II SA/Sz 248/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 29 grudnia 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej zwanej "k.p.a."), art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., zwanej dalej: "u.g.n."), po rozpatrzeniu odwołania J. K., (zwanego dalej: "stroną" lub "skarżącym"), Wojewoda Z. (zwany dalej: "organem II instancji") utrzymał w mocy decyzję Starosty B. (zwanego dalej: "organem I instancji") z 7 października 2022 r., nr [...] ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej obejmującej działki ewidencyjne: nr [...] o powierzchni 3,2380 ha i nr [...] o powierzchni 7,18 ha, położonej w obrębie L., gm. B., stanowiącej własność strony, poprzez zezwolenie E. S.A. z siedzibą w G. (zwanej dalej: "inwestorem") na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej - demontażu istniejącego słupa elektroenergetycznego na działce nr [...], posadowienie nowych słupów elektroenergetycznych po jednym na działce nr [...] i nr [...] oraz wymianę przewodów istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV B. - D. na części przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji przedstawił następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. W dniu 7 października 2022 r. organ I instancji, na podstawie art. 124 ust. 1-4 u.g.n., w związku z art. 104 i 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z 3 lipca 2020 r., wydał decyzję, w której w pkt 1 ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej obejmującej działki ewidencyjne nr: [...] (o powierzchni 3,2380 ha) i [...] (o powierzchni 7,18 ha), położone w obr. ew. L. , gmina B., stanowiącej własność strony, poprzez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej - demontażu istniejącego słupa elektroenergetycznego na działce nr [...], posadowienie nowych słupów elektroenergetycznych po jednym na działce nr [...] i nr [...] oraz wymianę przewodów istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV B. - D. na części przedmiotowej nieruchomości, wyznaczonej jako pas gruntu na załącznikach nr 1 i 2 do decyzji, jako teren trwałego zajęcia powierzchni odpowiednio 1.051,10 m2 i 2.614 m2. W pkt II decyzji organ zezwolił na zajęcie pasów gruntu wyznaczonych na załącznikach nr 1 i 2 do decyzji, jako teren czasowego zajęcia, o łącznej powierzchni odpowiednio 6.251 m2 i 11.338 m2, stanowiące pasy montażowe. Natomiast w pkt 3 decyzji organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości opisanej w pkt 1 do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu czynności opisanych w pkt 1; wskazał, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n. Strona, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z 7 października 2022 r., której zarzuciła: - naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w zakresie innym niż wynikający z wniosku z 3 lipca 2020 r. i dalszych pism uczestnika, co spowodowało, że postępowanie było prowadzone bez podstawy prawnej, - błąd w ustaleniach faktycznych wskutek przyjęcia, że skarżący nie wyraził zgody na realizację wniosku uczestnika, - naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - naruszenie art. 77 ust. 1 k.p.a., poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i niewszechstronny, - naruszenie art. 78 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania wnioskodawcy dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawcy i opinii biegłego w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, - naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek bezkrytycznego przyjęcia punktu widzenia wnioskodawcy i przemilczenie argumentów zgłaszanych przez uczestnika, co spowodowało, że organ miał jedynie na względzie interes społeczny, nie badając w ogóle słusznego interesu skarżącego. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał na okoliczność złożenia przez inwestora wniosku z 3 lipca 2020 r. o ograniczenie sposobu korzystania z opisanych wyżej nieruchomości, w związku z tym, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na realizację planowanej inwestycji. Jednocześnie inwestor wniósł o wydanie odrębnej decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku inwestor wskazał, że w ramach zadania inwestycyjnego planowane są prace na obiekcie liniowym, a głównym celem tego zadania inwestycyjnego jest poprawa warunków równowagi i pewności zasilania województwa z. na trasie linii oraz zapewnienie trwałego i zrównoważonego rozwoju gospodarczego. Zaznaczono, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny i zgodna jest z ostateczną decyzją Wójta Gminy B. z 24 stycznia 2020 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak zauważył organ, w ramach planowanej inwestycji, celem uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością, inwestor przystąpił do rokowań z właścicielem nieruchomości, które zakończyły się niepowodzeniem. Do wniosku zostały dołączone, m.in.: odpis udzielonego przez inwestora pełnomocnictwa z 23 czerwca 2020 r. dla B. K., kopie map w skali 1:1000 z naniesionym przebiegiem linii i terenem zajęcia działki nr [...] i nr [...]; poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji Wójta Gminy B. z 24 stycznia 2020 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wniosku dołączono również materiały mające potwierdzające przeprowadzenie rokowań z właścicielem nieruchomości, tj. poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie: - notatki ze spotkania z 27 lipca 2018 r., - notatki ze spotkania z 2 sierpnia 2018 r., - notatki ze spotkania z 23 sierpnia 2018 r., - pisma inwestora z 16 listopada 2018 r. kierowanego do właściciela nieruchomości, - notatki ze spotkania z 27 listopada 2018 r., - pisma właściciela nieruchomości z 28 stycznia 2019 r., - pisma inwestora z 16 marca 2020 r., do właściciela nieruchomości zatytułowanego: "Zaproszenie do rokowań nr 1 w sprawie założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej". W piśmie z 27 października 2020 r. właściciel nieruchomości poinformował, że co do zasady nie jest przeciwny realizacji celu publicznego, określonego we wniosku z 3 lipca 2020 r. W ocenie strony, inwestor nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny i precyzyjny dlaczego na nieruchomościach właściciela zamierza posadowić nowy, dodatkowy słup, w sytuacji gdy na nieruchomości sąsiedniej słup taki ma zostać zlikwidowany. Strona zaznaczyła, że aktualne są jej twierdzenia i postulaty z 28 stycznia 2019 r. w zakresie celowości posadowienia nowego słupa oraz wysokości wynagrodzenia. W związku z powyższym oraz ze względu na potrzebę uzgodnienia interesów stron, strona wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W dniu 21 maja 2021 r. organ przeprowadził rozprawę administracyjną. Z protokołu tej rozprawy wynika, że inwestor podtrzymał złożony wniosek. Strona stwierdziła, że nie jest przeciwko inwestycji, ale chciałaby, żeby jej przebieg pozostał taki sam, bez posadowienia drugiego słupa na jej nieruchomości. Pełnomocnik inwestora stwierdził, że próby uzgodnień lokalizacji słupów nie przyniosły pozytywnego rozwiązania, a na aktualnym etapie nie ma możliwości dokonania zmian lokalizacji słupów, gdyż spowodowałoby to zmiany na większym odcinku. Pełnomocnik strony poprosił o udzielenie informacji dotyczącej możliwości pozostawienia starych lokalizacji oraz odroczenia terminu rozprawy na zapoznanie się z wyjaśnieniami projektanta. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że może w ciągu siedmiu dni ustosunkować się do wątpliwości dotyczących technicznych rozwiązań projektowych oraz tego czy słup nr [...] może pozostać w tym samym miejscu. Strony uzgodniły, że w przypadku braku porozumienia stron do 4 czerwca 2021 r., dotyczącego ustalenia warunków posadowienia słupów oraz finansowych, złożone zostanie oświadczenie o braku uzgodnienia. W piśmie z 26 maja 2021 r. inwestor złożył wyjaśnienia w sprawie. Do ww. pisma dołączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię opinii technicznej mgr inż. P. S., dotyczącej przebudowy linii 110 kV B. - D. z 26 maja 2021 r., z której wynika brak możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów, w kontekście przedstawionych w tym piśmie uwarunkowań oraz aktualnego stanu zaawansowania prac projektowych dla przebudowy linii 110 kV. W piśmie z 4 czerwca 2021 r. strona zastępowana przez pełnomocnika poinformowała, że inwestor nie przedstawił wyjaśnień, do których zobowiązał się na rozprawie z 21 maja 2021 r., wnosząc o zobowiązanie uczestnika do ustosunkowania się do tych kwestii. Następnie w piśmie z 3 września 2021 r. strona zastępowana przez pełnomocnika wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych, na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów energetycznych. W dniu 8 listopada 2021 r. organ I instancji wydał decyzję ograniczającą sposób korzystania z części ww. nieruchomości strony. Ponadto, decyzją z tej samej daty organ zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości obejmującej ww. działki stanowiące własność strony. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Decyzją z 18 marca 2022 r., Wojewoda Z. uchylił decyzję z 8 listopada 2021 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w zakresie innym niż wynikający z wniosku z 3 lipca 2020 r. Zaznaczył, że w pismach i postanowieniach organu I instancji, jak również w sentencji zaskarżonej decyzji, mowa jest o demontażu istniejących słupów elektroenergetycznych (liczba mnoga), inaczej niż w powyższym wniosku, który dotyczy demontażu tylko jednego słupa, na działce nr [...]. Podkreślił, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, na czym ma polegać ograniczenie sposobu korzystania w odniesieniu do każdej z działek, na podstawie wniosku o ograniczenie. Zwrócił uwagę, że ww. wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie zawierał żądania zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie prac. Ponadto, organ II instancji wyraził wątpliwość dotyczącą tego, na jakim etapie prac i w jakim okresie możliwa była zmiana lokalizacji słupa, o którym mowa we wniosku inwestora i co do którego właściciel wnosił zastrzeżenia. Zaznaczył również, że organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do wniosku właściciela nieruchomości o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Ponadto, decyzją z tej samej daty organ II instancji uchylił ww. decyzję organu I instancji zezwalającą na niezwłoczne zajęcie części przedmiotowej nieruchomości, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W piśmie z 19 kwietnia 2022 r. kierowanym do organu I instancji, inwestor złożył wyjaśnienia dotyczące: wnioskowanego obszaru i zakresu ograniczenia, rokowań, rozwiązań technicznych, natychmiastowego zajęcia i dodatkowych rozstrzygnięć w decyzji. W toku ponownego rozpoznania sprawy, w piśmie z 30 czerwca 2022 r., strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność sprawy oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów energetycznych. W piśmie z 6 lipca 2022 r., inwestor zaznaczył, że spełnione zostały obie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślał, że dotychczas zebrany materiał dowodowy pozwala na jego ewaluację. Ponadto, poinformował, że podjęte zostały dodatkowe rozmowy z właścicielem, które nie zmieniły stanu faktycznego pomiędzy stronami, trwa stan niemożności uzgodnienia warunków. Do powyższego pisma dołączył notatkę służbową z rozmów telefonicznych, sporządzoną 1 lipca 2022 r. przez pełnomocnika inwestora, wydruk wiadomości e-mail z 20 czerwca 2022 r. z załącznikami. W piśmie z 3 października 2022 r. właściciel nieruchomości, ponownie wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych. W wyniku rozpoznania sprawy, organ II instancji stwierdził, że kwestionowana odwołaniem decyzja organu I instancji z 7 października 2022 r. nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa formalnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ II instancji powołał się na art. 124 ust. 1 – 5, ust. 7 u.g.n., a następnie zauważył, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej, czyli