II SA/Sz 329/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi Firmy A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją numer 164/2022 z dnia 25.11.2022 r. znak: AB.6740.1.164.2022.BK, Starosta S. odmówił P. Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych; budowę parkingu terenowego wraz z oświetleniem i niezbędną infrastrukturą; przebudowę istniejących sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej; przebudowę i rozbudowę miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz rozbiórkę budynku mieszkalno – usługowego nr [...] w m. S., przy ul. [...], na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]. Podstawą powyższej odmowy był art. 35 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 zm. dalej "P.b"). Starosta S. w uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że nie zostały wypełnione w całości obowiązki nałożone postanowieniem Starosty S. z dnia 16 maja 2022 r. znak AB.6740.1.164.2022.BK dotyczące m.in. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja została zaskarżona przez pełnomocnika P. Sp. z o.o. do Wojewody Zachodniopomorskiego. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 26.01.2023 r. nr K-AP-2.7840.1.2023.PP(1) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz.2000 z zm. dalej "kpa".) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. (Dz. Urz. Woj. [...] zwanym MPZP). Organ II instancji wskazał, iż działki nr [...], [...] i [...], na których projektowane jest posadowienie budynku, znajdują się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 7MW/U, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową lub usługową. Ustalenia szczegółowe dla powyższego terenu, określone w § 17, wskazują na konieczność uwzględnienia przy realizacji obiektów budowlanych obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy zgodnych z rysunkiem planu. Obie z tych linii występują na działkach inwestycyjnych. Rysunek planu, stanowiący załącznik nr 1 do Uchwały, wskazuje, że obowiązująca linia zabudowy określona została wzdłuż ul. [...], natomiast nieprzekraczalna – w głębi tych działek. Nadto, organ odwoławczy stwierdził, iż w myśl § 2 ust. 1 pkt. 1 MPZP, projektowany budynek nie spełnia wskazanych wyżej zapisów planu w zakresie zachowania linii zabudowy. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego ściana frontowa projektowanego budynku zlokalizowana została wprawdzie wzdłuż obowiązującej linii zabudowy, jednakże niezgodnie z jej definicją. Organ II instancji stwierdził, iż długość cofniętej ściany przekracza wartości dopuszczalne zapisami miejscowego planu. Nie ma znaczenia fakt, iż cofnięcia ściany dokonano wyłącznie w kondygnacji parteru. Dodatkowo cofnięcie wnęk na loggie względem linii zabudowy na długości 22,05 m, (39,70%) również nie wypełnia zapisów Uchwały, gdyż warunek ten zachowano wyłącznie dla kondygnacji powyżej parteru. W związku z powyższym Wojewoda Zachodniopomorski uznał, że projektowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem narusza ustalenia § 17 pkt. 3 lit. i) w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1 zapisów obowiązującego MPZP. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że § 8 pkt. 12 i 13 MPZP przewidywał obowiązek zagwarantowania przez inwestora odpowiedniej liczby miejsc parkingowych oraz wykazania tytułu prawnego od takich miejsc – stwierdzając jednocześnie – że przedłożona dokumentacja w tym zakresie nie wykazała posiadanego przez P. Sp. z o.o. tytułu prawnego do miejsc parkingowych zlokalizowanych na działkach gruntu nr [...], [...] i [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. . Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: - art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących, w szczególności: a) wyjaśnienia przyczyn dla których organ II instancji przyjął, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]" w S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] marca 2022 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. b) nie odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty S., a polegających na twierdzeniach, że: - projektowany budynek usytuowano zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, lokując na linii zabudowy kondygnacje 1,2,3 piętra (z miejscowymi cofnięciami na loggie, nie przekraczającymi wskazanych w ustaleniach MPZP 40% długości danej elewacji) z parterem usługowym cofniętym względem wyższych kondygnacji o 1,3 m, celem wytworzenia wygodnego ciągu spacerowego dla pieszych, - biorąc pod uwagę cel, w jakim wyznaczana jest obowiązująca linia zabudowy, a więc usytuowanie budynku w konkretnej odległości od granicy działki (np. w odniesieniu do drogi), należało przyjąć, że budynek w którym kondygnacja parteru jest cofnięta w stosunku do