III FSK 4716/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 162/21 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 lutego 2021 r., nr 1601-IEW.4261.8.2020 w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 28 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 162/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: "WSA") oddalił skargę D. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: "Dyrektor") z dnia 4 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go w całości i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 lipca 2021 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Dyrektora na rzecz pełnomocnika, względnie przyznanie od Skarbu Państwa, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej Skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 67a § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż organ słusznie odmówił skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych; b. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organ wydał prawidłową decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych skarżącemu, gdy w rzeczywistości organ przekraczające granice uznania administracyjnego wydał decyzję godzącą bezpośrednio w słuszny interes Skarżącego; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 lutego 2021 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W rozpatrywanej sprawie, w skardze kasacyjnej jej autor nie przywołał brzmienia jednostki redakcyjnej przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który został przez WSA naruszony (art. 151 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu przywołano jedynie jednostki redakcyjne przepisów prawa (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nie podano jednak aktu promulgacyjnego dla wyżej przywołanej jednostki redakcyjnej przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołano brzmienia (treści) przepisów prawa, zawartych w opisanej wyżej jednostce redakcyjnej przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie były stosowane ani przez organy podatkowe, ani przez WSA. W zakresie wyżej opisanych oraz innych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej. Autor skargi zarzuca Sądowi naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - dalej: "o.p.") poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż organ podatkowy słusznie odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych. Skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu. W szczególności nie wskazał jakie dowody nie zostały przeprowadzone przez organy, albo jakie dowody zostały pominięte przy ocenie materiału dowodowego. W konsekwencji, Skarżący nie podważył stanu faktycznego przyjętego przez WSA, jako podstawy do oceny zastosowania omawianego przepisu Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe. Skoro stan faktyczny przyjęty przez WSA nie został skutecznie podważony, to jest on podstawą do przyjętej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zaskarżony wyrok jest prawidłowy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Mając powyższe na uwadze, jak również sytuację Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne, stosownie do treści art. 207 § 2 p.p.s.a., o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. s. Anna Sokołowska s. Krzysztof Winiarski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)