III FZ 63/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 799/24, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 0201-IEW2.4121.7.2024.12 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 799/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: "Organ") z 29 sierpnia 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, nie może sprowadzać się do żądania wstrzymania aktu i odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Strona lakonicznie uzasadniła swój wniosek i nie przedstawiła żadnych dokumentów, które zobrazowałyby Jej sytuację majątkową. Wniosek nie zawiera konkretnych informacji, z których Sąd mógłby wywieść, czy odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki. Skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości. Zarzucił ww. orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej: p.p.s.a.) (poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji) oraz art.49 § 1 p.p.s.a. (poprzez brak wezwania Skarżącego do złożenia wymaganych przez sąd dokumentów). W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, iż ze względu na możliwe, przyszłe postępowanie egzekucyjne, wynagrodzenie/rachunki bankowe mogą podlegać zajęciu przez organ egzekucyjny. Stąd wstrzymanie wykonania decyzji umożliwi Stronie utrzymanie dochodu. Wtedy bowiem będzie mogła w całości dysponować otrzymywanymi środkami. Sytuacja majątkowa Strony jest na tyle trudna, że brak wstrzymania wykonania decyzji bez wątpienia spowoduje brak możliwości pokrywania bieżących kosztów utrzymania. Ewentualne skutki, nawet w przypadku uzyskania następczego odszkodowania ze strony Skarbu Państwa, nie pozwolą na przywrócenie aktualnego stanu. W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia odnotować należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w pełni zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że obowiązkiem Strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi Jemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak Strona nie wykazała. Jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto dodać należy, iż Skarżący we wniosku wprawdzie przytoczył ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wskazując na okoliczności, które - jego zdaniem - potwierdzają zaistnienie tychże przesłanek w niniejszej sprawie (tj. przytoczył, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków prawnych oraz faktycznych, zaś o zasadności wniosku - zdaniem Strony – świadczy fakt, że aktualna sytuacja finansowa i majątkowa Skarżącego jest trudna), nie przedłożył jednak żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby powyższe okoliczności i tym samym wskazywała na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w efekcie wykonania kwestionowanego postanowienia. Także w orzecznictwie podnosi się, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13). Samo powołanie się we wniosku na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, z kolei w żaden sposób nie uzasadniają żądania wniosku. Sąd nie ma też obowiązku ustalać, czy wynikająca z decyzji Organu kwota jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji