VII SA/Wa 2087/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. wniosku D. M. i S. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. M. i S. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia oddalić wniosek D. M. i S. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. UZASADNIENIE D. M. i S. M. wnieśli skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. O. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na Dom Przedpogrzebowy, na działkach nr [...] i [...] w M. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika zatem, że po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu (decyzji, postanowienia), co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także innych rozstrzygnięć wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] i nie obejmuje zaskarżonego w sprawie postanowienia. Ponadto wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Nie wskazano na żadną przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.