I SA/Bd 487/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2019r. sprawy ze skargi "K. B. K. – P." Sp. z o.o. w T. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę UZASADNIENIE I SA/Bd 487/19 UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2019 r. skarżąca spółka złożyła wniosek, uzupełniony w dniu [...] maja 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla importu towarów umieszczanych w przesyłkach przeznaczonych dla osób fizycznych z Polski oraz innych krajów członkowskich. We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, zgodnie z którym Wnioskodawca zamierza rozpocząć działalność w zakresie pośredniczenia w doręczeniu przesyłek, między osobami fizycznymi. Przesyłki te przesyłane miałyby być z terytorium państwa trzeciego, przez podmiot posiadający tamże siedzibę, a następnie w zbiorczych kontenerach przysyłane na terytorium Polski. Następnie na podstawie umowy zlecenia z ww. podmiotem, paczki – za pośrednictwem firm kurierskich – rozsyłane będą do odbiorców krajowych, a także zagranicznych zlokalizowanych w innych krajach członkowskich. Wartość jednorazowej przesyłki przeznaczonej dla osoby fizycznej nie będzie przekraczać równowartości 45 euro, a także limitów wyznaczonych w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Jednocześnie ilość i rodzaj towarów nie będą wskazywać na ich przeznaczenie handlowe; odbiorca tychże towarów nie będzie obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki; przesyłki – z perspektywy docelowych odbiorców – będą mieć charakter okazjonalny. Spółka zamierzając rozpocząć działalność w zakresie pośrednictwa w doręczeniu przesyłek między osobami fizycznymi będzie przedstawicielem, o którym mowa w art. 253 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny. Towary będące przedmiotem ww. przesyłek będą zwolnione od cła na podstawie art. 25 pkt 1 i 2 oraz art. 26 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Przesyłki będą dopuszczone do obrotu w polskim urzędzie celnym na terytorium Unii Europejskiej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w tak przedstawionym stanie faktycznym przesyłki przeznaczone dla osób fizycznych zlokalizowanych na terytorium [...], jak również na terytorium innych krajów członkowskich, podlegać będą zwolnieniu na podstawie art. 52 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.? Zdaniem Skarżącej, przesyłki przeznaczone dla osób fizycznych zlokalizowanych zarówno na terytorium Polski, jak też na terytorium innych krajów członkowskich, podlegać będą zwolnieniu na podstawie art. 52 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm. – dalej jako ustawa z dnia 11 marca 2004 r.). Skarżąca podała, że zwolnienie przewidziane w art. 52 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. stanowi implementację zwolnienia przewidzianego w Dyrektywie Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym. W związku z powyższym w celu ustalenia zakresu zwolnienia przewidzianego w omawianym przepisie, uwzględnić należy zarówno przepisy prawa polskiego, jak również implementowane przepisy prawa unijnego. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił stanowisko skarżącej jako nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podał, że analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, iż w przypadku, gdy importu towarów będzie dokonywał Wnioskodawca (przedstawiciel w rozumieniu art. 253 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks Celny) na rzecz osób fizycznych przebywających na terytorium Polski i jednocześnie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz ust. 2 i 3 powołanego artykułu, import ten – jak słusznie stwierdził Wnioskodawca – będzie korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 52 ust. 1 powołanej ustawy. Natomiast w sytuacji, gdy zaimportowane towary na terytorium Polski przeznaczone będą do osób fizycznych przebywających na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Polska, gdzie nie zostanie dokonany import tych towarów, ww. zwolnienie od podatku nie znajdzie zastosowania, bowiem adresatem przesyłek będą osoby, które nie będą przebywały na terytorium Polski, lecz w innych krajach Unii Europejskiej. W konsekwencji – wbrew stanowisku Wnioskodawcy – nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy. W związku z tym, że import towarów dla osób fizycznych przebywających na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska nie będzie korzystał ze zwolnienia od podatku organ stanowisko Wnioskodawcy całościowo uznał za nieprawidłowe. W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 52 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że nie znajdzie zastosowania w przedstawionej sprawie/poprzez uznanie, że nie będzie spełniała przesłanek do zastosowania określonego w tym przepisie zwolnienia, - art. 1 Dyrektywy 2006/79/WE w zw. z art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 52 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. poprzez ich zawężającą interpretację przejawiającą się w uznaniu, że przepisy te uzależniają zastosowanie zwolnienia w zależności od przebywania osoby fizycznej na terytorium kraju członkowskiego, w którym następuje przywóz, nie zaś od jej przebywania na terytorium któregokolwiek z krajów Unii Europejskiej, - art. 5 (2) Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 1 Dyrektywy poprzez bezpodstawne zawężenie zwrotu "terytorium państwa członkowskiego" do państwa, na terytorium którego następuje przywóz towarów będących przedmiotem zwolnienia, - art. 5 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. poprzez ich zastosowanie przejawiające się w bezpodstawnym opodatkowaniu przedmiotowych transakcji, 2) przepisów postępowania, tj.: - art. 120 i art. 121 ust. 