II OSK 590/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.B.1 i A.B.2 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 721/21 w sprawie ze skargi A.B.1 i A.B.2 na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 30 marca 2021 r. znak WI-I.7840.7.62.2020.BU w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 sierpnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 721/21, oddalił skargę A.B.1 i A.B.2 na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 30 marca 2021 r., nr WI-I.7840.7.62.2020.BU, którym uchylono postanowienie Starosty Krakowskiego z 27 maja 2020 r., nr AB.III-W.6740.4.1.2018.EP, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że w toku wznowionego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Krakowskiego z 15 września 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.B.1 i A.B.1 pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami wbudowanymi (z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, gazową, wentylacji mechanicznej, c.o.) z odcinkami instalacji wewnętrznych na zewnątrz budynków (prąd, gaz), dojściem i dojazdem na działce nr [...], [...], wraz z zjazdem w pasie drogi gminnej publicznej (dz. Nr [...], [...], [...]) w miejscowości [...], gmina [...]", organ pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku K.S., właściciela działki nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną nr [...], któremu na podstawie ustanowionej służebności przysługuje prawo przejazdu po działce nr [...], o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając zażalenie K.S. Wojewoda Małopolski uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania stwierdzając, że nie rozpoznano istoty sprawy wynikającej z konieczności rozważenia przesłanek wstrzymania z art. 152 § 1 k.p.a. przy uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w decyzji Wojewody z 11 marca 2019 r. co do potrzeby korekty projektu budowlanego w zakresie możliwości wykonywania służebności, a wzgląd na potrzebę prawidłowego określenia stron postępowania i zapewnienia im udziału w postępowaniu (spowodowany zmianą stanu prawnego nieruchomości objętych ww. inwestycją - podział nieruchomości i ich sprzedaż) wykluczał usunięcia zaistniałych uchybień przez organ odwoławczy. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że ziściły się przesłanki opisane w stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym art. 138 § 2 k.p.a., albowiem organ pierwszej instancji nie rozpoznał kwestii wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy wznowienie, a uzasadnienie postanowienia Starosty ma bardzo ogólny i blankietowy charakter. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, Wojewoda nie tylko trafnie zidentyfikował taki stan rzeczy, ale także - w nawiązaniu do własnej decyzji z 11 marca 2020 r. - wskazał relewantne okoliczności faktyczne, które mogą mieć znaczenie nie tylko z punktu widzenia rozstrzygnięcia kończącego postępowanie wznowione, ale także z punktu widzenia rozstrzygnięcia w kwestii ewentualnego wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Wyjaśniono też przyczyny, dla których nie można było orzec merytorycznie - w tym kontekście istotny jest nie tylko brak należytego rozpoznania przez organ pierwszej instancji "istoty" sprawy, ale także zweryfikowanie kręgu stron postępowania i konstatacja, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie brały udziału wszystkie uprawnione podmioty. W odniesieniu do eksponowanych w skardze twierdzeń o przystąpieniu do użytkowania budynków oraz o wydaniu przez organ nadzoru budowlanego stosownych zaświadczeń, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że można je rozważać jedynie w kategoriach przyczyny wznowienia postępowania opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania orzeczenia, nieznane organowi, który wydał orzeczenie), "niezawinionej" przez organ (niebędącej wynikiem naruszania prawa), co nie mogło stanowić podstawy uwzględnienia skargi - tym bardziej, że zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter kasacyjny. W skardze kasacyjnej A.B.1 i A.B.2, zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, przytoczyli podstawy kasacyjne wskazując, że dotyczą one naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 138 § 2 w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że Wojewoda Małopolski postanowieniem z 30 marca 2021 r. zasadnie uchylił postanowienie Starosty Krakowskiego z 27 maja 2020 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy inwestycja została zrealizowana, a organ nadzoru budowlanego wydał zaświadczenie o braku wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynków zrealizowanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem nie ma możliwości wstrzymania wykonania decyzji; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na uznaniu, że Wojewoda Małopolski nie naruszył ww. przepisów, podczas gdy ich prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że organ drugiej instancji nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności poprzez brak ustalenia, że organ nadzoru budowlanego wydał zaświadczenie o braku wniesienia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynków oraz oparł się w tym zakresie o informację Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego w Krakowie, która było nieaktualna na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia z 26 sierpnia 2021 r.; - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na uznaniu, że uzasadnienie postanowienia Wojewody Małopolskiego jest wystarczające, podczas gdy jego prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że uzasadnienie to nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisie. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie; - art. 1 § 2 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 152 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zwrot od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących kasacyjnie solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego). Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu, w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania administracyjnego i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w zakresie wykraczającym poza niezbędność wynikającą z konieczności oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przebieg postępowania administracyjnego jest przedstawiony w odpowiednim zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej powołano się na obie podstawy kasacji przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednocześnie obejmując nimi wyłącznie przepisy postępowania, których naruszenie zarzucono. Wskazane w podstawach kasacyjnych przepisy art. 138 § 2 i art. 152 § 1 k.p.a. nie mają charakteru materialnoprawnego, a procesowy. Mówi się, że normy prawa materialnego wyznaczają treść decyzji stosowania prawa, a normy procesowe (formalne) określają reguły podejmowania decyzji stosowania prawa (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011 r., s. 194). Skłania to do wniosku, że art. 138 § 2 i art. 152 § 1 k.p.a. są przepisami prawa procesowego. Z pierwszego z tych przepisów wynika norma prawna określająca przesłanki procesowe uzasadniające podjęcie decyzji kasacyjnej, a drugi z nich określa przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Istota zarzutów sformułowanych w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii braku możliwości wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 152 k.p.a. w postępowaniu nadzwyczajnym, wznowieniowym w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została już wykonania, to znaczy zrealizowano inwestycję tym pozwoleniem na budowę objętą. Według skarżących kasacyjnie, wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę w powyższym rozumieniu, potwierdzone zaświadczeniami organu nadzoru o braku sprzeciwu wobec dokonanego przez inwestorów zawiadomienia o zakończeniu budowy trzech budynków, wyklucza możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji przewidzianą w art. 152 § 1 k.p.a., co oznacza, że zaskarżone postanowienie Wojewody uchylające postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest prawidłowe, czego Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł wadliwie orzekając o oddaleniu ich skargi. Ze stanowiskiem skarżących kasacyjnie nie można się zgodzić, co powoduje, że zarzuty skargi kasacyjnej obejmujące naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 152 § 1, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. uznano za niezasadne, a przeprowadzoną w tym zakresie przez Sąd a quo kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia za prawidłową, bo akceptującą postanowienie kasacyjne organu odwoławczego zgodne z prawem. W tej sytuacji, brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku samej prawnej możliwości wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy inwestycję już zrealizowano, nie ma wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Postępowanie rozstrzygające w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej ma charakter incydentalny w ramach postępowania wznowieniowego, które jest narzędziem eliminacji wadliwości, nie tyle tkwiących w samej decyzji administracyjnej, co w postępowaniu. Wady stanowiące podstawę wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. nie odnoszą się do rodzaju lub treści rozstrzygnięcia, ale samego postępowania w oderwaniu od przedmiotu decyzji. W tym kontekście stwierdzić należy, że istota przesłanek wznowieniowych jest wyabstrahowana od treści i charakteru decyzji, a w szczególności od czynności wykonawczych, które są niezbędne dla zachowania się zgodnie z jej treścią. Ocena możliwości wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. powinna być dokonywana przede wszystkim przez pryzmat przesłanek określonych w tym przepisie. Jak wyżej wskazano przesłanki te nie odnoszą się w żaden sposób do treści lub skutków decyzji, ale wyłącznie do prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji jako instrument ochronny w postępowaniu wznowieniowym odnosi się nie tyle do określonej treści decyzji lub jej konsekwencji albo skutków społecznych, co rozumianej prawnie skuteczności decyzji. Pojęcie wstrzymania wykonania decyzji z art. 152 § 1 k.p.a. należy zatem rozumieć nie tylko jako wstrzymanie realizacji określonych decyzją robót budowlanych, ale także jako wstrzymanie skutków prawnych, jakie wywołuje ta decyzja pozostając w obrocie prawnym. Tylko takie rozumienie tego przepisu pozwala osiągnąć jego cel, jakim jest - w razie spełnienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania - zapobieżenie skutkom, jakie w porządku prawnym może wywołać wadliwa decyzja, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Stanowisko takie jest reprezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 9 czerwca 2017 r., II OSK 2599/15, z 20 października 2017 r., II OSK 308/16, z 19 stycznia 2021 r., II OSK 1834/18). W tej sytuacji zrealizowanie robót budowlanych określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Mając to na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone postanowienie trafnie stwierdził, że jest ono w istocie swej prawidłowe. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej polemizujące z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w zakresie oddalenia ich skargi od postanowienia kasacyjnego okazały się chybione. W odniesieniu do okoliczności związanych z przystąpieniem do użytkowania budynków objętych pozwoleniem na budowę wydanym w postępowaniu administracyjnym, które wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd pierwszej uznał, że pozostają one w tej sprawie bez wpływu na jej rozstrzygnięcie, co w istocie odpowiada prawu, choć z inną argumentacją. Nietrafne okazały się zarzuty oparte na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Zasadniczo należy zauważyć, że przywołane w skardze kasacyjnej podstawy dotyczą w istocie postępowania wyjaśniającego jako elementu postępowania administracyjnego sensu stricto i nie mają one zastosowania (za wyjątkiem art. 7 k.p.a.) do postępowań incydentalnych o procesowym wymiarze. Powyższe oznacza, że zarzuty naruszenia tych przepisów kierowane wobec Sądu pierwszej instancji nie mogły okazać się skuteczne. Poza tym brak wpływu zakończenia inwestycji i przystąpienia do legalnego użytkowania budynków na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na ich budowę powoduje, że zarzuty zmierzające do wykazania nieprawidłowości w zakresie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, przejawiające się w braku ustalenia aktualnego stanu realizacji inwestycji na datę orzekania, nie mogły zostać uwzględnione. O ile Sąd a quo odnosząc się do powyższych kwestii skojarzył je z ewentualnymi podstawami wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie odnosząc się do możliwości wstrzymania wykonania decyzji w takiej sytuacji, o tyle nie zmienia to relacji, w jakiej pozostają te okoliczności do przesłanek wstrzymania wykonania z art. 152 § 1 k.p.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd a quo trafnie ocenił prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. uprawnia bowiem do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dyspozycja art. 144 k.p.a. pozwala na odpowiednie zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. do postanowień, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Pomimo tego, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano zasadność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. w niniejszej sprawie ze względu na możliwość rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania we własnym zakresie przez organ odwoławczy, to jednak ani zarzutami kasacyjnymi ani sformułowaną argumentacją nie podważono w istocie motywów skorzystania przez organ odwoławczy z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Tymczasem motywy te zostały w sposób szczegółowy wyłuszczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz ocenione przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku. Ich zakwestionowanie wymagało zatem nie tylko ogólnikowego nawiązania do niewłaściwego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., ale także odniesienia się do stanowiska organu odwoławczego i Sądu a quo w sposób wyraźnie wskazujący okoliczności i argumentację uzasadniającą brak możliwości podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego. Uznać zatem należało, że nie podważono skutecznie legalności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i trafności rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wskutek którego kwestia ta winna być ponownie rozpoznana przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem wiążącego stanowiska Sądu Wojewódzkiego. Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) – w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Należy przy tym podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania. Także okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia w wystarczającym stopniu wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., a uchybienia w zakresie wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia nie miały mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie potwierdziły się również zarzuty kasacyjne naruszenia art. 1 § 2 i art. 2 p.u.s.a., albowiem Sąd a quo przeprowadził kontrolę zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem i podjął rozstrzygniecie przewidziane przez przepisy p.p.s.a. W konsekwencji zaskarżonemu orzeczeniu nie można również przypisać naruszenia wynikowego przepisu art. 151 p.p.s.a., albowiem w okolicznościach sprawy przepis ten został zastosowany trafnie, stosownie do wyników oceny legalności zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.