ciągów, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Dla organu nie ulegało wątpliwości, że jest to inwestycja celu publicznego. Stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją z 24 stycznia 2020 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej jednotorowej linii [...] kV. Teren inwestycji określony został na załączniku graficznym, mapie zasadniczej w skali 1:1000 i obejmuje m.in. działki gruntu nr [...] i [...], obr. L. . Linie rozgraniczające teren inwestycji oraz przebieg inwestycji liniowej przedstawiono na dwóch mapach zasadniczych, stanowiących załączniki do tej decyzji. Na podstawie załączonych do ww. wniosku inwestora materiałów z przebiegu rokowań, organ II instancji stwierdził, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor spełnił obowiązek przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości. Z księgi wieczystej wynika, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest J. K.. Jak zauważył organ II instancji, w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia pisma inwestora z 16 marca 2020 r. do właściciela ww. nieruchomości, zatytułowanego: "Zaproszenie do rokowań nr 1 w sprawie założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej". Z pisma tego wynika, że właściciel został poproszony o wyrażenie zgody na demontaż istniejącego słupa i posadowienie stanowisk oraz wymianę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na działkach w obrębie L.: nr [...] (posadowienie nowego stanowiska słupowego oraz wymiana przewodów) i nr [...] (demontaż istniejącego stanowiska słupowego i posadowienie nowego stanowiska słupowego oraz wymiana przewodów), w związku z planowaną inwestycją, polegającą na pracach na istniejącej linii elektroenergetycznej. Za udzielenie zgody na wykonanie prac właścicielowi zaproponowana została zapłata jednorazowego wynagrodzenia. Wskazano, że wyrażenie zgody następuje poprzez zawarcie porozumienia, na podstawie którego zawierana jest przed notariuszem umowa o ustanowienie służebności przesyłu. Z ww. pisma wynika, że właścicielowi przesłane zostały załączniki w postaci: porozumienia z załącznikiem graficznym, załącznik graficzny do zaproszenia do rokowań oraz pełnomocnictwo. Pismo z 16 marca 2020 r. zostało doręczone właścicielowi nieruchomości w dniu 26 marca 2020 r. Na powyższe pismo właściciel nie odpowiedział. Organ II instancji zaznaczył, że ustawa nie nakłada obowiązku uzyskania w rokowaniach wyniku pozytywnego, mówi jedynie o konieczności przeprowadzenia takich rokowań. Jeżeli nie dochodzi do zawarcia umowy, mimo prowadzonych rokowań, należy uznać, że właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac na nieruchomości. Według organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, co stanowiło przedmiot rokowań i jaki był ich zakres. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału bezsprzeczne jest, że właściciel nieruchomości nigdy nie udzielił pisemnej zgody, na podstawie której podmiot wykonujący inwestycję uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszym przypadku należy więc uznać, że wyczerpana została przesłanka przeprowadzenia rokowań, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Następnie organ II instancji zauważył, że postępowanie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości toczące się przed organem I instancji, w następstwie wydania przez organ II instancji decyzji z 18 marca 2022 r., nie było nowym postępowaniem, w którym organ miałby obowiązek ponownie zawiadomić strony o wszczęciu postępowania, lecz kontynuacją postępowania wszczętego na wniosek inwestora z 3 lipca 2020 r. W związku z powyższym, organ II instancji uznał, że niezasadnie organ I instancji pismem z 13 maja 2022 r. zawiadomił strony o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Ponadto, w powyższym piśmie z 13 maja 2022 r. oraz w kolejnych pismach organ I instancji nieprawidłowo wskazywał, że sprawa dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zajęcie części nieruchomości przez inwestora w celu założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, tj. m. in. demontażu istniejących słupów elektroenergetycznych (liczba mnoga; we wniosku z 3 lipca 2020 r. - 1 słup), zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie prac (nieobjętego wnioskiem). W ten sposób organ I instancji naruszył art. 8 i art. 9 k.p.a. Jednakże, w ocenie organu II instancji, ww. naruszenia nie miały istotnego wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Nie mogą stanowić podstawy uchylenia kontrolowanej decyzji. Organ II instancji uznał bowiem, że w sentencji decyzji organ I instancji orzekł o ograniczeniu w zakresie zgodnym z wnioskiem inwestora. Zakres tego ograniczenia jest mniejszy (o mniejszej uciążliwości) niż wynikający z pism kierowanych przez organ do stron. Organ II instancji wskazał, że w ww. piśmie z 19 kwietnia 2022 r. inwestor szczegółowo wyjaśnił, dlaczego nie jest możliwa zmiana lokalizacji spornego słupa według propozycji właściciela. Zaznaczył, że w wyniku planowanych robót nie zmieni się parametr charakterystyczny jakim jest długość linii, natomiast zmianie ulegną parametry techniczne: maksymalna temperatura pracy linii, maksymalna wysokość słupów i zawieszenia przewodów, lokalizacja stanowisk słupowych. Podkreślił, że zmiana parametrów technicznych wpłynie na zmianę parametru użytkowego, tj. dopuszczalną obciążalność prądową linii, co spowoduje zwiększenie zdolności przesyłowej linii w stosunku do stanu istniejącego. Wskazał, że dzięki zastosowanym rozwiązaniom, w szczególności zmianie lokalizacji stanowisk słupowych z zachowaniem osi istniejącej linii, duża część prac może zostać wykonana bez konieczności wyłączenia przedmiotowej linii, stanowiącej czynną linię elektroenergetyczną. Zwrócono uwagę na fakt, że linie gdzieś się łączą i czasami nie ma fizycznej możliwości zmiany lokalizacji słupa, zarówno z uwagi na jego rodzaj oraz ze względu na specyfikację terenu i technologię budowy linii (konieczność zachowania równomiernych odległości wzajemnych