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa poprzez wydanie interpretacji bez wszechstronnej i całościowej analizy treści zawartej we wniosku i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń i dokonanie nieprawidłowej oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego, pomijając argumenty przedstawione we wniosku o interpretację, - art. 14a, 14e § 1 oraz art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady konsekwencji i spójności w dokonywanej wykładni w związku z nieuwzględnieniem przy wydaniu Interpretacji orzecznictwa TSUE, zasady niedyskryminacji oraz nie uwzględniając pro unijnej wykładni przepisów – dodatkowo bez podania przyczyny takiego postępowania, - art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego i wyczerpującego uzasadnienia przyjętego przez organ stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Indywidualne interpretacje prawa podatkowego wydawane przez Ministra Finansów są poddane kognicji sądów administracyjnych, które kontrolują ich prawidłowość przy zastosowaniu kryterium legalności , zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012r. Nr 153, poz. 1271). Stosownie do art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 – dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. To oznacza, że interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór de facto dotyczy interpretacji art. 52 ustawy o VAT – jest to kolejne zwolnienie obejmujące import towarów w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego limit wartości wynosi 45 EURO. Zgodnie z treścią ww. przepisu: "Zwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 2 towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i przeznaczoną dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe; 2. odbiorca nie jest zobowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem paczki; 3. przesyłki maja charakter okazjonalny." Zwolnienie obejmuje również import towarów wg norm z art. 52 ust. 2. Należy zauważyć, że jest to zwolnienie i nie można, tak jak Strona, dokonywać interpretacji rozszerzającej wskazanego przepisu, skoro to jest wyjątek od zasady powszechnego opodatkowania. Trzeba wskazać, że zwolnienie to dotyczy tylko przesyłek od osób fizycznych wysyłanych do osób fizycznych i tylko wtedy, gdy zostaną spełnione dodatkowe warunki z art. 52 ust. 1 pkt 1- 3 ww. ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze oraz treści zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdza, że interpretacja z dnia [...] czerwca 2019 r. odpowiada prawu. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zwanym dalej "podatkiem", podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspolnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspolnotową dostawa towarów. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. W myśl art. 2 pkt 4 ustawy przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Natomiast art. 2 pkt 5 ustawy stanowi, że przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. Kontynuując wskazywanie przepisów trzeba podać, że towarami, według art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na mocy art. 2 pkt 7 ustawy, przez import towarów, rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Stosownie do treści art. 26a ust. 1 ustawy, miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust 2 i art. 110, wynosi 23%. Jak stanowi ust. 2 ww. artykułu, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku następującego po roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust 1. Jednakże, zarówno w ustawie o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnione od podatku. Należy podkreślić, że zwolnienia od podatku stanowią wyjątek od ogólnej zasady i dlatego zastosowanie ich powinno być realizowane wyłącznie w granicach określonych przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Przepisy dotyczące zwolnień nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Na tym tle należy powtórzyć, że zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku import, z zastrzeżeniem ust. 2, towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: 1) ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe; 2) odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki; 3) przesyłki mają charakter okazjonalny. Na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy, towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku w ramach następujących norm: 1) napoje alkoholowe: a) napoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy objętościowej alkoholu powyżej 22%, alkohol etylowy nieskażony o mocy objętościowej alkoholu wynoszącej 80% i więcej - 1 litr lub; b) napoje otrzymywane w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o mocy objętościowej alkoholu nieprzekraczającej 22%, wina musujące, wina wzmacniane - 1 litr lub; c) wina inne niż musujące - 2 litry; 2) tytoń i wyroby tytoniowe: a) papierosy - 50 sztuk lub b) cygaretki (cygara o ciężarze nie większym niż 3 g) - 25 sztuk, lub c) cygara - 10 sztuk, lub d) tytoń do palenia - 50 g; 3) perfumy - 50 g lub wody toaletowe - 0,25 1; 4) kawa - 500 g lub ekstrakty i esencje kawy - 200 g; 5) herbata - 100 g lub ekstrakty i esencje herbaty - 40 g; Z art. 52 ust. 3 ustawy wynika, że zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli wartość przesyłki nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 45 euro. Sąd wskazuje, że przytoczony wyżej art. 52 ustawy o podatku od towarów i usług jest implementacją do polskiego porządku prawnego regulacji prawnych zawartych w treści art. 143 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1, ze zm,), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE oraz postanowień wskazanej w tym przepisie Dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L Nr 286 s. 15), zwanej dalej Dyrektywą 2006/79/WE. Z art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że państwa członkowskie zwalniają ostateczny import towarów określony w dyrektywach Rady 69/169/EWG, 83/181/EWG i 2006/79/WE. W treści art. 5 pkt 2 Dyrektywy 2006/112/WE ustawodawca unijny wskazał, że do celów niniejszej dyrektywy "państwo członkowskie" i "terytorium państwa członkowskiego" oznaczają terytorium każdego państwa członkowskiego Wspólnoty, do którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zgodnie z jego art. 299, z wyłączeniem terytoriów wymienionych w art. 6 niniejszej dyrektywy. W świetle art. 5 pkt 4 Dyrektywy 2006/112/WE, do celów tej dyrektywy "państwo trzecie" oznacza wszystkie państwa lub terytoria, do których nie ma zastosowania traktat. Natomiast na podstawie art. 1 ust. 1 Dyrektywy 2006/79/WE, przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, pochodzących od osoby prywatnej z państwa trzeciego do innej osoby prywatnej w państwie członkowskim, jest zwolniony przy przywozie z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego. Na szczególne podkreślenie zasługuje to, że zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/79/WE do celów ust. 1, "małe partie o charakterze niehandlowym" to przesyłki, które: a) mają charakter okazjonalny; b) składają się jedynie z towarów przeznaczonych do osobistego użytku bądź spożycia w gospodarstwie adresata, przy czym ani ich jakość, ani ich ilość nie powinny budzić obaw, że ich przywóz następuje w celach handlowych; c) składają się jedynie z towarów, których łączna wartość nie przekracza 45 EUR; d) są przesłane przez nadawcę adresatowi bez żadnej opłaty. Słusznie organ, odnosząc się do stwierdzenia Skarżącej o powszechności stosowania zasady "omnia sunt interpretanda" przy interpretacji przepisów zauważył – na co wskazała również sama Skarżąca – że zasada ta jest stosowana w prawie cywilnym, a nie w prawie podatkowym, które jest przedmiotem analizy. W procesie stosowania prawa organ dokonuje interpretacji norm prawnych zawartych w ustawach i rozporządzeniach za pomocą rożnych wykładni. W przypadku prawa podatkowego dominującą wykładnią jest wykładnia literalna, gdyż w prawie tym obowiązuje prymat wykładni gramatycznej. Zatem organ dokonując interpretacji kieruje się intencją precyzyjnego wyjaśnienia wszystkich zagadnień, nie omijając przy tym żadnej części wypowiedzi prawnej. Z tego wynika przekonanie, że ustawodawca racjonalnie użył takich, a nie innych określeń. W sytuacji, gdy wykładnia językowa prowadzi do nieracjonalnych wniosków sprzecznych z celem ustawodawcy zastosowanie mają pozostałe wykładnie. Trzeba zaznaczyć, że zasada prymatu wykładni językowej była wielokrotnie podkreślana w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 372/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4229/06, uchwała NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r. sygn. akt EPS 4/98). Sąd stwierdza, że z analizy art. 52 ustawy o VAT wynika, że zwolnieniu podlega import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej przez osobę fizyczną dla osoby fizycznej. Przy czym zwolnienie to ma zastosowanie w przypadku, gdy wysyłane w przesyłce towary z terytorium państwa trzeciego przeznaczone są dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju. Z kolei odbiorca w związku z otrzymaniem przesyłki nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy. Przesyłki te muszą mieć charakter okazjonalny, a więc ilość i rodzaj towarów nie może wskazywać na ich przeznaczenie handlowe a z kolei wartość przesyłki nie może przekraczać kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 45 euro. Natomiast w przypadku towarów w postaci napoi alkoholowych, tytoniu i wyrobów tytoniowych, perfum, kawy lub ekstraktu i esencji kawy oraz herbaty towary te są zwolnione od podatku w ramach norm określonych w art. 52 ust. 2 ustawy. W Dyrektywie 2006/79/WE zwolnieniem od podatku objęty został przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, pochodzących od osoby prywatnej z państwa trzeciego do innej osoby prywatnej w państwie członkowskim. Przy czym wskazano, że "małe partie o charakterze niehandlowym" to przesyłki, które mają charakter okazjonalny, składają się jedynie z towarów przeznaczonych do osobistego użytku bądź spożycia w gospodarstwie adresata, przy czym ani ich jakość, ani ich ilość nie powinny budzić obaw, że ich przywóz następuje w celach