obowiązującej linii zabudowy, zaś pozostałe kondygnacje zaprojektowane zostały w tej linii, jest zlokalizowany zgodnie z tą linią, - cofnięcie kondygnacji parteru usługowego o l,3m w stosunku do obowiązującej linii zabudowy jest dopuszczalne, jeśli wyższe piętra usytuowane są na linii zabudowy, gdyż definicja obowiązującej linii zabudowy dotyczy odległości budynku od linii rozgraniczających; - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadzają zakazu sytuowania kondygnacji parteru jak w projekcie (dotyczą jedynie odległości budynku od linii rozgraniczającej, a nie odległości lica czy też ściany), nie ma więc podstaw aby narzucać inwestorowi tego rodzaju ograniczenie, - MPZP nie definiuje pojęcia "tytułu prawnego" o którym mowa w § 8 pkt 13 ww. MPZP. Tym samym brak zdefiniowania listy "tytułów prawnych" uznawanych przez regulacje ww. planu miejscowego nakazuje przyjąć, że to może być każdy tytuł prawny, co pozwala odnosić się m.in. do katalogu z art. 3 pkt 11 prawa budowlanego, który jest szeroki. Jednakże brak odesłania w planie miejscowym do prawa budowlanego i brak własnej definicji "tytułu prawnego" oznacza, że wg planu miejscowego mogą to być też inne tytuły prawne, nie wskazane w art. 3 pkt 11 prawa budowlanego . - art. 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie uzasadnienia faktycznego przyczyn, z powodu których dowodom w postaci: dokumentów złożonych przez pełnomocnika skarżącej z dnia 31.10.2022 r. oraz stanowiska pełnomocnika skarżącej zawartego w piśmie z dnia 31.10.2022 r., opinii technicznej nr [...], organ II instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co w istocie uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z przyjętą przez organ argumentacją zarówno co do faktów, jak i prawidłowego zastosowania prawa; Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 17 pkt. 3 lit i) w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. dnia [...] marca 2022 r., poprzez błędną wykładnię wskazanych zapisów i przyjęcie, że wskazane zapisy sprzeciwiają się takiemu usytuowaniu budynku, w którym kondygnacja parteru jest cofnięta w stosunku do wyznaczonej linii zabudowy, zaś pozostałe kondygnacje zaprojektowane zostały w tej linii, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych zapisów prowadzi do wniosku, że cofnięcie kondygnacji parteru budynku w stosunku do obowiązującej linii zabudowy dotyczy odległości budynku od linii rozgraniczających i nie ma podstaw, by linię zabudowy traktować dla każdej kondygnacji z osobna bowiem dotyczy ona całego budynku; - art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez zastosowanie wskazanego przepisu i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty S. z dnia 25.11.2022 r. z uwagi na bezzasadne przyjęcie sprzeczności projektu z zapisami MPZP, podczas gdy stanowisko skarżącej wyrażone w odwołaniu wskazuje, że projekt został wykonany zgodnie z zapisami MPZP. - art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo tego, ze złożony przez skarżącą wniosek o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i wydania pozwolenia na budowę spełniał warunki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa Budowlanego. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., iż organ II instancji nie dokonał samodzielnych ustaleń w sprawie, Ponadto, skarżąca konsekwentnie przedstawiała tezę, iż "projektowany budynek mieszkalno – usługowy został usytuowany w ten sposób, że jego pierwsza kondygnacja jest wycofana względem lica zewnętrznego wyższych kondygnacji, co wbrew twierdzeniom organów administracji architektoniczno – budowlanej nie jest zabronione i nie jest niezgodne z MPZP." Zdaniem skarżącej, z zapisów MPZP "w żadnym wypadku nie można wysnuć wniosku o niedopuszczalności cofnięcia np. jednej kondygnacji budynku względem innych kondygnacji, które to regulują położenie zewnętrznych krawędzi budynku i decydują o tym w jakiej odległości budynek jest zlokalizowany od linii rozgraniczających lub granicy działki." Skarżąca podnosiła twierdzenia, że "wobec ustaleń MPZP nie można uznać, że ściana frontowa budynku ma stanowić jednolitą prostą linię, MPZP nie określa jaka wysokość elewacji frontowej budynku musi znajdować się na obowiązującej linii zabudowy." Zdaniem skarżącej, uznać należy, że "MPZP dopuszcza możliwość niejednolitego ukształtowania ściany elewacji frontowej, tzn. cofnięcia jego części. Skarżąca wskazała także, że na dzień złożenia wniosku o zatwierdzenie projektów oraz wydanie pozwolenia na budowę posiadała tytuł prawny do miejsc parkingowych wymaganych zapisami MPZP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sąd na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a") dopuścił dowody dołączone do skargi oraz pism procesowych z 18 