II GZ 53/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. P., I. W., D. W., M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 612/23 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. P., I. W., D. W., M. P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 612/23, odrzucił skargę J. P., I. W., D. W., M. P. (skarżący) na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG, organ) z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz zarządził zwrot wpisu od skargi. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 16 kwietnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresów korespondencyjnych skarżących, nadesłanie oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, dokumentów wykazujących interes prawny skarżących do zaskarżenia decyzji BFG oraz trzech odpisów skargi – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika 13 maja 2024 r. (k. 20 akt sądowych). Braki skargi w postaci wskazania adresów korespondencyjnych skarżących, wykazania ich interesu prawnego oraz odpisów skargi zostały uzupełnione w ustawowym terminie, natomiast nadesłana kopia pełnomocnictwa procesowego nie została prawidłowo uwierzytelniona przez pełnomocnika skarżących. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd Wojewódzki stwierdził, że w myśl art. art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. WSA w Warszawie wskazał, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w pełnym zakresie, zgodnie z wymogami określonymi w zarządzeniu z 16 kwietnia 2024 r., bowiem pełnomocnik skarżących nadesłał kserokopię pełnomocnictwa zawierającą adnotację (pieczęć) "za zgodność z oryginałem", miejscowość oraz datę sporządzenia poświadczenia pełnomocnictwa, lecz uwierzytelnienie nie zawierało podpisu radcy prawnego. Stwierdzenie zgodności z oryginałem odpisu dokumentu pełnomocnictwa, które jest niepodpisane przez radcę prawnego (nieopatrzone jego własnoręcznym podpisem), oznacza, że do akt sprawy nie złożono prawidłowo uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa i tym samym nie uzupełniono skutecznie braku formalnego skargi. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności. Sąd Najwyższy w uchwale z 30 listopada 2011 r. wskazał, że ww. opisany sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, ma zastosowanie również do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa (uchwała SN z 30 listopada 2011 r., III CZP 70/11, OSNC 2012, nr 6, poz. 73). Niespełnienie któregokolwiek z określonych w tym przepisie wymagań sprawia, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, wobec czego nie jest wierzytelne. Skarżący wnieśli zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, wnosząc o uchylenie wydanego postanowienia w całości oraz nadanie sprawie dalszego biegu. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych polegające na tym, że Sąd uznał, że nie doszło do uzupełnienia braków formalnych pomimo tego, że kopia pełnomocnictwa opatrzona została pieczątką "za zgodność z oryginałem", "zawierającą wskazanie imienia i nazwiska radcy prawnego oraz złożoną parafkę". W uzasadnieniu podniesiono argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zostało oddalone jako pozbawione uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela i akceptuje stanowisko prawne zajęte przez kontrolowany Sąd Wojewódzki w zaskarżonym orzeczeniu. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek jest traktowany przez ustawodawcę jako obowiązek formalnoprocesowy związany z wymogami formalnymi pism procesowych (w tym skargi), gdyż zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Brak dołączenia do pisma (w tym skargi) oryginału pełnomocnictwa lub jego "wierzytelnego odpisu" jest zatem brakiem formalnym samego pisma procesowego i podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie wezwania do usunięcia ww. braku formalnego lub przedłożenie wadliwego dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu w terminie siedmiu dni skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (np. w przypadku skargi – pismo to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Sporna w przedmiotowej sprawie okazała się kwestia oceny prawidłowości przedłożonego przez pełnomocnika procesowego wierzytelnego odpisu dokumentu pełnomocnictwa w zakresie zamieszczenia w treści uwierzytelnienia podpisu pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, że jakkolwiek pełnomocnik zamieścił w obrębie pieczęci uwierzytelnienia prawie niewidoczny znak "v" (k. 22 akt sądowych), nazwany przez niego "parafką", to jednak względy pewności prawnej oraz zasady ograniczonego formalizmu procesowego wymagają, aby przyjąć, że tego rodzaju znak nie może zostać potraktowany jako podpis pełnomocnika będącego radcą prawnym. Pełnomocnik procesowy mógłby wprawdzie bronić tezy, że użyta "parafka" stanowi zwyczajny sposób składania przez niego nieczytelnego podpisu pod warunkiem jednak, że zostałoby wykazane, że jest to stały oraz dostatecznie indywidualizujący go znak, który w połączeniu z podaniem imienia i nazwiska nie nasuwa wątpliwości co do własnoręcznego jego złożenia. Tymczasem analiza akt sprawy dowodzi, że ww. pełnomocnik podpisuje pisma procesowe skróconą formą imienia i nazwiska (zob. np. k. 7, 21, 99, 113 akt sądowych), co znalazło swoje potwierdzenie także w treści uwierzytelnienia pełnomocnictwa procesowego z dnia 30 października 2024 r. (k. 114 akt sądowych). W związku z powyższymi ustaleniami, należy przyjąć, że przedłożony odpis pełnomocnictwa – pomimo użycia formuły poświadczenia "za zgodność z oryginałem", wskazania daty i miejsca sporządzenia poświadczenia oraz podania imienia i nazwiska radcy prawnego – nie zawierał konstytutywnego dla uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa procesowego w rozumieniu art. 46 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych podpisu pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym. W konsekwencji wobec niewykonania przez pełnomocnika procesowego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi w zakresie niezłożenia oryginału pełnomocnictwa lub jego prawidłowo uwierzytelnionego odpisu w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania (art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 57 § 1 p.p.s.a.), kontrolowany Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował rygor wynikający z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając wniesioną skargę i zarządzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Mając na względzie powyższe ustalenia i wnioski oraz uznając, że zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.