II OSK 2045/24

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wa 160/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. A. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z 22 lipca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wa 160/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), skargę J. A. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wniosku "z 26 marca 2023 r." o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd wskazał, że skarżący wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wypełnił w systemie inPOL. Wniosek ten, w ocenie Sądu, nie został jednak podpisany i złożony do organu administracji w rozumieniu art. 63 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, system inPOL nie stanowi konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 63 § 1 k.p.a. System inPOL daje jedynie możliwość wypełnienia wniosku, umówienia się na wizytę w celu jego złożenia, a po jego złożeniu śledzenia poszczególnych etapów prowadzonego postępowania, wysyłania do organu zapytania w sprawie, składania wniosków o przegląd akt, a także umawiania się na wizytę w celu uzupełnienia braków materialnych sprawy. Skarżący składając przedmiotowy wniosek za pomocą systemu inPOL, nie mógł zatem skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego, bowiem w istocie nie dopełnił wymogu przewidzianego w art. 63 § 1 p.p.s.a., aby taki skutek nastąpił. Skoro zatem w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, to zdaniem Sądu, złożona skarga na bezczynność organu w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez "brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało odrzuceniem skargi zamiast jej rozpoznaniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy", 2) art. 63 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że system inPOL nie spełnia wymogów złożenia wniosku, o którym mowa w tym przepisie. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzeczono się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. W ocenie NSA, nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na skutek wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej bowiem w żadnej z podstaw kasacyjnych nie zakwestionowano podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, którym odrzucono skargę na bezczynność organu administracji z uwagi na jej niedopuszczalność, czyli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarżący w podstawie kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., skoncentrował się na postawieniu zarzutów, które mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w sytuacji merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność. W sprawie, w której skargę odrzucono, nie sposób uznać, aby ta podstawa kasacyjna mogła być zasadna. Nadto z tej podstawy kasacyjnej wynika, że skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż nie rozpoznał zarzutów skargi. Taki zarzut w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi jest niezasadny, gdyż naturalnym skutkiem odrzucenia skargi jest właśnie to, że sąd nie rozpoznaje merytorycznych zarzutów skargi. Jeżeli zaś chodzi o podstawę kasacyjną zawierającą zarzut naruszenia art. 63 § 1 k.p.a., to w ocenie NSA skarżący nie wykazał, jak ewentualne naruszenie tego przepisu wpłynęło na odrzucenie skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdyż nie zostało w ogóle wszczęte postępowanie administracyjne. Zatem, w skardze kasacyjnej należało zakwestionować pogląd prawny, według którego skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdy dotyczy postępowania, które nie zostało wszczęte. Takiej argumentacji w skardze kasacyjnej nie przedstawiono. Nie przedstawiono jej ani w podstawie kasacyjnej, w której zarzucono naruszenie art. 63 § 1 k.p.a. (przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę uznania, że postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte), ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie sposób zatem rozstrzygnąć w oparciu o tak sformułowaną skargę kasacyjną zasadniczego zagadnienia występującego w sprawie, mianowicie tego, czy fakt, że skarga na bezczynność dotyczy postępowania administracyjnego, które w istocie nie zostało wszczęte, powoduje, że jest ona niedopuszczalna, czy też, że powinna być oddalona jako niezasadna. W tych okolicznościach, mając na uwadze, że żadna z podstaw kasacyjnych nie podważyła skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji sprowadzającego się do stwierdzenia niedopuszczalności zaskarżenia bezczynności organu administracji w niniejszej sprawie, NSA skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, gdyż, jak stanowi o tym art. 182 § 1 p.p.s.a., NSA może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.