IV SA/Po 766/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu J. M. na decyzję Wojewody z dnia 9 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Wojewody na rzecz J. M. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewoda (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. nr [...], w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania od decyzji Starosty P. (dalej: Starosta; organ I instancji) nr [...] z dnia 5 września 2023 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i jednocześnie przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie kasacyjne Wojewody zostało wydane w następującym stanie sprawy. W dniu 5 czerwca 2023 r. J. M. (dalej również: inwestor; strona), działając za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanego do realizacji na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], w jednostce ewidencyjnej [...]. Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, w tym m.in. w następujący sposób: 1. planowaną inwestycję projektować zgodnie z postanowieniami § 9 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679) -dalej: rozporządzenie ws. projektu budowlanego, tj. część rysunkową projektu zaopatruje się w niezbędne oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia lub inne objaśnione w legendzie (dot. granic terenu lub działki budowlanej); 2. wykazać spełnienie § 20 ust. 1 pkt 4b rozporządzenia ws. projektu budowlanego, tj. powierzchnię użytkową budynku pomniejsza się o powierzchnię schodów wewnętrznych i podestów w lokalach mieszkalnych wielopoziomowych; 3. przedłożyć decyzję zarządu drogi na lokalizację zjazdów z miejsc postojowych na drogę gminną (ulica B. ) zgodnie z zapisem art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego; 4. planowaną inwestycję należy zaprojektować zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej: warunki techniczne, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione (określić jednoznacznie czy są planowane niwelacje terenu, w przypadku zmian ukształtowania na planie zagospodarowania terenu określić projektowane rzędne terenu); 5. planowaną inwestycję projektować zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Z. - rejon ulic [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia 24 września 2009 r. (Dz.Urz.Woj.[...]. nr [...], poz. [...] r.) - dalej również: plan miejscowy, w następujących punktach: a) § 6 przedłożyć uzgodnienie planowanej inwestycji z Powiatowym Konserwatorem Zabytków w P. w zakresie nadzoru archeologicznego podczas wykonywania robót ziemnych, b) § 8 ust. 1 pkt 2 - w przypadku lokalizowania budynku wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy wycofanie budynku nie może przekraczać 5 m od tej linii, c) § 18 ust. 1 pkt 4 - odprowadzanie wód opadowych, do sieci kanalizacji deszczowej; 6. brak określenia poziomu posadowienia parteru projektowanego budynku w stosunku do budynku istniejącego zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ws. projektu budowlanego; 7. przełożoną ekspertyzę techniczną uzupełnić o część rysunkową dotyczącą istniejącego w granicy [działki] budynku mieszkalnego, zgodnie z § 206 warunków technicznych. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 14 sierpnia 2023 r. wyjaśnił zakres, w jakim został poprawiony projekt budowlany. W piśmie z dnia 21 sierpnia 2023 r., skierowanym do stron postępowania na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., jednocześnie z tym zawiadomieniem Starosta, wskazując na art. 79a § 1 oraz 2 k.p.a., poinformował, że nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z dnia 20 lipca 2023 r. nie zostały usunięte, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W piśmie z dnia 5 września 2023 r. M. P. (współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]) przedstawił swoje stanowisko w sprawie, zwracając m.in. uwagę na kwestię zgodności projektowanego budynku z wymogami stawianymi zabudowie bliźniaczej, jak również brak dochowania standardów wykonawczych w zakresie sporządzenia projektu technicznego przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia 5 września 2023 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w Z. przy ul. [...], zlokalizowanego w granicy z działką nr ewid. [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na orzecznictwo, wskazał, że budynki w zabudowie bliźniaczej "niejako wbrew nazwie, niekoniecznie muszą być lustrzanym odbiciem". Ponadto stwierdził, że plan miejscowy na przedmiotowym terenie umożliwia stosowanie dachów płaskich, zatem inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego. Starosta odniósł się także do zarzutów innej strony postępowania, dotyczących jakości dokumentacji projektowej, podkreślając, że zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdzeniu w decyzji podlegają projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, a nie projekt techniczny. Dodatkowo wyjaśnił, że zgodnie z rysunkami (przekroje rys. A.04 str. 15 oraz elewacje rys. A.05 str. 16) projektu architektoniczno-budowlanego komin dymowy został zaprojektowany zgodnie z przepisami. W odwołaniu od tej decyzji M. P. podniósł, że projektowany budynek narusza ład przestrzenny w rozumieniu z art. 2 pkt 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. Zwrócił uwagę na to, że projektowany budynek z dachem płaskim dostawiony zostanie do istniejącego budynku z dachem jednospadowym, wobec czego brak jest nawiązania w kwestii pokryć dachowych, jak i nawiązania kompozycyjnego budynku projektowanego do budynku istniejącego, gdyż nadproża oraz parapety znajdują się na innej wysokości niż ich odpowiedniki w budynku istniejącym; różne są też wysokości zabudowy. Do odwołania dołączono ekspertyzę, w której zawarto wniosek, że "rozbudowę zaplanowano bez uwzględnienia jej wpływu na istniejący budynek". Wojewoda, motywując rozstrzygnięcie kasacyjne, w uzasadnieniu decyzji z dnia 9 listopada 2023 r., odwołał się do przepisów Prawa budowlanego i wyjaśnił, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z podpisanym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Badane jest również zaprojektowanie inwestycji w sposób odpowiadający przepisom techniczno-budowlanym. Tym samym, zakres uprawnień kontrolnych organu został określony w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ może podjąć działania korygujące. Dalej organ II instancji wskazał na to, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. S. ; budynek zaprojektowano granicy z działką nr [...], jako budynek piętrowy, niepodpiwniczony, przykryty dachem jednospadowym o kącie nachylenia połaci 5°; powierzchnia zabudowy budynku wynosi 73,99 m˛, natomiast wysokość maks. 9,32 m. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działka inwestycyjna objęta jest ustaleniami planu miejscowego, na obszarze oznaczonym symbolem 5MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego na obszarze objętym planem ustalono lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie: a) wolnostojącym na terenach 3MN, 4MN, 10MN, 13MN; b) wolnostojącym i bliźniaczym na terenach 1MN, 2MN, 5MN, 6MN, 7MN, 8MN, 9MN, 11MN, 12MN. Zdaniem Wojewody, z powyższego wynika, że na działce inwestycyjnej możliwa jest zabudowa wolnostojąca oraz bliźniacza. Planowany budynek zaprojektowano w granicy z działką nr [...], na której istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny, który powstał jako budynek w zabudowie bliźniaczej, co wynika jednoznacznie ze znajdujących się w projekcie zagospodarowania terenu kserokopii części pojedynczych rysunków projektu budowlanego istniejącego budynku. Tym samym, w przedmiotowej sprawie budowa budynku mieszkalnego w granicy z działką nr [...] oznacza budowę w zabudowie bliźniaczej. Konieczność taka wynika z przywołanych ustaleń planu, a także z faktu istnienia na sąsiedniej działce zabudowy bliźniaczej. Powyższy fakt budowy budynku w zabudowie bliźniaczej powinien być wskazany zarówno w złożonym wniosku, projekcie budowlanym, jak i jednoznacznie określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda stwierdził, że złożony wniosek, jak i dokumentacja projektowa odnoszą się do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez doprecyzowania, że będzie on realizowany w zabudowie bliźniaczej. Natomiast wydana decyzja udziela pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w granicy z działką nr ew. [...], również bez doprecyzowania, że będzie on realizowany w zabudowie bliźniaczej. Zdaniem organu II instancji fakt zabudowy bliźniaczej winien jasno wynikać z decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w niniejszej sprawie ma to znaczenie z uwagi na postanowienia planu miejscowego, który na tym terenie dopuszcza jedynie zabudowę wolnostojącą i bliźniaczą, a do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy powinność badania zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tym samym konieczne jest doprecyzowanie i uzupełnienie zarówno wniosku, jak i dokumentacji projektowej w powyższym zakresie. Następnie organ II instancji wskazał na definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego, jak i zauważył, że przepisy prawa nie zawierają odrębnych definicji pojęć zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej, bliźniaczej, czy szeregowej. Odnosząc się do stanowiska orzecznictwa organ odwoławczy zauważył, że "budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej, itp. Wymóg istnienia tego podobieństwa winien być w sprawie wykazany. Sama fizyczna bliskość obiektów nie uzasadnia uznania, iż zabudowa ma charakter zabudowy bliźniaczej. Fakt, że planowany obiekt ma być dobudowany do budynku mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce nie świadczy jeszcze o istnieniu zabudowy bliźniaczej lecz wyłącznie o realizacji obiektu przybudowanego do innego budynku". W konsekwencji stwierdził, że konieczność realizacji przedmiotowego budynku w zabudowie bliźniaczej, nie zaś jedynie w granicy z działką sąsiednią (jak w zaskarżonej decyzji określił to organ I instancji), determinują przede wszystkim przepisy planu miejscowego, który dopuszcza albo zabudowę wolnostojącą albo bliźniaczą. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że choć budynki realizowane w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne, czy też nie muszą stanowić lustrzanego odbicia, to winny one wykazywać jakieś podobieństwo, w tym zwłaszcza w zakresie kształtu bryły widzianej "z ulicy", wpływającej na zachowanie ładu przestrzennego. Wskazał przy tym na to, że plan miejscowy w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w § 4 ustalił zakaz lokalizacji, budowania i rozbudowywania obiektów budowlanych i urządzeń, które wpływają negatywnie na ład przestrzenny, zaznaczając, że przepis ten przykładowo wymienia, iż zabrania się: 1) reklam przesłaniających istotne elementy i detale architektoniczne elewacji budynków, np.: portale i okna, balustrady, gzymsy itp., 2) tymczasowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń zaplecza budów lokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu budowy, 3) ogrodzeń pełnych z elementów prefabrykowanych. Zdaniem Wojewody, w niniejszej sprawie niewątpliwie trzeba mieć na uwadze przywołaną definicję ładu przestrzennego, a także treść art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy uznał przy tym, że nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem znajdującym się w projekcie architektoniczno-budowlanym na str. 9 pkt 2.3, że "inwestycja nawiązuje stylem, formą architektoniczną, usytuowaniem na działce, kształtem dachu, kolorystyką, materiałami wykończeniowymi elewacji i pokryciem dachowym do otaczającej zabudowy, z którą tworzyć będzie harmonijny charakter zabudowy". Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że analizując projekt architektoniczno-budowlany, który – co słusznie zauważono w odwołaniu – z uwagi na liczne poprawki wykonane w sposób niestaranny jest mało czytelny, dopatrzył się w nim błędów i braków. Przede wszystkim zarówno we wniosku, jak i w projekcie zagospodarowania terenu jako inwestora wskazano J. M., natomiast w projekcie architektoniczno-budowlanym podano J. M. oraz K. M.. Na str. 9 projektu architektoniczno-budowlanego w pkt 2.3 podano, że konstrukcję budynku stanowią ściany dwuwarstwowe z bloczków silikatowych ocieplone styropianem, co – zdaniem organu odwoławczego – z uwagi na lokalizację w granicy powoduje naruszenie przepisów przeciwpożarowych. Ponadto wskazał na to, że z przekroju A-A znajdującego się na rysunku A.04 nie wynika jednoznacznie, czy fundamenty projektowanego budynku w całości będą znajdowały się na działce inwestycyjnej. Dodatkowo zwrócił uwagę na to, że oświadczenie znajdujące się w projekcie zagospodarowania terenu zostało złożone przez projektantów na podstawie art. 33 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego (brak jest takiego przepisu w obecnie obowiązującym Prawie budowlanym), a winien być wskazany art. 34 ust. 3d pkt 3. Podniósł również, że na str. 14 projektu zagospodarowania terenu, gdzie zamieszczono ekspertyzę techniczną istniejącego obiektu na działce sąsiedniej nr [...], wskazano błędny opis techniczny budynku. Poza tym Wojewoda zwrócił uwagę na kwestię czytelności zatwierdzonego w zaskarżonej decyzji projektu architektoniczno-budowlanego. W tym względzie podkreślił, że rozporządzenie ws. projektu budowlanego jednoznacznie wskazuje na to, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządza się w języku polskim, w czytelnej technice graficznej (§ 2 rozporządzenia). Podniósł, że w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ws. projektu budowlanego zobowiązano projektanta do zaopatrzenia części rysunkowej projektu budowlanego w: a) niezbędne oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia lub inne objaśnione w legendzie, b) wyjaśnienia opisowe, które muszą umożliwiać jednoznaczne odczytanie projektu. Ponadto z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, że część rysunkową projektu budowlanego sporządza się z zastosowaniem zasad wymiarowania określonych w Polskich Normach wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt, że w omawianym przypadku mamy do czynienia z projektem gotowym, który jest adaptowany do konkretnej działki, nie zwalnia z obowiązku nanoszenia zmian w sposób zgodny z powszechnie obowiązującymi standardami, które wynikają z przywołanego rozporządzenia. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany sporządzony został w sposób mało staranny, bez dbałości o jego czytelność i przejrzystość. Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że przeprowadzona analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie wykazała błędy oraz niespójności w zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Wskazał również na to, że Starosta, udzielając pozwolenia na budowę w granicy z działką nr [...], naruszył ustalenia planu miejscowego, który dopuszcza na tym terenie zabudowę wolno stojącą lub bliźniaczą. Ponadto podniósł, że w przeprowadzonym postępowaniu brak jest konsekwencji, gdyż w zawiadomieniu z dnia 21 sierpnia 2023 r. organ I instancji, wskazując na art. 79a k.p.a., poinformował, że nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z dnia 20 lipca 2023 r. nie zostały usunięte, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, natomiast w decyzji brak jest odniesienia do powyższego, pomimo, że z akt nie wynika, aby dokonywane były dodatkowe wyjaśnienia. We wskazaniach Wojewoda stwierdził, że Starosta, ponownie rozpatrując sprawę, przede wszystkim zobowiąże inwestora do "doprowadzenia dokumentacji projektowej w sposób czytelny do zgodności z przepisami, bo choć w decyzji wyjaśniono, że zarzuty braku czytelności dotyczyły projektu technicznego, który nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, to niewątpliwie winny one być przeanalizowane również w odniesieniu do przedłożonego w sprawie projektu architektoniczno-budowlanego". Ponadto podniósł, że "z uwagi na złożoną wraz z odwołaniem ekspertyzę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, ponownie rozpatrując sprawę zasadne, byłoby zobowiązania projektanta do ustosunkowania się do zarzutów w niej podnoszonych". W sprzeciwie od decyzji kasacyjnej J. M., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że wszystkie wątpliwości organu II instancji można wyjaśnić w drodze wezwania inwestora i wyznaczenia terminu do uzupełnienia dokumentacji projektowej, wobec czego nie może być mowy o przeprowadzeniu przez organ II instancji całego postępowania dowodowego. Stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności tworzenia nowego projektu budowlanego, gdyż wystarczy wezwać inwestora do wyjaśnień. Ponadto zarzuciła, że organ II instancji nie ma żadnych kompetencji do stwierdzenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż taką kompetencję ma jedynie organ gminy, na terenie której taki plan obowiązuje, a co czyni "poprzez wydanie zaświadczenia bądź wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia". Strona stwierdziła również, że organ II instancji w ogóle nie wziął pod uwagę, że wydając decyzję w trybie art. 138 § 2 k.p.a., przy takich "naruszeniach" procedury sam narusza przepisy art. 7 i art. 7a k.p.a., gdyż wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść strony, a organ winien prowadzić postępowanie w sposób przejrzysty i zgodny z prawem. Podniosła także, że organ odwoławczy powinien zastosować art. 79a k.p.a. i wskazać stronie, jakie warunki musi spełnić, aby uzyskać decyzję zgodną z wnioskiem, a więc np. przedstawić czytelny projekt budowlany. W ocenie skarżącej, w takie sytuacji decyzja kasacyjna została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ II instancji winien prowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z przepisem art. 136 § 1 k.p.a. i wydać decyzję merytoryczną, tj. utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody, w której organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji, wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola sądowoadministracyjna w sprawie ze sprzeciwu na decyzję kasacyjną zasadniczo ograniczona jest do badania kwestii proceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w badanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy podstaw do uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (art. 64e p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie może weryfikować, czy organ drugiej instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych. W ten sposób wkroczyłby bowiem w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej, uzasadniającej jego zastosowanie. Tego rodzaju ocen, mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli, sąd administracyjny dokonywać może bowiem jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Dalej należy zaznaczyć, że sprzeciw został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z regułą wskazaną w art. 64d § 1 p.p.s.a. Według art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Poza tym, jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.). Ponadto, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 k.p.a., dotyczący uzupełniającego postępowania dowodowego. W przypadku zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, o ile nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 138 § 2b k.p.a. W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w tym ostatnim przepisie, gdyż nie miało miejsca przeprowadzenie koniecznego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy na zgodny wniosek wszystkich stron (art. 136 § 2 k.p.a.) lub na wniosek jednej ze stron, za zgodą pozostałych stron (art. 136 § 3 k.p.a.). Trzeba mieć bowiem na uwadze, że w sprawie poza inwestorem występowały inne strony postępowania administracyjnego. Ponadto należy pamiętać i o tym, że organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w przeprowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. powinna tym samym być interpretowana łącznie z przepisami art. 15 i art. 136 k.p.a. Pierwszy z nich statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a drugi określa granice uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, przekraczającego granice wyznaczone przez art. 136 k.p.a., stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 k.p.a.). Sąd zarazem podkreśla, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem sprzeciwu sąd administracyjny nie bada, jak powinny zostać ukształtowane określone prawem obowiązki czy prawa stron i czy organy uczyniły to prawidłowo, mając na uwadze odpowiednie przepisy. Sąd ma ocenić wyłącznie, czy zaistniały wskazane w art. 138 § 2 k.p.a. procesowe podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej, tj. czy postępowanie przed organem I instancji było wadliwe pod względem przepisów procesowych, które je regulują i czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 882/23, dostępnym jw.). W kontrolowanej sprawie Sąd stwierdził, że pomimo częściowo błędnej argumentacji sprzeciw jest zasadny, bowiem kwestionowana decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy organ II instancji nie wywiązał się w pełni z obowiązków, jakie są niezbędne do wykazania zaistnienia podstawy do zastosowania takiego rozstrzygnięcia, jakie zostało wydane w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze zarzuty zawarte w sprzeciwie, dalsze rozważania merytoryczne należy rozpocząć od stwierdzenia, że przy ocenie przez organ drugiej instancji naruszeń prawa procesowego i stwierdzenia konieczności poczynienia niezbędnych ustaleń co do okoliczności faktycznych i wyjaśnienia zakresu sprawy organ odwoławczy ma prawo odnieść się do treści przepisów materialnych i procesowych. Zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (por. np. wyroki NSA z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1299/17, 28 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2465/14 i I OSK 2411/14, 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2386/13 - orzeczenia dostępne jw.). To, co organ administracyjny ma wyjaśnić w sprawie rekonstruowane jest na podstawie przesłanek rozstrzygnięcia sprawy (hipotezy normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia), bowiem tylko okoliczności relewantne z perspektywy tych przesłanek można uznać za mające wpływ na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2045/18, dostępny jw.). Jeżeli znajdujące w sprawie przepisy – tak procesowe, jak i materialnoprawne – wpływają na ocenę, czy organ pierwszej instancji wyjaśnił i ustalił wszystkie doniosłe prawnie okoliczności sprawy i właściwie zastosował przepisy postępowania, organ odwoławczy ma prawo się do nich odnieść i przedstawić odpowiednie poglądy. Organ odwoławczy, dostrzegając zatem, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni lub zastosowania przepisów prawa (procesowego lub materialnego), w wyniku czego w niewłaściwy sposób określił zakres postępowania wyjaśniającego, może w tym zakresie sformułować odpowiednie