III SAB/Wr 431/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 29 września 2023 r. I. N. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: strona skarżąca) wniosła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 6 listopada 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższa przesyłka została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 8 listopada 2023 r. (k - 16 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełniono braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem odpowiadać wymogom określonym w art. 46 i 47 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W razie braków w tym zakresie, strona skarżąca jest wzywana do ich uzupełnienia w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nieusunięcie tego braku w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej mimo skutecznego doręczenia wezwania nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wyjaśnienia przy tym wymaga aspekt sprawy, związany z adresatem wezwania dotyczącego uzupełnienia braku formalnego skargi. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska reprezentowanego przez niektóre składy orzekające sądów administracyjnych, zgodnie z którym Sąd I instancji powinien skierować wezwanie do samego skarżącego w kwestii uzupełnienia braku formalnego skargi. Zdaniem Sądu orzekającego, skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącego, to Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powinien wezwać pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa i nie jest on zobowiązany - z uwagi na nieusunięcie przez profesjonalnego pełnomocnika w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi - do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia. Wezwanie skarżącego do podpisania skargi osobiście, prowadziłoby w istocie do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. W przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie zawsze odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OZ 613/22, z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 459/22; z 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OZ 403/22; z 9 marca 2022 r., sygn. akt I OZ 71/22; z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 367/17; z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OZ 422/21). W związku z powyższym skargę należało odrzucić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1pkt 1 p.p.s.a.