II OZ 592/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na zarządzenie Asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 75/24 o zwrocie nadpłaconej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 listopada 2023 r. znak: IF-VII.7840.4.45.2023.RW w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wnioskiem z 4 marca 2024 r., który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 6 marca 2024 r., T. S. (dalej: skarżący) zwrócił się o wydanie uwierzytelnionych odpisów z akt administracyjnych i sądowoadministracyjnych. Do wniosku załączył dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 120 zł. W dniu 14 marca 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 marca 2024 r., II SA/Lu 75/24, przesłano skarżącemu uwierzytelnione odpisy czterech stron z akt sądowych, tj. k. 5-8, jednocześnie informując, że nie ma możliwości wydania odpisów z akt administracyjnych, co wynika z art. 12a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Wskazano również, że każda ze stron postępowania przed sądem ma możliwość zapoznania się z aktami, w tym również aktami administracyjnymi przesłanymi przez organ, w siedzibie sądu. Uprawnienie to obejmuje również możliwość wykonania we własnym zakresie (bezpłatnie) kopii z akt sprawy w dowolnej technice. Zarządzeniem z 20 marca 2024 r., II SA/Lu 75/24, Asesor Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na podstawie art. 225 p.p.s.a., zwrócił skarżącemu nadpłaconą opłatę kancelaryjną w kwocie 80 zł. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 234 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt sprawy, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U poz. 1090) za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Art. 225 p.p.s.a. stanowi natomiast, że opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Biorąc pod uwagę treści powyższych przepisów podkreślenia wymaga, że opłaty kancelaryjne odnoszą się do opłat pobieranych za wydanie kserokopii z akt sądowych, a nie z akt administracyjnych. Dysponentem akt administracyjnych jest organ administracji publicznej i to w gestii tego organu pozostają kwestie związane z uzyskiwaniem przez strony odpisów, również uwierzytelnionych, z akt sprawy administracyjnej, co reguluje art. 73 i art. 74 k.p.a., a nie przepisy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2010 r., I OZ 395/10). Sąd nie może zatem pobierać opłaty kancelaryjnej za wydanie kserokopii z akt administracyjnych, ponieważ nie jest ich dysponentem. Ponadto, skarżący został prawidłowo poinformowany przez Sąd, że ma możliwość zapoznania się z aktami, w tym również aktami administracyjnymi przesłanymi przez organ, w siedzibie sąd. Tym samym, stwierdzić należało, że zaskarżone zarządzenie o zwrocie nadpłaconej opłaty kancelaryjnej odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.