II SA/Go 70/25

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: 1. odrzucić sprzeciw; 2. odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. od wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzji z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja została doręczona M. S. [...] września 2024 r. W dniu [...] stycznia 2025 r. (data nadania – k. 7 akt sądowych) M. S. wniosła sprzeciw od ww. decyzji. Jednocześnie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (wniosek ten zarejestrowano pod sygn. akt II SPP/Go 7/25). W odpowiedzi na powyższy sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego odrzucenie wskazując, że został złożony po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Z kolei w art. 64c § 1 p.p.s.a. określono, że sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Natomiast zgodnie z § 3 tego przepisu termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, sąd odrzuca postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2024 r., nr [...] została doręczona M. S. [...] września 2024 r. W decyzji tej wprawdzie błędnie pouczono stronę, że stronie na niezgodność decyzji z prawem przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Kolegium. Jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy bowiem strona wniosła sprzeciw dopiero w dniu [...] stycznia 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 64c § 1 p.p.s.a, który upłynął stronie z dniem [...] września 2024 r. jak i po upływie terminu wskazanego w błędnym pouczeniu organu, który upłynął z dniem [...] października 2024 r. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprzeciw M. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2024 r., nr [...] został wniesiony z uchybieniem terminu. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., sprzeciw odrzucił (pkt 1 postanowienia). W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy. O odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2012 r., II GZ 82/12), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12). Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11), co ma miejsce w niniejszej sprawie. W sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, wojewódzki sąd administracyjny jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. To z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., oraz postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 944/21).