III FSK 1337/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta G. L. z dnia 28 czerwca 2023 r., nr FIN. 3120.7.2.2021 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 10/24 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 19 września 2023 r. nr SKO. 4100.1658.320.2023.PD w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 10/24, B. sp. z o.o. w K. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniosła o wstrzymanie wykonania w całości decyzji organów, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile (dalej: "SKO") z dnia 19 września 2023 roku nr SKO. 4100.1658.320.2023.PD, utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Wójta G. L. (dalej: "Wójt") z dnia 28 czerwca 2023 r., nr FIN. 3120.7.2.2021, obu w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych organów obu instancji zawarty w skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 518/14; CBOSA). Rozpoznając tego rodzaju wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawnych. Oznacza to zatem, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Strona składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie podała która z przesłanek, w jej ocenie, pozwala na wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji jak i nie powołała konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Skarżący poprzestał jedynie na sformułowaniu żądania, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości ww. decyzji organów obu instancji. Dodatkowo, skoro Skarżący oczekuje od Sądu wstrzymania wykonania decyzji, to powinien wniosek należycie udokumentować. Nie są bowiem wystarczające gołosłowne stwierdzenia Skarżącego by uzyskać satysfakcjonujące dla niego rozstrzygnięcie. Sąd oceniając zasadność złożonego wniosku orzeka na podstawie akt sprawy, dokumentów, które ma przed sobą. Jeśli strona oczekuje uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, to powinna takowe dokumenty przedstawić. Skoro Skarżący nie dołączył dokumentacji na poparcie swych twierdzeń, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić żądania. Spełnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest tożsame z niesatysfakcjonującą sytuacją finansową Skarżącego, jak również nie wynika z samej wysokości zobowiązania podatkowego. Tym samym Strona nie wykazała, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanych aktów grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu podkreślić należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.