Ppolska.starec← UrzadnikВойти

II SAB/Wr 13/23

Sądy administracyjne2023-03-13
Sygnatura
II SAB/Wr 13/23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-03-13
Rodzaj
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Sędziowie

Wojciech Śnieżyński

Rozstrzygnięcie

*Umorzono postępowanie

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi I. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego A. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE I. M. (dalej: skarżący), reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego A. M., złożył 14.12.2022 r. za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność ww. organu w przedmiocie wskazanym w sentencji. Następnie pismem datowanym na 13.01.2023 r. (data wpływu pisma do Sądu – 16.02.2023 r.) skarżący oświadczył, że cofa uprzednio złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z postanowieniami art. 161 § 1 pkt 1 powyższej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę oświadczenie w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle zgromadzonych akt badanej sprawy nie nasuwa wątpliwości ani zastrzeżeń. Mając zatem na względzie powyżej wskazane regulacje normatywne, niniejsze postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.