kwietnia i 21 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 26.01.2023 r. znak: K-AP-2.7840.1.2023.PP(1), utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. nr 164/2022 z dnia 25.11.2022 r. znak: AB.6740.1.164.2022.BK odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych; budowę parkingu terenowego wraz z oświetleniem i niezbędną infrastrukturą; przebudowę istniejących sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej; przebudowę i rozbudowę miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz rozbiórkę budynku mieszkalno – usługowego nr [...] w m. S., przy ul. [...], na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]. Na wstępnie wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, jak i organu I instancji. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż skarżący pod pozorem wymienienia naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego przez organu obu instancji, stara się "instrumentalnie przeforsować" korzystną dla niego tezę, iż zamierzenia inwestora dotyczącego projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno – usługowego wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych; budowę parkingu terenowego wraz z oświetleniem i niezbędną infrastrukturą; przebudowę istniejących sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej; przebudowę i rozbudowę miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz rozbiórkę budynku mieszkalno – usługowego nr [...] w m. S., przy ul. [...], na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], są zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, zarówno organ II instancji, jak i organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco wykazał, iż brak jest możliwości realizowania przedmiotowej inwestycji w zaprojektowanej formie. Jednocześnie, w ocenie Sądu skarżąca, chcąc uzyskać korzystną dla siebie decyzję, konsekwentnie w sposób bezzasadny i nieuprawniony podnosi iż "projektowany budynek mieszkalno – usługowy został usytuowany w ten sposób, że jego pierwsza kondygnacja jest wycofana względem lica zewnętrznego wyższych kondygnacji, co wbrew twierdzeniom organów administracji architektoniczno – budowlanej nie jest zabronione i nie jest niezgodne z MPZP." Zdaniem Sądu argumentacja przedstawiana przez skarżącego w sposób jednoznaczny zmierza jedynie do "kreatywnego obejścia" obowiązujących na tym terenie przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Ponadto, nie sposób podzielić argumentacji skarżącej o braku dokonania przez organ II instancji samodzielnych ustaleń w sprawie. W ocenie Sądu, organ II instancji, jak również organ I instancji w sposób dostateczny umotywował wydaną decyzję wraz ze wskazaniem podstawy faktycznej i prawnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie sposób podzielić podnoszone przez skarżącą twierdzenia o zgodności cofnięcia parteru przedmiotowego budynku względem wyższych kondygnacji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za całkowicie nieuprawnione w ocenie Sądu należy uznać również stanowisko skarżącej, iż MPZP dopuszcza możliwość niejednolitego ukształtowania ściany elewacji frontowej, tzn. cofnięcia jego części. W ocenie Sądu należy w pełni podzielić w tym zakresie stanowisko organu II instancji, iż uregulowany w § 17 planu miejscowego dla terenu 7MW/U, na którym jest projektowany przedmiotowy budynek, wskazują na niezbędność uwzględniania przy realizacji obiektów budowlanych obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy zgodnych z rysunkiem planu. Ponadto, przedmiotowy rysunek planu wskazuje, iż obowiązująca linia zabudowy określona została wzdłuż ul. [...], zaś linia nieprzekraczalna – w głębi tych działek. Nadto, w myśl § 2 miejscowego planu przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć linię, wyznaczającą ściśle określoną odległość budynków od linii rozgraniczających, chyba, że określono inaczej, przy czym: a) dopuszcza się lokalizację części budynków w większej odległości od linii rozgraniczającej, jednakże na długość nie większą niż 40 % długości danej elewacji, b) przed linią zabudowy mogą być usytuowane takie elementy architektoniczne jak: balkon, wykusz, schody wejściowe, gzyms, okap dachu, rynna, ocieplenie oraz inne elementy, w tym kolektory słoneczne lub ogniwa fotowoltaiczne o wysięgu nie większym niż 1,0 m. Ponadto, należy wskazać – w pełni podzielając stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie – że "w myśl dołączonego do wniosku projektu budowlanego ściana frontowa budynku o długości 55,54 m jest zlokalizowana wprawdzie wzdłuż obowiązującej linii zabudowy, lecz została cofnięta na całej kondygnacji parteru stanowiącego względem lica budynku o 1,3 m." Przenosząc powyższe na zapisy obowiązującego planu w tym zakresie, należy stwierdzić, iż jest dopuszczalne cofnięcie tej ściany w głąb działki, ale w ściśle określonym zakresie – na długości nie większej niż 40% elewacji budynku, a zatem, oznacza to, iż 60 % długości elewacji musi znajdować się na wysokości obowiązującej linii zabudowy. