III FZ 591/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 414/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 7 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatnicza postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE B.K. pismem z 17 maja 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem ePUAP skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 7 maja 2021 r. Z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi, skarżąca została wezwana do ich usunięcia – w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 14 czerwca 2021 r., skarżąca została wezwana do podpisania skargi, natomiast w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 17 czerwca 2021 r. – do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Wezwania zawierały pouczenie, że nieusunięcie braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały uznane za doręczone skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej 1 lipca 2021 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu, skarżąca nie uzupełniła braków skargi. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił ww. skargę. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W świetle art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy szczególne, wymienione w pkt 1 - 3 powołanego przepisu. Minimum treści pisma składanego w postępowaniu sądowym określa art. 46 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Wskazane w art. 46 § 1 p.p.s.a. elementy treści pisma (skargi) mają charakter obligatoryjny, a ich brak powinien być kwalifikowany jako brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie zaś z art. 46 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Jak z kolei stanowi § 2b przywołanego artykułu, zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Jest to warunek formalny prawidłowego wniesienia pisma procesowego, którego brak jest usuwany w procedurze określonej art. 49 § 1 P.p.s.a. Z kolei art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wnoszący pismo ma jednakże gwarancję ochrony swojego interesu prawnego, gdyż brak każdego z wymaganych składników treści pisma podlega uzupełnieniu w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 49 p.p.s.a. Jeżeli bowiem pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje w takiej sytuacji skutek w postaci jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada w pełni przepisom prawa. Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji ocenił, że skarżąca wnosząc skargę w formie dokumentu elektronicznego (za pośrednictwem ePUAP), podpisała jedynie pismo przewodnie z 17 maja 2021 r., natomiast załącznik do niego – zawierający rzeczywistą treść skargi – nie został opatrzony tym podpisem. W sprawie nie został także uiszczony wpis od skargi. W konsekwencji strona została wezwana do uzupełniania powyższych braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. celu doręczenia powyższych wezwań za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Następnie 25 czerwca 2021 r. sąd przesłał skarżącej powtórne zawiadomienia o możliwości odebrania pism, zgodnie z art. 74a § 6 P.p.s.a. Słusznie uznał WSA w Rzeszowie, że skoro w okresie czternastu dni od wysłania pierwszego zawiadomienia, dokumenty nie został odebrane przez adresata, należy zatem uznać je za doręczone 1 lipca 2021 r. Jak bowiem stanowi art. 74a § 8 P.p.s.a., w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Ostatnim dniem siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi był 8 lipca 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniom do uzupełnienia braków. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.