stanowisk słupowych). Zaznaczono, że przedmiotowa linia jest jedną z głównych linii zasilających gminę, dlatego w celu usprawnienia procesu budowy i minimalizacji koniecznych wyłączeń linii spod napięcia, przebudowa linii realizowana jest z założeniem lokalizacji stanowisk słupowych w nowych miejscach. Podkreślono, że inwestor - planując przedmiotową inwestycję - uwzględnił wszelkie istotne przesłanki, w tym w szczególności możliwości techniczne i technologiczne. Zwrócono uwagę, że plany inwestora nie odnoszą się jedynie do posadowienia stanowiska słupowego na działce nr [...], obr. L. . Planowane zamierzenie dotyczy przebudowy istniejącego obiektu budowlanego. Jednocześnie, zobrazowano w tabeli rozważane warianty lokalizacji stanowiska słupowego (w tym inwestorski i właścicielski), wskazując, że wariant inwestorski (przeniesienie stanowiska słupowego na działkę nr [...] z działki sąsiedniej) jest najbardziej optymalny, podyktowany względami technicznymi. Organ II instancji zaznaczył, że organ I instancji odniósł się do wniosku właściciela o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów. W uzasadnieniu kwestionowanej odwołaniem decyzji organ I instancji wskazał, że została już przeprowadzona rozprawa administracyjna, w celu wysłuchania stron, które wyrażały swoje stanowiska również w przesyłanej korespondencji. Organ uznał za zbędne powoływanie biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych, zaznaczając, że starosta analizuje przede wszystkim potrzebę wejścia na nieruchomość, konieczność przeprowadzenia przebudowy linii oraz czy właściciel wyraża na to zgodę, natomiast ocena trasy linii lub jej zmiany nie mieści się w zakresie tego postępowania administracyjnego. Organ I instancji podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego zakończenia sprawy i nie zachodzi potrzeba zasięgania informacji specjalnych. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca w sposób szczegółowy i wystarczający odniósł się do kwestii związanych z lokalizacją spornego słupa i zbędne było powoływanie w tym celu biegłego. J. K., zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z 29 grudnia 2022 r. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu ze zdjęć ze strony internetowej wraz z opisem na okoliczność, że aktualnie zamiast inwestycji polegających na przeprowadzaniu linii napowietrznych wykonuje się podziemne linie kablowe, co w niższym stopniu ingeruje w prawa właściciela nieruchomości. Skarżący wniósł też o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność. Wydanej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w zakresie innym niż wynikającym z wniosku z 3 lipca 2020 r. i dalszych pism uczestnika, co spowodowało, że postępowanie było prowadzone bez podstawy prawnej, 2. błąd w ustaleniach faktycznych wskutek przyjęcia, że skarżący nie wyraził zgody na realizację wniosku uczestnika, 3. naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 4. naruszenie art. 77 ust. 1 k.p.a., poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i niewszechstronny, wskutek nieuwzględnienia faktu, iż aktualnie zamiast inwestycji polegających na przeprowadzaniu linii napowietrznie wykonuje się podziemne linie kablowe, co w niższym stopniu ingeruje w prawo właściciela nieruchomości, 5. naruszenie art. 78 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania wnioskodawcy dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawcy i opinii biegłego w sytuacji, gdy in casu, możliwym jest wykonanie podziemnych linii kablowych, która w niższym stopniu ingeruje w prawa właściciela nieruchomości, aniżeli sieć napowietrzna, co ma znaczenie dla sprawy, 6. naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek bezkrytycznego przyjęcia punktu widzenia wnioskodawcy i przemilczenie argumentów zgłaszanych przez uczestnika, co spowodowało, że organ in casu ma jedynie na względzie interes społeczny nie badając w ogóle słusznego interesu skarżącego. W uzasadnieniu skargi wnoszący ją podniósł, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca jest bezpodstawna, przedwczesna i chybiona. Przede wszystkim organ naruszył art. 124 ust. 1 u.g.n., wskutek przyjęcia, że organ I instancji pomimo naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. nie naruszył art. 124. ust. 1 u.g.n., podczas gdy ww. artykuł został naruszony, ponieważ postępowanie został wszczęte i prowadzone w zakresie innym niż wynikający z wniosku z 3 lipca 2020 r. Skarżący wskazał, że organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej niezabudowane działki gruntu nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 10,4180 ha, położonej w obr. L. , gm. B., stanowiącej własność skarżącego przez udzielenie zezwolenia na zajęcie części ww. nieruchomości przez inwestora w celu założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej - demontażu istniejących slupów elektroenergetycznych, posadowienia nowych słupów oraz wymiany przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV B. - D. , zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie ww. prac oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Tymczasem, jak zauważył skarżący, wniosek inwestora z 3 lipca 2020 r. zawiera żądanie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej działki nr [...] o pow. 3,2380 ha, obręb L., poprzez zezwolenie inwestorowi na posadowienie nowego słupa oraz wymianę przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na części przedmiotowej nieruchomości oznaczonej w załączniku graficznym, oraz nr [...] o pow. 7,18 ha, obręb L., poprzez zezwolenie inwestorowi na demontaż istniejącego słupa i posadowienie nowego słupa elektroenergetycznego oraz wymianę przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na części przedmiotowej nieruchomości oznaczonej w załączniku graficznym. Skarżący zauważył, że w pismach i postanowieniach organu I instancji jest mowa o demontażu istniejących słupów elektroenergetycznych (liczba mnoga), inaczej niż we wniosku z 3 lipca 2022 r., który dotyczy demontażu tylko jednego słupa, na działce nr [...]