handlowych, składają się jedynie z towarów, których łączna wartość nie przekracza 45 EUR oraz są przesłane przez nadawcę adresatowi bez żadnej opłaty. Ustawodawca unijny w art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE odnosząc się do zwolnienia od podatku w zakresie importu towarów wskazał na państwo członkowskie, a nie na Wspólnotę jako terytorium wszystkich jej państw członkowskich. Z kolei zawarte w definicji "państwa członkowskiego" (art. 5 pkt 2 Dyrektywy 2006/112/WE) sformułowanie "terytorium każdego państwa członkowskiego" nie stanowi w tym przypadku obszar Wspólnoty, lecz każde państwo członkowskie z osobna. W związku z powyższym trzeba stwierdzić, że zarówno z regulacji krajowych jak i z unijnych wynika, że zwolnieniem od podatku są objęte przesyłki na rzecz osób przebywających w danym państwie członkowskim a nie na terytorium Wspólnoty. Gdyby ustawodawca unijny chciał zwolnić od podatku przesyłki na rzecz osób fizycznych przebywających w którymkolwiek z państw członkowskich Wspólnoty, nie używałby terminu "państwa członkowskiego" lecz "Wspólnoty", jak to uczynił wprost w treści art. 27 Rozporządzenia Rady nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L Nr 105 s. 1). Należy uznać zatem, że zwrot "państwa członkowskiego" nie posiada tej samej konotacji co "Wspólnota". Powyższe potwierdza również fakt, że podatek od wartości dodanej jest podatkiem terytorialnym, co znajduje odzwierciedlenie nie tylko w definicji "terytorium państwa członkowskiego", lecz również w przepisach dotyczących miejsca świadczenia przy dostawie towarów. Zatem zakres terytorialny stosowania Dyrektywy 2006/112/WE jest zbieżny w każdym państwie członkowskim z zakresem przepisów podatku od wartości dodanej każdego z tych państw. W ocenie Sądu, przyjęta przez Skarżącą wykładania zarówno art. 52 ustawy o podatku od towarów i usług jak i art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE ma charakter rozszerzający, wychodzący poza ramy treści normy prawnej zawartej w ww. przepisach. Polski ustawodawca w art. 52 ustawy o podatku od towarów i usług prawidłowo dokonał implementacji art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE oraz postanowień zawartej w tym przepisie Dyrektywy 2006/79/WE. Dokonana przez organ interpretacja art. 52 powołanej ustawy, z którego wynika, że osoba fizyczna, dla której przeznaczone są towary umieszczone w paczce przebywa na terytorium kraju, tj. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest – jak stwierdza Skarżąca – sprzeczna z treścią i celem art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 1 Dyrektywy 2006/79/WE. Należy bowiem zauważyć, że skoro przywóz towarów pochodzących od osoby prywatnej z państwa trzeciego przeznaczonych do osoby prywatnej w państwie członkowskim podlega zwolnieniu od podatku to przywóz ten powinien nastąpić do osoby prywatnej w państwie członkowskim, w którym następuje przywóz, tj. rozpoznanie importu towarów. Zatem mając na uwadze treść art. 52 powołanej ustawy oraz art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 1 Dyrektywy 2006/79/WE w kontekście miejsca opodatkowania importu towarów należy stwierdzić, że ustawodawca wskazując w treści art. 52 ustawy, że osoba fizyczna, dla której przeznaczone są towary powinna przebywać na terytorium Polski nie zawęża zakresu implementowanego zwolnienia. Zarówno z art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE jak i z art. 52 ustawy wynika, że przywóz powinien nastąpić do osoby prywatnej w państwie członkowskim przywozu towarów. Powyższe – zdaniem Sądu – nie stoi w sprzeczności również z celowościową, funkcjonalną oraz literalną wykładnią przepisów prawa wspólnotowego, a także z prounijną wykładnią art. 52 ustawy czy też w sprzeczności z zasadą niedyskryminacji wyrażoną w art. 21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 18 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na którą to zasadę powołuje się Skarżąca. Wobec powyższego, skoro przywóz towarów następuje na terytorium Polski (a więc na terytorium kraju w którym rozpoznawany jest import towarów) osoba fizyczna, dla której dokonywany jest ten przywóz powinna przebywać w Polsce. Zatem tylko w przypadku, gdy import towarów jest dokonywany w Polsce, a osoba fizyczna, dla której przeznaczone są te towary przebywa na jego terytorium i przy tym zostaną spełnione warunki wskazane w art. 52 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 2 i 3 tegoż artykułu, zwolnienie, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy znajduje zastosowanie. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że organ wydając zaskarżoną interpretację naruszył wskazane w skardze przepisy ustawy o podatku od towarów jak i Dyrektywy 2006/112/WE. Oczekiwanych skutków prawnych nie może wywrzeć również zarzut dotyczący naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 14a, art. 14c § 2 oraz art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa interpretacja została wydana z zachowaniem reguł obowiązujących w sprawach o wydawanie interpretacji indywidualnej, określiła rozbieżności powstałe z odniesienia obowiązujących przepisów prawa do stanowiska Skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uznanie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. E. Kruppik-Świetlicka U. Wiśniewska T. Wójcik