsekwencji stwierdzenia nieważności dwóch przepisów uchwały Gmina będzie obowiązana zwrócić się do mieszkańców, którzy skorzystali z ulgi po 1 kwietnia 2020 r., o uiszczenie brakującej części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jako argument abstrahujący od regulacji materialnoprawnej i procesowej nie mógł zaś wpłynąć na odmienne rozumienie art. 6k ust. 4 u.c.i.p.g. niż to, jakiemu Naczelny Sąd Administracyjny dał wyraz w swoim wcześniejszym wywodzie. W tej sytuacji nie znalazł potwierdzenia żaden z zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej organu, a skarga kasacyjna została oddalona. Stało się tak na podstawie art. 184 P.p.s.a. Adam Nita Anna Dalkowska Dominik Gajewski