. Ponadto ww. wniosek nie zawierał żądania zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie prac. Ponadto, według skarżącego, w rozstrzygnięciu decyzji organ I instancji nie wskazał dość precyzyjnie, na czym konkretnie ma polegać ograniczenie sposobu korzystania w odniesieniu, do każdej z działek, na podstawie wniosku o ograniczenie. W ocenie skarżącego, odesłanie w tym zakresie do załączników mapowych nie jest wystarczające. Zdaniem skarżącego, z powyższego wynika, że organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w zakresie innym niż wynikający z wniosku z 3 lipca 2022 r., a zatem bez przeprowadzania podstawy prawnej, co pierwotnie stanowiło powód do uchylenia decyzji, a obecnie według organu II instancji nie miało istotnego wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Skarżący podniósł, że nigdy i nigdzie nie powiedział, że nie wyrazi zgody na realizację inwestycji zamierzonej przez uczestnika. Przeciwnie doceniając rolę jaką inwestycja odgrywa dla ogółu mieszkańców powiatu b. wyraził dla niej swoje poparcie (dowód: pismo z 28 stycznia 2019 r., w aktach) W tym aspekcie, skarżący uważa, że decyzja jest przedwczesna. In casu kluczową dla skarżącego sprawą było wyjaśnienie powodu usytuowania na jego działce dodatkowego słupa energetycznego w sytuacji, gdy jak wynika z opinii technicznej z [...] maja 2021 r. liczba słupów została zredukowana z 75 słupów do 70. Wskutek tej redukcji odległość pomiędzy słupami powinna ulec wydłużeniu. Tymczasem z niewiadomych przyczyn, wbrew ogólnej tendencji, odległość pomiędzy słupami zlokalizowanymi na działkach skarżącego uległa skróceniu. Skarżący wskazał na utrudnienia, jakie nowo posadowiony słup stwarzałby dla niego. Wskazał m.in. na obniżenie wartości działki, ograniczenie sposobu korzystania z działki podczas prac rolnych, wyłączenie części działki z użytkowania (dowód pismo z 28 stycznia 2019 r., w aktach). Jak podniósł skarżący, wobec faktu, że inwestor nie wyjaśnił ww. kwestii w sposób jednoznaczny, skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu instalacji urządzeń elektrycznych i energetycznych, na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów energetycznych w taki sposób, że na działce nr [...] nie był zlokalizowany słup, oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron (dowód: pismo z 30 czerwca 2022 r., z 3 października 2022 r., w aktach), Zdaniem skarżącego, do wskazanego wniosku organ nie odniósł się w sposób wystarczający. W tym aspekcie organ naruszył art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i niewszechstronny oraz art. 78 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawcy i opinii biegłego w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Dodatkowo skarżący wskazał, że aktualnie zamiast inwestycji polegających na przeprowadzaniu linii napowietrznych wykonuje się podziemne linie kablowe, co w niższym stopniu ingeruje w prawa właściciela nieruchomości i co organ powinien wziąć pod uwagę. Na dowód skarżący dołączył wydruk artykułu ze strony internetowej. Według skarżącego, organ naruszył art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek bezkrytycznego przyjęcia punktu widzenia wnioskodawcy i przemilczenie argumentów zgłaszanych przez uczestnika, co spowodowało, że organ in casu miał jedynie na względzie interes społeczny nie badając w ogóle słusznego interesu skarżącego. Skarżący wsparł się w swej argumentacji poglądami judykatury (wyroki WSA w Gliwicach: z 14 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/G1 1034/20; z 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1035/20). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r., pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że na etapie negocjacji pojawiła się propozycja przesunięcia słupa, jednak po przemyśleniu skarżący na tę propozycję się nie zgodził uznając, że w jego interesie jest aby linia przez jego działkę przebiegała tak jak dotychczas. W szczególności skarżący jakkolwiek dostrzega interes społeczny w modernizacji linii energetycznej, to jednak w jego ocenie powinno się brać pod uwagę również jego interes. Z tego względu skarżący nie zgadza się na postawienie dodatkowego słupa na jego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu jawnym, rozprawa prowadzona była w trybie zdalnym, czyli przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązania związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sprawowana w ww. granicach rozstrzygania sądu administracyjnego wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji Wojewody Z., którą to utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej stanowiącej własność skarżącego, poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi, na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Materialnoprawną podstawę wydania tej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., zwanej dalej: "u.g.n."). Zgodnie ze wskazanym przepisem, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z brzmienia art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zestawienie ww. przepisów, wskazuje, że ustawodawca przewidział dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Spór w sprawie dotyczy dokonanej przez organ oceny przeprowadzonych rokowań, a ponadto zgodności zamierzenia inwestycyjnego przedstawionego w decyzji organu I instancji z wnioskiem inwestora, nieuwzględnienia przez organ wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskodawcy na okoliczność sprawy oraz wniosku o powołanie biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych, na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów energetycznych. Skarżący nie zgodził się też z ograniczeniem przez organ części nieruchomości w wariancie zaproponowanym przez inwestora. Uważa, że organ miał jedynie na względzie interes społeczny, nie badając w ogóle słusznego interesu skarżącego. Dokonana przez Sąd kontrola sprawy nie potwierdziła zasadności wskazanych zarzutów skargi. Jak wynika z akt sprawy, inwestor zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, poprzez zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Zdaniem Sądu, trafnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedsięwzięcie, opisane we wniosku inwestora z 3 lipca 2020 r., stanowi cel publiczny, który jednocześnie jest zgodny z decyzją Wójta Gminy B. z 24 stycznia 2020 r. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Skarżący uważa, że organ wszczął i prowadził postępowanie w zakresie innym, niż wynikającym z wniosku inwestora z 3 lipca 2020 r. Twierdzenie to Sąd uznaje za nietrafne. Należy bowiem uwzględnić, że potrzeba sprecyzowania zakresu żądanego przez inwestora ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącego, była podnoszona już na etapie rozpatrzenia sprawy przez Wojewodę Z. w decyzji z 18 marca 2022 r., wydanej na skutek odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z 8 listopada 2021 r. W piśmie z 19 kwietnia 2022 r., odpowiadając na ww. uwagi, inwestor wskazał wnioskowany obszar i zakres ograniczenia części nieruchomości skarżącego w celu wykonania prac na istniejącej linii WN [...] W przypadku działki nr [...] planowana jest wymiana przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z posadowieniem stanowiska słupowego. W przypadku działki nr [...] planowana jest wymiana przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, demontaż istniejącego stanowiska słupowego i posadowienie nowego słupa elektroenergetycznego), obr. L. . W tabeli "Teren niezbędny do zajęcia" organ wskazał, że w przypadku działki nr [...], teren trwałego zajęcia będzie wynosił 1.051,10 m2, zaś teren czasowego zajęcia będzie wynosił 6.251 m2. W przypadku działki skarżącego nr [...], inwestor wskazał, że pas służebności urządzeń elektroenergetycznych – teren trwałego zajęcia będzie wynosił 2.614 m2, natomiast teren niezbędny do przeprowadzenia prac budowlanych – teren czasowego zajęcia będzie wynosił 11.338 m2. Jednocześnie inwestor zaznaczył, że zgodnie z załącznikami graficznymi dołączonymi do wniosku inicjującego postępowanie, zajęcie nieruchomości będzie ograniczone do obszaru oznaczonego na przedmiotowych załącznikach jako teren czasowego zajęcia i jest to wnioskowany obszar ograniczenia. Pracę mogą być wykonywane wyłącznie w obszarze ograniczenia. Zestawiając powyższe z treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji z 7 października 2022 r. Sąd nie stwierdza podnoszonych przez skarżącego niezgodności z treścią wniosku inwestora z 3 lipca 2020 r., który winien być odczytywany łącznie z dokonanymi przez inwestora ww. uzupełnieniem. Wprawdzie w zawiadomieniu z 13 maja 2022 r. organ I instancji nieprawidłowo określił zakres wniosku inwestora, ale jak trafnie uznał organ II instancji nieprawidłowość ta nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak zauważył organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zakres przedmiotowego ograniczenia jest mniejszy (o mniejszej uciążliwości) niż wynikający z pism kierowanych przez organ do stron. We wskazanym piśmie z 19 kwietnia 2022 r., jak i we wcześniejszym piśmie z 2 marca 2022 r., inwestor odnosił się do spornej w sprawie kwestii lokalizacji stanowisk słupowych, co w przypadku działki nr [...] skutkuje posadowieniem na nim stanowiska słupowego. Inwestor podkreślał, że planując przedmiotową inwestycję, wziął pod uwagę wszelkie istotne przesłanki, w tym w szczególności możliwości techniczne i technologiczne. Argumentację tę organ wsparł szczegółowymi wyjaśnieniami inwestora, co było następstwem ustaleń, które miały miejsce podczas rozprawy administracyjnej z 21 maja 2021 r. Skarżący wnosił wówczas o udzielenie przez inwestora informacji dotyczącej możliwości pozostawienia starych lokalizacji. Wyjaśnienia te inwestor przedstawił m.in. w ww. pismach przedstawiając propozycję w wariancie inwestorskim oraz wariancie właścicielskim (skarżącego). Sąd kontrolujący sprawę nie stwierdził nieprawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, w świetle ustaleń wynikających z wyjaśnień inwestora. Wynika z nich, że wariant inwestorski jest najbardziej optymalny. Trzeba podkreślić, że wariant ten był podyktowany względami technicznymi. Inwestor we wskazanych pismach wyjaśniał, że linia elektroenergetyczna wraz ze wszystkimi podzespołami na odcinku pomiędzy dwoma stacjami GPZ stanowi funkcjonalną całość. Zmiana lokalizacji pojedynczego słupa skutkuje zmianą warunków pracy, w szczególności układów obciążeń konstrukcji na odcinku linii sięgających co najmniej kilku sekcji odciągowych. Ze względu na uwarunkowania techniczne oraz usytuowanie sąsiednich stanowisk propozycja właściciela nie spotkała się z akceptacją inwestora. Inwestor argumentował, że względem stanu istniejącego, proponowany przez niego wariant zmniejszy szerokość zajmowanego pasa przez przewody oraz zwiększy odległość przewodów linii od ziemi. Wskazywał też, że zmiana lokalizacji stanowiska słupowego wynikała z wymagań związanych z minimalizowaniem czasu wyłączeń linii na potrzeby realizacji prac budowlanych, które w wyniku wystąpienia stanu awaryjnego mogłyby skutkować przerwami w dostawie energii elektrycznej. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom duża część prac może zostać wykonana bez konieczności wyłączenia przedmiotowej linii, stanowiącej czynną linię elektroenergetyczną. Jednocześnie inwestor wskazywał, że w wariancie proponowanym przez skarżącego realizacja wiązałaby się z koniecznością wykonania sąsiadujących konstrukcji słupowych o większych gabarytach, tym samym zwiększając zajętość powierzchni oraz ze względu na specjalny rodzaj konstrukcji tworząc utrudnienia napraw w przypadku wystąpienia awarii. Organ II instancji za wyjaśnieniami inwestora wskazywał, że w wyniku planowanych robót nie zmieni się parametr charakterystyczny jakim jest długość linii. Nastąpi natomiast zmiana parametrów technicznych, która wpłynie na zmianę parametru użytkowego linii, tj. dopuszczalną obciążalność prądową linii, co spowoduje zwiększenie zdolności przesyłowej linii w stosunku do stanu istniejącego. Sąd zwraca uwagę, że ww. wyjaśnienia organu korespondują z przedłożoną organowi przez inwestora opinią techniczną z [...] maja 2021 r. sporządzoną przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W opinii tej wskazano, że w ramach przebudowy zaprojektowano łącznie 70 słupów, z czego 56 przesuniętych względem lokalizacji istniejących. W miejscach istniejących linii zaprojektowano 14 stanowisk, z czego 13 to słupy załomowe, gdzie lokalizacja została narzucona przez konieczność zachowania istniejącej linii, a jedno stanowisko jest zdeterminowane istniejącym zagospodarowaniem terenu. W kontekście przedstawionych w opinii uwarunkowań, jak również aktualnego stanu zaawansowania prac projektowych, autor opinii stwierdził, że nie ma możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów. Zmiana lokalizacji pojedynczego słupa skutkuje zmianą warunków pracy, w szczególności układów obciążeń konstrukcji na odcinku sięgającym co najmniej kilku sekcji odciągowych. Rozwiązania projektowe odnoszą się bowiem do całej linii, a nie do jednej działki. Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że granice rozpoznania sprawy administracyjnej zakreśla jej przedmiot, a w przypadku, o którym stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n., jest ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów urządzeń i przewodów. Zadaniem organu rozpatrującego tego rodzaju sprawę jest przede wszystkim ustalenie przebiegu inwestycji przez nieruchomość oraz zakresu uszczuplenia władztwa właściciela, które z kolei nastąpić może tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji, a przy tym musi wystąpić brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji. Poza zakresem zainteresowania organu pozostaje ocena trasy linii energetycznej lub jej zmiany czy konkretne techniczne rozwiązania projektowe w zakresie posadowienia tej linii i montażu urządzeń temu służących. Nie jest również wymagane od organu rozważanie w granicach sprawy trafności zastosowanej technologii budowy linii kablowych w wariancie nadziemnym czy podziemnym. Sąd uznaje, że wbrew wywodom skargi inwestor wyjaśnił w sposób jednoznaczny powoływane przez skarżącego ww. wątpliwości. Lokalizacja słupów na działkach skarżącego była tematem ustaleń już na etapie rokowań. Skarżący przedstawił również swe stanowisko i oczekiwania w toku postępowania administracyjnego, tj. na rozprawie administracyjnej oraz powoływał w korespondencji znajdującej się w aktach sprawy. Brak możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów został należycie wyjaśniony przez organ i poparty przy tym wyjaśnieniami inwestora oraz opinią techniczną. Za niezasadny Sąd uznaje w związku z tym zarzut skargi o nieuwzględnieniu przez organ wniosku skarżącego o przesłuchanie skarżącego na okoliczność sprawy oraz wniosku o powołanie biegłego z zakresu instalacji i urządzeń elektrycznych i energetycznych, na okoliczność ustalenia możliwości wprowadzenia zmian w zakresie lokalizacji słupów energetycznych. Wszystkie istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego okoliczności sprawy zostały przez organ uwzględnione i prawidłowo ocenione. Jak podnosił inwestor w piśmie z 19 kwietnia 2022 r., rokowania w sprawie uzyskania zgody od skarżącego na wejście na teren jego nieruchomości trwały blisko 4 lata. Aspekty techniczne lokalizacji stanowisk słupowych były wielokrotnie wyjaśniane w korespondencji między stronami. Rokowania obejmowały także możliwe korekty w zakresie rozwiązań projektowych. W piśmie tym inwestor wskazywał zarazem, że znajdująca się w aktach notatka z 27 listopada 2018 r. jasno wskazuje w jakim okresie i w jakim zakresie zmiany mogły nastąpić. W związku z tym Sąd nie podziela argumentacji skarżącego o przedwczesności wydania w sprawie decyzji. Okoliczności sprawy wskazują, że inwestor nie uzyskał od skarżącego zgody na wejście na jego działki celem wykonania prac związanych z przebudową linii elektroenergetycznej. Wprawdzie skarżący twierdzi, że co do zasady nie jest przeciwny realizacji planowanej inwestycji, ale z akt wynika, że pomimo rokowań skarżący nie wyraził inwestorowi pisemnej zgody na wejście na jego teren w związku z planowaną inwestycją. Do porozumienia między inwestorem a skarżącym nie doszło również w toku postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Podnoszony skargą błąd w ustaleniach faktycznych organu, we wskazanej kwestii, Sąd uznaje tym samym za chybiony. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, zaś spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia zachodzi, gdy inwestor zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznacza to jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W rezultacie z brakiem możność uzyskania zgody właściciela będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, bądź sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w okolicznościach badanej sprawy na akceptacje zasługuje stanowisko organu o spełnieniu obowiązku przez inwestora przeprowadzenia rokowań. Do akt sprawy inwestor przedłożył bowiem notatki ze spotkania: z 27 lipca 2018 r., 2 sierpnia 2018 r., 23 sierpnia 2018 r., z 27 listopada 2018 r., a nadto przedłożył pismo własne z 16 listopada 2018 r., stanowisko skarżącego przedstawione w piśmie z 28 stycznia 2019 r., pismo własne z 16 marca 2020 r. z zaproszeniem do rokowań w sprawie założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. Za udzielenie zgody na wykonanie prac właścicielowi zaproponowana została zapłata jednorazowego wynagrodzenia. Wskazano, że wyrażenie zgody następuje poprzez zawarcie porozumienia, na podstawie którego zawierana jest przed notariuszem umowa o ustanowienie służebności przesyłu. Organ wskazał, że właścicielowi przesłane zostały załączniki w postaci: porozumienia z załącznikiem graficznym, załącznik graficzny do zaproszenia do rokowań oraz pełnomocnictwo. Pismo z 16 marca 2020 r. zostało doręczone właścicielowi nieruchomości w dniu 26 marca 2020 r. Na powyższe pismo właściciel