I GZ 20/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Fundacji [...] P. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2081/24 w zakresie odrzucenia skargi Fundacji [...] P. we W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 5 czerwca 2024 r., nr FS11.4145.17.2024 przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postawieniem z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2081/24 odrzucił skargę Fundacji [...] P. we W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 5 czerwca 2024 r., w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia z 24 lipca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego sposób reprezentacji przed sądami administracyjnymi w dacie wniesienia skarg, tj. odpisu z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do sporządzenia skargi oraz do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone z dniem 12 sierpnia 2024 r. Natomiast w dniu 22 sierpnia 2024 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe, w którym pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi do 2 września 2024 r., bowiem wezwanie zostało doręczone w okresie urlopowym, co dotyczy zarówno osób uprawnionych do reprezentacji spółki, jak też pełnomocnika. Do pisma załączono druk z Krajowego Rejestru Sądowego. Tym samym mając na uwadze, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym wynikającym z treści art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 44 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że odrzucenie skargi następuje po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu podczas gdy po upływie terminu wezwanie powinno zostać skierowane do strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółek prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi zaświadczenia i pozostałe informacje (vide postanowienie NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1080/07 i powołane tam orzecznictwo). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie na stronie skarżącej ciążył obowiązek zastosowania się do wezwania Sądu pierwszej instancji i przedłożenia odpisu KRS oraz pełnomocnictwa do działania w imieniu strony przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że skarżący w terminie otwartym wniósł o przedłużenie terminu do złożenia stosownych dokumentów. W art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wyraźnie zakreślił termin siedmiodniowy na uzupełnienie braków formalnych, który to termin jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony ani skrócony. Jedynie zastosowanie się przez stronę do wezwania w tym terminie sanuje braki pisma ze skutkiem od chwili jego wniesienia, a skutki wniesienia pisma powstają w chwili wniesienia pisma z brakami, a nie w chwili uzupełnienia braków. Bezskuteczny natomiast upływ terminu siedmiodniowego powoduje anulowanie wszelkich skutków, jakie zostały wywołane wniesieniem pisma procesowego do sądu. Zauważyć również należy, że ustawodawca nie przewidział żadnych prawnych możliwości uzupełnienia braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, a przepisy art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., art. 49 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie zawierają wyjątków. Z kolei jeżeli pełnomocnictwa udziela strona będąca osobą prawną należy przy tym wykazać, że osoby, które udzieliły pełnomocnictwa, były umocowane do działania w imieniu osoby prawnej na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro skarga zawierała braki formalne nieusunięte w zakreślonym terminie, podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.