II OSK 1834/24

SENTENCJA Dnia 18 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego i decyzji Starosty Kamieńskiego z dnia 7 czerwca 2019 r., nr 291/2019 w sprawie ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 1114/19 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 25 września 2019 r., nr AP-2.7840.171.3.2019.WPA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 1114/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 25 września 2019 r. nr AP-2.7840.171.3.2019.WPA, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kamieńskiego z dnia 7 czerwca 2019 r., nr 291/2019, o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu J. K. pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego i dwóch przylegających budynków gospodarczych ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny z lokalem usługowym (gastronomia) w poziomie parteru, przy ul. [...] w miejscowości D., na działkach nr [...], [...] i [...], obręb [...]. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Kamieńskiego. W uzasadnieniu wniosku z powołaniem się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", argumentowano na okoliczność, że w toku postępowania administracyjnego inwestor na żądanie Wojewody przedłożył ocenę techniczną budynków posadowionych na nieruchomości skarżącej, jednak dokumentacja ta została sporządzona nieprawidłowo (z naruszeniem § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), tj. pobieżnie, ponieważ ocena techniczna nie uwzględnia faktycznego i aktualnego stanu technicznego budynków skarżącej, co w przypadku dalszego prowadzenia robót budowlanych przez inwestora może doprowadzić do katastrofy budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ nie zaistniały w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. (dotychczas nie doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Kamieńskiego – patrz: postanowienie NSA z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OZ 1211/10). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. W tej zaś sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę nie zawiera takiego uzasadnienia, które przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania wskazywanych decyzji. Skarżąca w tym zakresie nie przywołała argumentacji, która mogłaby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku dotyczy kwestii, która była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OZ 1211/20, oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1114/19, w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie przesądził, że "ocena merytoryczna przedłożonej w toku postępowania odwoławczego oceny technicznej pod kątem wskazanym przez skarżącą" (naruszenia § 206 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia) "wykracza poza zakres rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Badanie potrzeby zastosowania środków ochrony tymczasowej nie powinno zastępować ocen legalności albo słuszności zaskarżonego aktu administracyjnego. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja". A zatem tego rodzaju argumentacja, jak zawarta w przedmiotowym wniosku, to kwestie merytoryczne, które nie mogą być przedmiotem oceny na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W innym wypadku doszłoby do nieuprawnionego "przedsądu". Ponadto wskazania wymaga, że skarżąca w swoim "kolejnym" wniosku o wstrzymanie decyzji nie przywołała "nowych okoliczności", ponownie argumentując, że przedłożona przez inwestora ocena techniczna została sporządzona z naruszeniem § 206 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Należy także dostrzec, że w związku z powyższą argumentacją, twierdzenia skarżącej o możliwości zaistnienia katastrofy budowlanej należało ocenić jako gołosłowne, ponieważ w istocie skarżąca nie wykazała aby jej budynki znajdowały się rzeczywiście w takim stanie technicznym, że realizacja przedmiotowej inwestycji na sąsiedniej nieruchomości miałaby spowodować jakiekolwiek zagrożenie lub nieodwracalne skutki dla jej nieruchomości w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W swoim wniosku skarżąca nie wskazała przesłanek, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, co jest przesądzające o wyniku postępowania w tym zakresie. Dlatego przedmiotowy wniosek podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Oczywiście powyższa ocena i odmowa uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnych nie oznacza zgody Sądu na podjęcie przez inwestora robót budowlanych w taki sposób, który mógłby prowadzić do powstania jakiejkolwiek szkody, a tym bardziej katastrofy budowlanej. Należy pamiętać, że odpowiedzialność za sposób realizacji robót budowlanych ponosi inwestor, który powinien przedsięwziąć wszelkie działania celem niedopuszczenia do pojawienia się szkody, np. w nieruchomości skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.