nie odpowiedział. Sąd zauważa, że skarżący nie kwestionował w skardze ww. ustaleń organu II instancji. W ocenie Sądu, powyższe świadczy o podjęciu przez inwestora próby uzyskania zgody skarżącego na zajęcie części jego nieruchomości celem realizacji zamierzenia szczegółowo opisanego w zaskarżonej decyzji. Pomiędzy inwestorem a skarżącym były prowadzone rokowania, w których każda ze stron zaproponowała własne warunki zgody na realizację prac budowlanych. Żadna z przedstawionych propozycji nie została przyjęta przez drugą stronę, co czyni rokowania nieskutecznymi. Negocjacje miały miejsce, a ich spornym punktem były warunki finansowe i zakres inwestycji, które każda ze stron uznała za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania mogą zostać zakończone w każdym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok NSA z 24 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 970/17). Sąd zauważa przy tym, że przedłożone przez inwestora propozycje, w okolicznościach tej sprawy, obiektywnie nie były niemożliwe do przyjęcia ani też tego rodzaju, że miałyby już w zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, mimo że nie zostały oparte na ustaleniach rzeczoznawcy. Inwestor nie zbywał też milczeniem stanowiska skarżących, zaś postąpienie wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie może świadczyć o niewłaściwym przeprowadzeniu rokowań. W rozpoznawanej sprawie z treści prowadzonej pomiędzy stronami sporu korespondencji, zawartej w aktach wynika, że inwestor dokładnie określił przedmiot robót budowlanych, wskazał zakres i przebieg prac, zaproponował wysokość wynagrodzenia, oraz wskazał formę prawną uregulowania planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Poza tym, umożliwił właścicielowi nieruchomości ustosunkowanie się do zaproponowanych warunków. Intencją inwestora było jej załatwienie na drodze cywilnej, jednak strony nie doszły do porozumienia. Należy podkreślić, że brak porozumienia stron w tym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Na rozprawie sądowej w dniu 29 czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że na etapie negocjacji pojawiła się propozycja przesunięcia słupa, jednak po przemyśleniu skarżący na tę propozycję się nie zgodził. Skarżący nie zgodził się na postawienie dodatkowego słupa na jego nieruchomości. Jak wskazuje się w poglądach judykatury, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ administracyjny - a za nim i sąd administracyjny - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność więc, że w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, bądź inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Po wszczęciu tego postępowania, organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody stron prowadzących rokowania. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów - art. 124 ust. 3 zdanie ostatnie u.g.n.) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia (por. wyrok NSA z 26 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 1021/22). W ocenie Sądu, charakter planowanych prac mieści się w dyspozycji art. 124 ust. 1 u.g.n. Sama zaś decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości ma także na celu zapewnienie dojazdu umożliwiającego wykonanie robót związanych z realizacją tychże prac. Z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wprost wynika, że celem wydania decyzji we wskazanym trybie jest udzielenie inwestorowi, poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie urządzeń w tym przepisie wymienionych. W obrębie udzielonego zezwolenia mieści się także prawo inwestora do wejścia na nieruchomość, której to ograniczenie dotyczy. Stąd w ocenie Sądu, nie można podważyć legalności zaskarżonej decyzji, twierdzenie skarżącego, że wniosek inwestora z 3 lipca 2020 r. nie zawierał żądania zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie prac. Odnosząc się całościowo do zarzutów skargi, w zakresie odnoszącym się do przepisów postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszenia w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji odpowiadają, co do zasady, wymogom przewidzianym art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącemu, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego by na etapie postępowania sądowego rozpatrywać uwagi i propozycje skarżącego dotyczące rozwiązań posadowienia linii elektroenergetycznej w wariancie przez niego oczekiwanym. Poza tym podnoszone dowodem zagadnienie wykracza poza granice kontrolowanej sprawy. Dlatego wniosek dowodowy w ww. kwestii nie mógł być uwzględniony. Sąd uznaje również za niezasadne zarzuty skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 124 ust. 1 u.g.n., albowiem w toku postępowania administracyjnego organ wyjaśnił rzeczywisty zakres wniosku inwestora. Nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew wywodom skargi świadczy o tym, że organ badający sprawę rozważał zasadność wniosku inwestora w kontekście ochrony indywidualnego interesu skarżącego, który zestawił z interesem społecznym wynikający z realizacji celu publicznego (modernizacja sieci elektroenergetycznej w celu jej optymalizacji i zapobieżeniu prawdopodobieństwa awarii tej sieci). Organ szczegółowo wyjaśnił z jakich przyczyn dał prymat interesowi społecznemu w badanej sprawie, nad interesem indywidualnym właściciela nieruchomości. Podejmowane działania przez organ, w toku postępowania administracyjnego w tym przeprowadzona rozprawa administracyjna, a przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonej decyzji, świadczą o tym, że organ miał na względzie ochronę indywidualnego interesu skarżącego tak dalece, jako to było w okolicznościach sprawy możliwe. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł wad, które uzasadniałyby uchylenie kwestionowanej decyzji, jak i decyzji wydanej przez organ I instancji. Organy bowiem należycie wyjaśniły sprawę oraz prawidłowo oceniły istotne dla sprawy okoliczności zasadnie przyjmując, że spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.