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu bezsprzecznym jest, iż długość przedmiotowej cofniętej ściany budynku przekracza wartości dopuszczalne wskazane w miejscowym planie. Relewantne przy tym pozostaje, wbrew twierdzeniu skarżącego, iż przedmiotowe cofnięcie dotyczyło wyłącznie jednej kondygnacji, tj. parteru. Zdaniem Sądu cofnięcie kondygnacji zaprojektowane w taki sposób jest bezspornie sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Z powyższego wynika, że przekroczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy elementem budynku dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy zezwala na to plan miejscowy albo decyzja o warunkach zabudowy. W braku takiej informacji zgody na przekroczenie nie ma i wymagana jest zmiana albo planu albo decyzji w zakresie linii zabudowy dotyczącej lokalizowanego obiektu. O słuszności takiego poglądu świadczy treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690) który zezwala na przekroczenie minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej tylko wskazanym częściom budynku tj. przez balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy, określając jednocześnie maksymalny wysięg tych elementów. Wynika z tego, że przekroczenie minimalnych odległości jest możliwe jedynie w odniesieniu do wymienionych w tym przepisie elementów budynku i niedozwolone do innych. Możliwość naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy przez wykusz budynku powinna zatem wynikać z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub z miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego, a jeżeli decyzja lub plan na ten temat milczy, przekroczenie takiej linii nie jest dopuszczalne. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie wskazał, iż skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny i adekwatny tytułu prawnego do nieruchomości nr [...], [...] i [...]. Działki te stanowią własność Miasta S. . Z przedłożonego przez inwestora do dokumentacji projektowej pisma z dnia 21 lipca 2021 roku nie wynikało bowiem, iż posiada on tytuł prawny do ww. nieruchomości. A zatem, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż inwestor nie wykazał wówczas spełnienia warunków wskazanych w § 8 pkt 13 obowiązującego planu w tym zakresie, tj. posiadania przez inwestora prawa do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane. Twierdzenie skarżącej że, § 8 pkt 13 MPZP nie definiuje tytułu prawnego oraz nie odsyła do katalogu z art.3 pkt 11, oznacza to ze może być to każdy tytuł prawny. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie nie zasługuje na akceptacje, gdyż pismo na które powołuje się skarżąca jest jedynie pismem informującym, że na tym terenie przewiduje się lokalizacje parkingu. Zatem należy stwierdzić, że powyższe pismo nie stanowi żadnego tytułu prawnego. W dniu orzekania tj. 26 stycznia 2023 r. w niniejszej sprawie przez organ II instancji, skarżąca nie posiadała tytułu prawnego na działki o nr [...],[...] i [...] na których na których miały być zlokalizowane miejsca postojowe. Tytuł prawny na ww. działki skarżąca uzyskała w dniu 21 kwietnia 2023 r. po wydaniu ostatecznej decyzji. W ocenie Sądu, Wojewoda Zachodniopomorski zrealizował wymaganie zbadania całokształtu materiału dowodowego i jego oceny w granicach swobody a nie arbitralności (art. 7, art. 80 kpa.). Dokonał analizy okoliczności faktycznych i zebranego materiału dowodowego, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu wydanej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, decyzja nie nosi cech dowolności, gdyż organ wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Reasumując, organy dokonały wystarczających ustaleń co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Na tej podstawie bez naruszenia prawa uznały, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia o zaskarżonej treści. Zaskarżona decyzja znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, a jej uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Sąd dopuścił jako dowody w sprawie dokumenty dołączone do skargi i pism procesowych. Projekty i rysunki obrazowały położenie budynku względem linii zabudowy. Dokumenty związane z użyczeniem skarżącej przedmiotowych działek przez miasto S. nie miały wpływu na wynik sprawy. Jak wyżej wskazano w uzasadnieniu, tytuł prawny do ww. działek skarżąca uzyskała już po wydaniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634.) o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.