wytyczne, nawet jeżeli w decyzji kasacyjnej nie może zobowiązać organu do rozstrzygnięcia sprawy w konkretny, merytoryczny sposób. Przepis art. 138 § 2a k.p.a. zobowiązuje organ odwoławczy, który uchyla decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, do określenia wytycznych w zakresie wykładni przepisów, których błędnej interpretacji dokonał organ pierwszej instancji w swej decyzji. Co więcej, wytyczne organu odwoławczego w zakresie wykładni przepisów mogących znaleźć zastosowanie w sprawie, o których mowa w art. 138 § 2a k.p.a., co do zasady wiążą organ pierwszej instancji (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 57/21, dostępny jw. - i powołane tam stanowisko doktryny i orzecznictwa). Przy czym błędna wykładania, o której mowa w powołanym przepisie, może dotyczyć zarówno przepisów proceduralnych jak i materialnych (tak np. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2235/19, dostępnym jw.). Wobec powyższego trzeba podkreślić, że z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wynika obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane stwierdziły, że dla obszaru, na którym znajduje się teren inwestycji, obwiązuje plan miejscowy, zatem organy zobowiązane są do zbadania zgodności planowanej zabudowy z przepisami tego planu. Organy te czynią to we własnym zakresie, a nie – jak to podniesiono w sprzeciwie – na podstawie zaświadczenia organu gminy, na terenie której taki plan obowiązuje. Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny (patrz np. wyrok z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 619/07, dostępny jw.), w przypadku stwierdzenia niezgodności między wynikającym z projektu budowlanego zamierzeniem inwestycyjnym a ustaleniami planu miejscowego przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "upoważnia i obliguje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę". Organ II instancji, w wyniku zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego był zatem uprawniony do przeprowadzenia wykładni przepisów prawa miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym położona jest działka objęta projektowaną zabudową, i wiążącego zwrócenia uwagi organowi I instancji na ewentualne błędy w zakresie interpretacji tych przepisów, jak i wynikających z nich skutków w zakresie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego. Niemniej jednak Sąd w niniejszej sprawie – jak to już zostało wcześniej podkreślone – nie mógł badać samej prawidłowości zastosowania art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, a zatem i oceniać stanowiska organów co do zgodności inwestycji z przepisami prawa miejscowego. Rozstrzyganie zarzutów i argumentacji sprzeciwu w tym względzie pozostawało poza granicami niniejszej sprawy. Idąc dalej, należy podkreślić, że czym innym jest stwierdzenie kompetencji organu odwoławczego do rozstrzygania o zgodności inwestycji budowlanej z przepisami prawa w powyższym zakresie, a czym innym ocena wywiązania się przez ten organ z obowiązków związanych z rozpatrzeniem sprawy w drugiej instancji – a zatem i co do dopuszczalności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przy tym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Zarazem, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie ustali poprawnie stanu faktycznego, organ odwoławczy w istocie ma ustawowy nakaz orzekania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyroki NSA z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 489/23 i 29 marca 2023 r. sygn. akt I OSK 376/23, dostępne jw.). Organ odwoławczy może jednak uzupełnić postępowanie dowodowe jedynie w granicach określonych w art. 136 k.p.a. Dodatkowe postępowanie wyjaśniające nie może jednak dotyczyć ustalenia kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej, warunkującej przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego (por. motywy wyroku NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 678/08). Różnica między dodatkowym postępowaniem uzupełniającym a koniecznością uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części w istocie sprowadza się do określenia zakresu postępowania wyjaśniającego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co jest możliwe jedynie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 24 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1984/22, dostępnym jw.). Dlatego też trzeba zauważyć, że Wojewoda, rozstrzygając, czy w niniejszej sprawie możliwe jest jej merytoryczne załatwienie w instancji odwoławczej czy też konieczne jest wydanie decyzji kasacyjnej, powinien wykazać, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy tym, możliwość wydania decyzji kasacyjnej powinna uwzględniać normy wynikające z art. 136 k.p.a., bowiem w sytuacji, gdy organ odwoławczy dysponuje prawną możliwością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wydanie decyzji kasacyjnej stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (patrz np. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 46/22, dostępny jw.). W ocenie Sądu, po stronie organu II instancji zabrakło wnikliwego wyjaśnienia istotnych okoliczności i prawidłowego umotywowania zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, jak i sformułowania odpowiednich wskazań i wytycznych dla organu I instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy powinien w jednoznaczny sposób powiązać kwestie wynikające z zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz przepisów obowiązującego planu miejscowego z brakami dostrzeżonymi w projekcie budowlanym (w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym). Zdaniem Wojewody, z uwagi na wskazane w decyzji odwoławczej okoliczności budowa budynku mieszkalnego w granicy z działką nr [...] oznacza budowę w zabudowie bliźniaczej, zatem fakt zabudowy bliźniaczej winien jasno wynikać z decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w niniejszej sprawie ma to znaczenie z uwagi na postanowienia planu miejscowego, który na tym terenie dopuszcza jedynie zabudowę wolnostojącą i bliźniaczą. Argumentował, że tym samym konieczne jest doprecyzowanie i uzupełnienie zarówno wniosku, jak i dokumentacji projektowej w powyższym zakresie. Zdaniem Sądu, przy takiej konkluzji Wojewoda powinien jednak jasno się wypowiedzieć, czy chodzi wyłącznie o konieczność zastosowania odpowiedniej nomenklatury we wniosku i projekcie budowlanym, czy też również o odpowiednie rozwiązania projektowe. Powyższe uchybienie przejawia się także we wskazaniach co do dalszego postępowania, w których Wojewoda skupił się w zasadzie na kwestii "doprowadzenia dokumentacji projektowej w sposób czytelny do zgodności z przepisami", pozostawiając jednak poza zakresem swoich merytorycznych rozważań istotne zagadnienia obejmujące rozwiązania projektowe w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym w zakresie zgodności planowanego budynku z wymogami zabudowy bliźniaczej, jaka ma wynikać z postanowień planu miejscowego i lokalizacji budynku na działce (w granicy z sąsiednią działką, na której znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej), a które podlegać mają badaniu przez organ architektoniczno-budowlany. Braki w tym względzie są tym bardziej widoczne, że organ odwoławczy uznał, iż nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem w projekcie architektoniczno-budowlanym co do tego, że "inwestycja nawiązuje stylem, formą architektoniczną, usytuowaniem na działce, kształtem dachu, kolorystyką, materiałami wykończeniowymi elewacji i pokryciem dachowym do otaczającej zabudowy, z którą tworzyć będzie harmonijny charakter zabudowy". Omawiana kwestia jest istotna również z perspektywy przepisu art. 79a § 1 k.p.a., bowiem organ I instancji powinien wiedzieć według jakiego kryterium oceniać projekt budowlany w odniesieniu do zgodności z przepisami planu miejscowego, skoro wcześniej odmiennie od organu odwoławczego ustosunkował się do tych istotnych okoliczności – a co dalej może mieć wpływ na prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 79a § 1 k.p.a. Przy tym należy zauważyć, że organ odwoławczy słusznie spostrzegł niekonsekwencję organu I instancji, który najpierw, powołując się na art. 79a § 1 k.p.a., sygnalizował brak pełnego wykonania wezwania, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a następnie bez żadnego wyjaśnienia w tym względzie wydał decyzję pozytywną dla inwestora. Zarazem Sąd wyjaśnia, że ewentualne zastosowanie art. 79a § 1 k.p.a. w powiązaniu z dwuinstancyjnością postępowania (art. 15 k.p.a.) w przypadku sprawy z zakresu prawa budowlanego, w której zachodzi konieczność uzupełnienia braków projektu budowlanego, zasadniczo powinno mieć miejsce w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nie można zatem Wojewodzie czynić w tym zakresie takiego zarzutu, jaki został zgłoszony w sprzeciwie. Samo wyjaśnienie dostrzeżonych przez Wojewodę braków i innych wad projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego również nie było wystarczająco wnikliwe i wyczerpujące. Wniosek i projekt budowlany z wymaganymi załącznikami stanowią podstawowy materiał dowodowy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Niemniej jednak