II SA/Łd 371/23

SENTENCJA II SA/Łd 371/23 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu 12 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z 7 lutego 2023 roku nr 10/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE II SA/Łd 371/23 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Stowarzyszenia O. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z 7 lutego 2023 roku (Nr 10/2023) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez E.M., reprezentowaną przez J.C., terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 ustawy p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżące stowarzyszenie nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną kontrolowanego postępowania była E.M., działająca przez swego pełnomocnika – J.C. Natomiast skarżące stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym i nie doręczono mu zaskarżonego postanowienia. Okoliczność, iż J.C. jest jednocześnie przedstawicielem stowarzyszenia oraz był pełnomocnikiem E. M. nie pozwala uznać, że skarżące stowarzyszenie mogło skutecznie złożyć skargę we własnym imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego stowarzyszenia wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje skarżącemu uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należało stwierdzić, że skarżące stowarzyszenie nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. Na marginesie warto wyjaśnić, że skarga do sądu administracyjnego oraz wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie są różnymi czynnościami procesowymi podlegającymi odrębnej ocenie dopuszczalności. Na podstawie art. 33 § ustawy p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 ustawy p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie należy jednak zgłosić w postępowaniu wszczętym skargą osoby uprawnionej. W konsekwencji sąd przyjął, że skarżącemu stowarzyszeniu nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność jego skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 7 listopada 2014 r., I FNP/14; z 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06 oraz z 2 października 2012 r., II OSK 2300/12). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 zw. z art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.