Ppolska.starec← UrzadnikВойти

IV SA/Gl 1395/11

Sądy administracyjne2011-10-31
Sygnatura
IV SA/Gl 1395/11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-10-31
Rodzaj
Postanowienie WSA w Gliwicach

Sędziowie

Adam Mikusiński

Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę; UZASADNIENIE W dniu [...] 2011 r. E. K. złożył w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismo datowane na [...] 2011 r. zatytułowane jako "z przekazem w trybie nadzwyczajnym 3 dni do WSA w Gliwicach z uwagi rażącego łamania Ustawy o Pom. Społ. Przez OPS w G.". W treści tego pisma wyżej wymieniony określił, że dotyczy ono "odwołania od decyzji Kierownika Filii Nr [...] OPS-u w G. L. W. nr [...]" oraz zażądał bezpośredniego przekazania go do tutejszego Sądu. Zakwestionował przy tym prawidłowość rozstrzygnięcia tego organu o odmowie przyznania mu zasiłków celowych: na zakup żywności bezglutenowej dla jego córki, na żywność dla całej rodziny oraz na opłacenie gazu. Równocześnie poddał krytyce pracę Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Wezwaniem z dnia 10 października 2011 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 5 października 2011 r. zwrócono się do E. K. o usunięcie braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy stanowi ona skargę na decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego i zasiłków celowych (na opłacenie gazu i energii elektrycznej, na żywność bezglutenową dla jego córki oraz na żywność w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", czy też jest w istocie skargą na działanie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłał pismo procesowe datowane na [...] 2011 r., w którym wywiódł, iż jego skarga z dnia [...] 2011 r. jest "odwołaniem się do WSA Gliwice" oraz wskazał, że wnosi o rozstrzygnięcie przez Sąd, czy stanowisko Prezydenta Miasta G. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego i celowego jest słuszne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W treści pisma procesowego z dnia [...] 2011 r. skarżący podał, że wnosząc skargę domagał się dokonania przez tutejszy Sąd oceny rozstrzygnięcia o odmowie przyznania zasiłku okresowego i zasiłków celowych. Nie budzi zatem wątpliwości, że jego intencją było zaskarżenie decyzji wydanej z upoważniania Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2011 r. nr [...], mocą której odmówiono mu przyznania wyżej wymienionych świadczeń. Wspomniane rozstrzygnięcie z dnia [...] 2011 r. wydane zostało w pierwszej instancji, a tym samym, w myśl art. 127 §1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Tymczasem skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia od powyższej decyzji odwołania do wskazanego organu drugiej instancji. Jakkolwiek bowiem złożył swoją skargę w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K, to jednak określił w niej jednoznacznie, że jej adresatem jest nie ten organ tylko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wskazał bowiem w sposób wyraźny, że żąda jej bezpośredniego przekazania "do rozeznania przez WSA". W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 §1 p.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi i dlatego skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 p.p.s.a.