stwierdzenie konieczności daleko idącego uzupełnienia dokumentacji projektowej wymagało szczegółowego i przekonującego omówienia poszczególnych wad i innych braków – a to w celu wykazania istotności tych wad z perspektywy przepisów art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego w powiązaniu z przepisami prawa miejscowego oraz przepisów wykonawczych dotyczących warunków technicznych i wymogów projektu budowlanego. Tym bardziej, że organ I instancji zastrzeżeń w tym względzie co do dokumentacji projektowej nie zgłaszał. Dlatego słuszne były m.in. uwagi strony co do stwierdzonego przez Wojewodę naruszenia przepisów przeciwpożarowych w związku z określonym w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązaniem konstrukcyjnym ściany lokalizowanej w granicy z sąsiednią działką (a zatem również z budynkiem mieszkalnym znajdującym się w granicy tejże działki). Organ odwoławczy przede wszystkim nie wskazał takich przepisów bezpieczeństwa pożarowego, z którymi opisane rozwiązanie projektowe miałoby być niezgodne. Ponadto nie rozwinął w swych motywach sygnalizowanej kwestii dotyczącej wątpliwości, czy fundamenty projektowanego budynku w całości będą znajdowały się na działce inwestycyjnej. Analogicznie nie wyjaśnił też, na czym polegał stwierdzony w projekcie zagospodarowania terenu błędny opis techniczny budynku w związku z ekspertyzą techniczną istniejącego obiektu na działce sąsiedniej nr [...]. Wątpliwości Sądu budzi również sposób wyrażenia przez Wojewodę zastrzeżeń dotyczących ekspertyzy technicznej dołączonej do odwołania. Organ II instancji powinien wskazać Staroście konkretne okoliczności, które powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Nie jest jasne, z jakiego powodu organ I instancji powinien zobowiązać projektanta do ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych w tej ekspertyzie ani też konieczność podjęcia takich czynności wyjaśniających. Posłużenie się sformułowaniem "zasadne byłoby" w takich warunkach prowadzi do niepewności co do tego, czy organ II instancji rzeczywiście dostrzegł w tym względzie istotne wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Brak odpowiednich ustaleń i rozważań w powyższym zakresie narusza zatem reguły postępowania administracyjnego - przede wszystkim art. 7 i art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji nie wyjaśnił bowiem przekonująco wszystkich istotnych kwestii wymagających ustalenia i zbadania w sprawie, a zarazem nie umotywował odpowiednio, że poczynienie przez organ odwoławczy samodzielnych ustaleń w powyższym zakresie przekracza granice uzupełniającego postępowania dowodowego. Innymi słowy, nie wykazał, że naruszenie przepisów postępowania wynikające z uchybień organu I instancji, przede wszystkim dotyczące usunięcia braków dokumentacji projektowej, stanowi konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli organ II instancji uznał, że w sprawie zachodzą zasadnicze uchybienia procesowe na etapie postępowania dowodowego (w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, ustalania okoliczności faktycznych i ich oceny), których usunięcie – w jego ocenie – przekraczałoby granice postępowania uzupełniającego, to powinien był jasno i wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, jednoznacznie wskazując, z jakich powodów nie mógł merytorycznie rozstrzygnąć sprawy. W ten sposób doszło po stronie organu odwoławczego do naruszenia art. 138 § 2 i 2a k.p.a. W takich warunkach wydanie decyzji kasacyjnej musiało być uznane za przedwczesne, skoro nie znajduje wymaganego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji, a sformułowane wskazania i wytyczne dla organu I instancji nie były dostatecznie sprecyzowane i powiązane ze wszystkimi zagadnieniami, jakie badał organ odwoławczy. Podsumowując, kontrola decyzji zaskarżonej w drodze sprzeciwu wykazała, że organ II instancji nie umotywował należycie spełnienia warunków do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W okolicznościach badanej sprawy wciąż pozostaje kwestią otwartą, czy zaistniały dostateczne podstawy do wydania przez organ odwoławczy takiej decyzji, czy też możliwe jest wydanie decyzji merytorycznej, względnie kasacyjno-reformacyjnej, o których mowa w art. 138 § 1 [pkt 1 lub 2] k.p.a. Zostały zatem spełnione przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Wobec tego należało uwzględnić sprzeciw. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Sąd uwzględnił żądanie strony i wynik sprawy. Na zasądzone koszty składają się: uiszczony wpis w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.