II OSK 597/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 358/20 w sprawie ze skargi T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 358/20 oddalił skargę T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomości będące własnością skarżącego posiadają dostęp do drogi publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi o stwierdzenie nieważności części zaskarżonej uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla obszaru w rejonie zalewu B. przy ul. [...], [...], [...], [...] zwanego "Z." (dalej: "m.p.z.p."), tj. w zakresie zapisów określonych w § 20 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, tym samym zrzekł się rozprawy, zaś organ, w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomości będące własnością skarżącego posiadają dostęp do drogi publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi o stwierdzenie nieważności części zaskarżonej uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla obszaru w rejonie zalewu B. przy ul. [...], [...], [...], [...] zwanego "Z." tj. w zakresie zapisów określonych w § 20 ust. 6 pkt 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej poprzez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W myśl zaś § 20 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p., dla terenów wydzielonych w strefie, o której mowa w ust. 1 (a więc strefy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN) obowiązują oprócz ustaleń ogólnych planu i strefy następujące ustalenia szczegółowe: teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1MN – pow. ok. 1,35 ha: - dojazd od ulicy [...] i ciągu pieszo – jezdnego KDX. Wskazać należy, że błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu. Zarzucając błędną wykładnię należy wskazać, jakie rozumienie określonego przepisu prawa, przyjęte przez Sąd jest kwestionowane i jakie rozumienie, zdaniem strony, jest prawidłowe. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający hipotezie określonej normy prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 2 pkt 14 u.p.z.p., czy też niewłaściwie go zastosował w stanie faktycznym sprawy. Przepis ten zawiera definicję dostępu do drogi publicznej, a mając na względzie jego brzmienie, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skomunikowanie terenów MN z drogą publiczną – ul. [...] i ciągiem pieszo - jezdnym KDX poprzez wyznaczenie dróg wewnętrznych lub odpowiednich służebności spełnia wymogi dostępu do drogi publicznej określone w ww. przepisie. Skarżący kasacyjnie nie sformułował natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który zmierzałby do podważenia ustaleń faktycznych. Sam zarzut niewłaściwego zastosowania art. 2 pkt 14 u.p.z.p. bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania nie jest wystarczający, aby podważyć ustalenia faktyczne. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że ewentualne stwierdzenie nieważności § 20 ust. 6 pkt 1 kwestionowanego planu w stosunku do działek stanowiących własność skarżącego skutkowałoby tym, że działki te w ogóle nie miałyby prawnie określonego dostępu do drogi publicznej. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.