VI Ka 202/24

<p>Warszawa, dnia 25 czerwca 2024 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 202/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSO Adam Bednarczyk</p> <p>protokolant sądowy Justyna Kutnikowska</p> <p>po rozpoznaniu dnia 25 czerwca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">W. J. (1)</span> syn <span class="anon-block">F.</span> i <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">F.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 23 października 2023 r. sygn. akt IV W 614/23</strong> </p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 zł tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego; zasądza od obwinionego na rzecz <span class="anon-block">E. J.</span> kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w instancji odwoławczej.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 202/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">W. J. (1)</span> został obwiniony o to, że w czasie od 26 sierpnia 2022 r. do 9 listopada 2022 r. w <span class="anon-block">W.</span> złośliwie niepokoił <span class="anon-block">E. J.</span> poprzez nachodzenie jej w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy</p> <p>tj. o czyn z art. 107 k.w.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2023 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt IV W 614/23 w ramach zarzucanego czynu uznał obwinionego <span class="anon-block">W. J. (1)</span> za winnego tego, że w okresie od 26 sierpnia 2022 r. do 9 listopada 2022 r. w <span class="anon-block">W.</span> w celu dokuczenia <span class="anon-block">E. J.</span> złośliwie ją niepokoił poprzez obserwowanie jej miejsca zamieszkania, obserwowanie jej podczas spacerów z psem, częste dzwonienie, słowne zaczepki, a także posądzanie <span class="anon-block">E. J.</span> w miejscu pracy o kradzież koców ze szpitala, tj. wykroczenia z art. 107 k.w. i na tej podstawie wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł oraz obciążył kosztami postępowania w sprawie.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego, zarzucając obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 107 k.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie <span class="anon-block">W. J. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia złośliwego niepokojenia pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. J.</span> w celu dokuczenia jej, pomimo że zachowania obwinionego ustalone na podstawie przeprowadzonych dowodów nie wypełniły znamion złośliwego niepokojenia, o których mowa w tym przepisie. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">W. J. (1)</span> od zarzucanego mu wykroczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego <span class="anon-block">W. J. (1)</span> nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie, dokonując trafnych ustaleń faktycznych na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oceniając go swobodnie, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, prawidłowo ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż zachowanie obwinionego w okresie od 26 sierpnia 2022 r. do 9 listopada 2022 r. wypełniło znamiona wykroczenia stypizowanego w treści art. 107 k.w. Ocenie sądu w realiach niniejszej sprawy podlegają bowiem łącznie wszystkie zachowania <span class="anon-block">W. J. (1)</span> ujawnione w podanym wyżej okresie, nie zaś ich odrębna, subiektywna interpretacja, która została zaprezentowana przez obrońcę w treści złożonej apelacji. Również- na co słusznie wskazuje Sąd Rejonowy- w realiach niniejszej sprawy należy uznać, że wszystkie ujawnione zachowania obwinionego motywowane były swoistą chęcią odwetu na <span class="anon-block">E. J.</span>, w związku z prawomocnym skazaniem obwinionego za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> popełniony na jej szkodę oraz postępowaniem o eksmisję podsądnego z lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">W. J. (1)</span> bowiem zaczął złośliwie niepokoić pokrzywdzoną bezpośrednio po ustaniu zakazu zbliżania się do oskarżycielki posiłkowej. Ujawnione zachowania obwinionego, polegające na obserwowaniu miejsca zamieszkania <span class="anon-block">E. J.</span>, obserwowaniu jej podczas spacerów z psem, częstym dzwonieniu, słownych zaczepkach, a także pomawianiu oskarżycielki posiłkowej w miejscu pracy o kradzież koców ze szpitala z pewnością podejmowane były w celu dokuczenia – o czym ewidentnie świadczą zeznania przesłuchanych przed Sądem Rejonowym świadków. Argumentacja obrońcy, jakoby cel działania obwinionego był inny (chęć ustalenia kwestii związanych z mieszkaniem, którego był formalnym najemcą, czy też chęć ustrzeżenia <span class="anon-block"> Szpitala (...)</span> przed utratą mienia) nie została w żaden sposób poparta dowodowo, jak tez nie znajduje odzwierciedlenia w dowodach znajdujących się w aktach niniejszej sprawy</p> <p>Ponadto, w doktrynie wskazuje się, że dla zaistnienia wykroczenia z art. 107 k.w. wystarczy już jedno zachowanie stanowiące złośliwe wprowadzenie w błąd bądź innego rodzaju złośliwe niepokojenie. Nie musi to być więc ani zespół kilku zachowań, ani zachowanie długotrwałe bądź powtarzające się- które miało miejsce w ramach zarzucanego podsądnemu czynu.</p> <p>W ocenie zatem Sądu Okręgowego wina <span class="anon-block">W. J. (1)</span> w zakresie przypisanego mu wykroczenia z art. 107 k.w. nie budzi żadnych wątpliwości, a polemiczna argumentacja obrońcy stanowi wyłącznie przejaw przyjętej linii obrony obwinionego.</p> <p>Kara wymierzona <span class="anon-block">W. J. (1)</span> nie nosi cech rażącej surowości. Jest także w pełni zgodna z dyrektywami określonymi w treści art. 33 k.w. i w odpowiedni sposób uwzględnia naganność zachowania podsądnego, jak też stopień uciążliwości jego czynów dla oskarżycielki posiłkowej.</p> <p>Sąd Okręgowy obciążył obwinionego <span class="anon-block">W. J. (2)</span> opłatą i wydatkami w postępowaniu odwoławczym, albowiem uznał, że brak jest podstaw do zwolnienia go od kosztów sądowych. Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 121;art. 121 § 1 k)">art. 121 § 1 k.p.s.</a>w. do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio m.in. przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>, a zatem w razie nieuwzględnienia apelacji wniesionej wyłącznie przez oskarżonego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->SSO Adam Bednarczyk</strong> </p> </div>