II GSK 2335/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. w V., F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. w V., F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 1122/23 w sprawie ze skargi A. w V., F. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. nr 2022-05-FSF-4 (Śl.-Oś-STO.440.5.2023) w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 1122/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. w V., F. (dalej jako: "skarżąca spółka"), na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Skarżąca spółka od powyższego wyroku złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie decyzji Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 19 października 2023 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 13 lipca 2023 r. Uzasadniając swój wniosek skarżąca spółka wskazała, że zaskarżoną decyzją została na nią nałożona administracyjna kara pieniężna w wysokości 20 000 zł, przy czym wobec skarżącej spółki wydano łączne 11 decyzji organu, które nałożyły na skarżącą spółkę kary pieniężne za nieprzekazanie danych w wysokości łącznie 320 000 zł. Zdaniem skarżącej spółki uiszczenie kar administracyjnych w tej wysokości zagraża możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę, która może z tego powodu utracić płynność finansową. Jak wskazała skarżąca spółka w protokole walnego zgromadzenia wspólników skarżącej spółki z 2021 roku odnotowano stratę w wysokości 8040,68 EUR, natomiast w protokole walnego zgromadzenia wspólników skarżącej spółki z 2022 roku odnotowano zysk zaledwie w wysokości 37 649,95 EUR, który przeniesiono w całości na rachunek zysków i strat za okresy poprzednie. Załączone do niniejszej skargi kasacyjnej dokumenty, czyli wymienione jako załączniki do wniesionej skargi kasacyjnej sprawozdania finansowe skarżącej spółki, potwierdzać mają, w ocenie skarżącej spółki, podniesione okoliczności dotyczące istnienia niebezpieczeństwa pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej spółki prowadzącego nawet do niewypłacalności. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że łączna wysokość wymierzonych wobec skarżącej spółki administracyjnych kar pieniężnych, tj. 320 000 zł, przekracza roczny zysk spółki za 2022 rok wynoszący (w przeliczeniu na złote według aktualnego kursu) 163 231,35 zł. Skarżąca podała, że nie posiada jeszcze protokołów walnego zgromadzenia wspólników za rok 2023, bowiem miały być one sporządzone w lipcu 2024 roku. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności, powinien zatem dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Celem zbadania, czy rzeczywiście egzekucja nałożonej kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie wymaganej należności do aktualnej sytuacji materialnej strony. Bez porównania tych wartości (wysokości wymaganego zobowiązania i majątku, jakim dysponuje skarżąca spółka) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w tym przypadku zapłata kary wywoła straty materialne, które w istotny sposób wpłyną na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmiot. Brak wykazania należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem ustawowych przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej stoi na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu złożonego wniosku. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca spółka nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., w zakresie wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę jej żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w aspekcie możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie, warunkujących jego zastosowanie. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca spółka próbowała wykazać, iż zarówno w 2021 roku, jak i w 2022 roku, zmagała się z problemami finansowymi, co wynikać miało także z załączników dołączonych do wniesionej skargi kasacyjnej. Skarżąca spółka nie przedstawiła jednak swojej aktualnej sytuacji finansowej ani nie wykazała, w jakiej kondycji finansowej była w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 19 października 2023 r. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że choć uzasadniając swój wniosek skarżąca spółka wskazała, że nie jest w stanie przedłożyć protokołów z walnego zgromadzenia wspólników za rok 2023, ponieważ miały być one sporządzone w lipcu 2024 roku, to skarga kasacyjna wniesiona została przez skarżącą spółkę w dniu 5 sierpnia 2024 r. Skarżąca spółka nie dołączyła jednak do wniesionej skargi kasacyjnej protokołu walnego zgromadzenia z 2023 roku. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, tak w zakresie podniesionego w nim uzasadnienia, jak i zakresie przedłożonej dokumentacji, nie przedstawia aktualnej sytuacji finansowej skarżącej spółki. Dla wykazania okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca spółka winna przedłożyć dokumenty obrazujące ponoszone przez nią wydatki bądź wskazujące na wysokość uzyskiwanych dochodów lub ich brak, jak również wyciągi z rachunków bankowych bądź wykaz aktualnych zobowiązań skarżącej spółki. Pamiętać bowiem należy, że sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazane dokumenty stanowiłyby materiał dowodowy podlegający ocenie w tej sprawie. W sprawie niniejszej natomiast możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową skarżącej spółki. Za nieprzekonującą należy również uznać argumentację wniosku w zakresie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody związanej z koniecznością uiszczenia kary w wysokości 20 000 zł. Argumentacja zawarta we wniosku, odwołująca się do przyszłych zobowiązań wynikających z wydanych decyzji nie może na obecnym etapie skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji z dnia 19 października 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Okolicznością, która świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, tj. uiszczenia nałożonej na nią kary, nie jest także, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, łączna wysokość ciążących na skarżącej spółce kar. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.