III SAB/Gl 370/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w K. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 20 marca 2024 r. G Sp. z o.o. - (dalej: strona, skarżąca) - złożyła skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej : Wojewoda, organ) w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę obywatelowi Indii G. S. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie skarżącej od organu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. ewentualnie wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości określonej w tym przepisie; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie o udzielenie zezwolenia na pracę w dniu 19 stycznia 2024; 21 lutego 2024 wniosła zapowiedź wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do dnia wniesienia skargi organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Następnie strona uargumentowała zaistnienie bezczynności. Podkreśliła m.in., że organ w toku postępowania nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. W związku z czym zaistniała bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku organ w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W ocenie strony przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, a termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów przez organ, sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Zdaniem strony, przekroczenie ustawowego i maksymalnego zarazem terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym pozbawione racjonalnego uzasadnienia, za które z pewnością nie można uznać powtarzanych od 2014 roku twierdzeń organu o brakach kadrowych, ponieważ ograniczenia kadrowe Urzędu Wojewódzkiego, ilość prowadzonych spraw, czy składanych wniosków nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej bezczynność organu. Dodatkowo strona wskazała, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej jest swoistym zadośćuczynieniem za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a zastosowanie środka w postaci przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego, który podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien brać pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy dotyczące stanu bezczynności. Swą argumentację strona poparła orzecznictwem sądowoadministracyjnym. W konsekwencji wskazała, że skoro termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony to należy przyjąć, że uchybienia miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia przyznanie wnioskowanej sumy pieniężnej i zasądzenie grzywny oraz zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniając przedstawił ciąg chronologiczny zdarzeń podkreślając, że 19 stycznia 2024 r. do Wojewody Śląskiego został przesłany wniosek (za pośrednictwem: portal praca.gov.pl) o udzielenie obywatelowi Indii, zezwolenia na pracę na okres od 19 lutego 2024 r. do 18 sierpnia 2025 r. Do wniosku zostały załączone pismo przewodnie strony dokument podróży cudzoziemca, opłatę w wys. 100 zł., potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu D. K., oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. W dniu 21 lutego 2024r. strona wniosła zapowiedź wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Strona nie wniosła ponaglenia do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Wobec powyższego Wojewoda Śląski aktem nr [...] z 20 marca 2024 r., działając na podstawie art. 10 ust 2 pkt 3, art. 88c ust1 pkt 1 i ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (Dz.U z 2023 r. poz.735) udzielił zezwolenia na pracę obywatelowi Indii G. S., a skarga strony na bezczynność wpłynęła 22 marca 2024 r. W związku z czym zdaniem organu bezzasadny jest sformułowany przez skarżącą zarzut bezczynności i wnioski skargi. Ponadto wyjaśniając powód przedłużonego procedowania nad złożonym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca organ wskazał, że do Wojewody Śląskiego wpływa od kilku lat ogromna, stale powiększająca się liczba wniosków o pracę cudzoziemca, powodująca znaczące zwiększenie obłożenia pracą poszczególnych pracowników zaangażowanych w prowadzenie postępowań administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Wyjaśnić także należy, że wprawdzie przedmiotowa skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., jednak nie stanowiło to przesłanki jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z art. 10a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, przepisów art. 37 k.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m ww. ustawy. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast w Uchwale z 22 czerwca 2020 r., o sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że skarga na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w składzie 7 sędziów NSA i posiada ogólną moc wiążącą na podstawie art. 269 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w w/w uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale. Powołany art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd zauważył w przedmiotowej sprawie, że Wojewoda Śląski aktem nr [...] z 20 marca 2024 r., działając na podstawie art. 10 ust 2 pkt 3, art. 88c ust1 pkt 1 i ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia udzielił zezwolenia na pracę obywatelowi Indii G. S. Natomiast skarżąca w dniu 22 marca 2024 r., złożyła skargę na bezczynność organu (czyli po wydaniu żądanego zezwolenia). Tym samym w ocenie Sądu należało ww. skargę uznać za niedopuszczalną. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.