II OSK 1616/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1089/19 w sprawie ze skargi W. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 marca 2019 r. nr 223/OPON/2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i nadbudowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 listopada 2019 r., VII SA/Wa 1089/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty [...] w W. (Wspólnota) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 18 marca 2019 r., znak 223/OPON/2019, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i nadbudowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, M. Sp. z o.o. (Spółka, inwestor) złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, obejmującego przebudowę i nadbudowę oficyny poprzecznej I oraz oficyny bocznej II, podwórza kamienicy przy ul. [...] w W., na działce nr [...]. W ramach uzupełnienia wniosku wpłynęło do organu oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyniku analizy wniosku Prezydent m. st. Warszawy (organ I instancji) stwierdził konieczność uzupełnienia projektu budowlanego, wobec czego postanowieniem nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji, następnie organ stwierdził, że inwestor uzupełnił brakujące dokumenty wniosku. Dalej w wyroku VII SA/Wa 1089/19 przywołano, że w dniu 9 lutego 2018 r. wpłynęło do organu I instancji pismo Wspólnoty w sprawie przebiegu granicy między nieruchomością przy ul. [...] i [...] (wraz z załącznikiem nr 1 "analiza przebiegu granic działek budowlanych przy ścianach granicznych budynku [...] z budynkami [...] i [...]" oraz zał. nr 2 "analiza rozwiązań architektoniczno-konstrukcyjnych ujętych w projektach budowlanych kamienicy przy ul. [...]"), z którego wynikało, że granica nieruchomości przebiega po licu wspólnej ściany od strony nieruchomości [...]. W związku z tym na planowane roboty budowlane inwestor winien uzyskać zgodę sąsiada, tj. Wspólnoty. Dodatkowo pełnomocnik Wspólnoty oświadczył, że ta zainicjowała postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez organy konserwatorskie, dotyczące przedmiotowej inwestycji. W wyroku ustalono, że decyzją z 23 marca 2018 r., nr 176/Ś/2017, Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę zgodnie z jej wnioskiem. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że niezależnie od tego, czy granica między nieruchomościami objętymi pozwoleniem, a należącą do Wspólnoty przebiega po osi ściany wspólnej, czy po licu tej ściany od strony nieruchomości [...], faktem jest, że ściana ta jest elementem wspólnym obu budynków, jednak żadna ze stron nie może zakazać sąsiadowi wykonywania robót budowlanych na obszarze własnej nieruchomości, pod warunkiem, że nie zmieniają one warunków użytkowania nieruchomości sąsiada. W ocenie Prezydenta projekt budowlany złożony przez inwestora został opracowany przez projektantów z właściwymi uprawnieniami, którzy oparli rozwiązania projektowe o niezbędne badania gruntowe i opinie konstrukcyjne. Wskazał, że nie może stawiać w wątpliwość ani przedstawionych rozwiązań projektowych, ani badań, z których one wynikają. Zarówno z opisu obszaru oddziaływania inwestycji zawartego w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jak i analizy projektu zagospodarowania działki, nie wynika, aby inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem zmieniała warunki użytkowania nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto inwestor przedłożył decyzję Stołecznego Konserwatora Zabytków z 18 września 2017 r., zezwalającą na prace budowlane objęte wnioskiem, zaś projekt budowlany podlegający zatwierdzeniu został sporządzony zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z 21 kwietnia 2017 r. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1089/19 kolejno wskazano, że odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez: 1. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę oryginałów lub poświadczonych odpisów wszystkich dokumentów formalnych takich, jak decyzje, postanowienia i uzgodnienia; 2. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji geologiczno- inżynierskiej, opracowanej zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz decyzję właściwego organu o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej; 3. ustalenie i przekazanie informacji, czy ściany oficyny poprzecznej I oraz oficyny bocznej II przy ul. [...] w Warszawie, które będą przebudowywane, są ścianami wspólnymi z budynkiem przy ul. ul. [...] w W., a jeśli tak, to w jakim zakresie przedmiotowa inwestycja ingeruje we własność wspólną; 4. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością nr ew. [...] na cele budowlane, wraz z dokumentem potwierdzającym zgodę wszystkich współużytkowników wieczystych (członków wspólnoty mieszkaniowej) na realizację ww. inwestycji, w przypadku ustalenia, że przebudowywane ściany są ścianami wspólnymi z budynkiem przy ul. ul. [...] w W., a przedmiotowa inwestycja ingeruje we własność wspólną, 5. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością nr ew. [...] na cele budowlane, wraz z dokumentem potwierdzającym zgodę wszystkich współużytkowników wieczystych (członków wspólnoty mieszkaniowej) na realizację ww. inwestycji, 6. ustalenie i przekazanie informacji, czy postępowania, prowadzone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: Prezydenta m. st. Warszawy Nr 614 N/17 z 31 marca 2017 r., Prezydenta m. st. Warszawy Nr 784 N/17 z 28 kwietnia 2017 r., zostały zakończone ostateczną decyzją administracyjną; 7 i 8. uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu w zakresie orientacyjnego położenia terenu w stosunku do sąsiednich terenów, ukształtowania zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystycznych rzędnych i przekrojów pionowych terenu, o której mowa w § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją z 18 marca "2018 r." (oczywisty błąd w uzasadnieniu wyroku na s. 4, prawidłowo należało wskazać na "2019 r." – uwaga Sądu) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb). W wyroku zrekapitulowano stanowisko organu II instancji, który wskazał, że sporna inwestycja spełnia wymagania wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Wojewody projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, rozp. MI 2002). Nie narusza również § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków, a także innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (s. 52-58), postanowienie Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 29 listopada 2017 r. oraz uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wojewoda ocenił, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów rozp. MI 2002 w zakresie: odległości miejsc postojowych od okien i granicy działki, odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Inwestycja zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 uPb, oraz – po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym – aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i do spraw sanitarno-higienicznych oraz zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zatwierdzona dokumentacja geologiczno-inżynierska. Projekt budowlany został uzgodniony przez Stołecznego Konserwatora Zabytków, a stosowną decyzją tego organu udzielono zgody na realizację robót budowlanych zgodnie z wnioskiem. Ponadto inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów nadbudowę oficyny poprzecznej I oraz oficyny bocznej II. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego złożyła Wspólnota, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1-3. rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb poprzez udzielenie pozwolenia na budowę na rzecz inwestora, który nie legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. zarówno działką nr [...] położoną przy ul. [...], jak i działką nr [...] położoną przy ul. [...] w W., i nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (dot. działki nr [...] i działki nr [...]); 4. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez dwukrotne uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącej Wspólnoty zapoznania się z całością akt sprawy; 5. rażące naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez wydanie na rzecz inwestora pozytywnej decyzji pomimo tego, że nie uzupełnił on licznych braków formalnych dokumentacji wskazanych w postanowieniu z 19 czerwca 2018 r. oraz w wezwaniu Prezydenta m. st. Warszawy z "26 czerwca 2019 r."; 6-7. rażące naruszenie art. 75 § w zw. z art. 84 K.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, pomimo że strony postępowania złożyły wzajemnie sprzeczne opinie geodezyjne, co do przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami [...] i [...], jak i rozwiązań konstrukcyjnych i projektowych, a rozstrzygnięcie odnośnie przebiegu granicy wymaga wiadomości specjalnych; 8. rażące naruszenie art. 7 w zw. z art. 6, 8 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, całkowite pominięcie dokumentacji przedłożonej przez skarżącą przy piśmie z 9 lutego 2018 r. (dwie analizy i operat techniczny z pomiaru kontrolnego usytuowania ściany nośnej względem granicy działki ewidencyjnej nr [...]), brak należytego wyjaśnienia, co do zakresu prac budowlanych planowanych przez inwestora przy wspólnej ścianie pomiędzy nieruchomościami, zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, przez co organ poczynił błędne ustalenia w zakresie prawa inwestora dysponowania nieruchomością na cele budowlane zarówno w odniesieniu do działki nr [...], jak i działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto Wojewoda odnosząc się do zarzutu nieokazania stronie wszystkich dokumentów podczas przeglądania akt wyjaśnił, że zostały one omyłkowo przekazane organowi I instancji wraz z jednym egzemplarzem dokumentacji projektowej, jednakże do tego czasu znajdowały się w aktach sprawy. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez uprawnione osoby, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie tego, że inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza akt sprawy pozwała również stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora pozostałych wymogów zawartych w przepisach, w szczególności po zweryfikowaniu zgodności projektu budowlanego z postanowieniami wynikającymi z wydanej inwestorowi decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 21 kwietnia 2017 r. ustalającej warunki zabudowy. Wbrew twierdzeniom skargi w aktach znajdują się oświadczenia współwłaścicieli nieruchomości (innych poza Spółką) i właścicieli wyodrębnionych lokali, wyrażających zgodę na nadbudowę i przebudowę nieruchomości wspólnej. Sąd wojewódzki wskazał, że w dniu 26 lutego 2018 r. do organu wpłynęła informacja Wspólnoty Mieszkaniowej [...], w postaci kopii uchwały Wspólnoty Nr [...] dotyczącej zmiany w składzie zarządu Wspólnoty, w wyniku której powołano jednoosobowy Zarząd w osobie M. T. Przekazano również oświadczenie Zarządu w/w Wspólnoty z dnia 23 lutego 2018 r. że: "uchwała Nr [...] Zebrania Właścicieli Lokali w sprawie zmiany przeznaczenia części nieruchomości wspólnej oraz udzielenia zgody na nadbudowę i przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokali powstałych w następstwie nadbudowy i rozporządzenie tymi lokalami oraz zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokali nadbudowanych, zaprotokołowanej 20 listopada 2006 r., przez R. S., notariusza w W., nie została zaskarżona do sądu, ani nie została uchylona przez Wspólnotę, a w związku z powyższym obowiązuje do dnia dzisiejszego". Sąd wojewódzki zwrócił także uwagę, że z akt sprawy wynika również, że w dniu 22 stycznia 2018 r. wpłynęło do organu oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr [...]) na cele budowlane, złożone przez J. T., który zgodnie z danymi zawartymi w KRS, a dotyczącymi M. Sp. z o.o., jest uprawniony do jednoosobowego jej reprezentowania. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że zarówno budynek skarżącej Wspólnoty, jak i podlegający przebudowie i nadbudowie budynek inwestora (oficyny poprzeczna i boczna) stanowią odrębne obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 2 uPb, a więc są trwale związane z gruntem i stanowią przestrzenie wydzielone za pomocą przegród budowlanych. W ocenie tegoż sądu planowane przedsięwzięcie, które zamyka się w całości w granicach działki nr [...], nie powoduje w świetle przepisów rozp. MI 2002, jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zagospodarowania działki skarżącej nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), polegające na braku zajęcia jakiegokolwiek stanowiska odnośnie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: a) ekspertyzy technicznej dot. ingerencji rozwiązań architektoniczno- konstrukcyjnych ujętych w projektach budowlanych kamienicy przy ul. [...] w W. w ścianę wspólną z budynkiem przy ul. [...] autorstwa mgr inż. S. S. oraz mgr T.P., na okoliczność m. in. tego, czy planowane przedsięwzięcie zamyka się w całości na działce nr [...] (ul. [...] w W.) czy obejmuje także działkę nr [...] (Ul. [...] w W.) oraz czy inwestor w rzeczywistości zrezygnował z rozwiązań ingerujących w ścianę wspólną pomiędzy budynkami przy ul. [...] i ul. [...] w W.; b) opinii technicznej z 23 kwietnia 2019 r. autorstwa mgr inż. S. S. oraz mgr T. P. w sprawie błędów zawartych w projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora; c) operatu technicznego z pomiaru kontrolnego usytuowania ściany nośnej względem działki ewidencyjnej autorstwa mgr. inż. T. O., na okoliczność rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy budynkami przy ul. [...] i ul. [...] w W.; a w konsekwencji błędne przyjęcie, że: (i) inwestor zrezygnował w projekcie budowlanym z rozwiązań ingerujących w ścianę pomiędzy budynkami przy ul. [...] w W. i [...] w W., (ii) inwestor nie musi legitymować tytułem prawnym do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] położoną przy ul. [...] w W., (iii) inwestor przedstawił projekt budowlany, który może być podstawą wydania pozwolenia na budowę; 2) art. 151 i 134 "ust. 1" Ppsa polegające na naruszeniu obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji wyrażające się m. in. w tym, że WSA w Warszawie nie odniósł się do istotnych twierdzeń i wniosków skargi (co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku), w tym wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów; 3) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 75 § 1 i art. 84 K.p.a., polegającego na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że w postępowaniu administracyjnym organy orzekały w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, pomimo że nie został dopuszczony dowód z opinii biegłego: a) co do rozwiązań konstrukcyjnych i projektowych zawartych w projekcie budowlanym - pomimo tego, że strony postępowania złożyły wzajemnie sprzeczne analizy co do rozwiązań konstrukcyjnych i projektowych; b) co do przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i ul. [...] w W. - pomimo odmiennych stanowisk stron w tej kwestii; 4) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono należycie stanu faktycznego, nie zebrano w sposób pełny i wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności w kwestii ustalenia: a) czy inwestor rzeczywiście zrezygnował w projekcie budowlanym z rozwiązań ingerujących w ścianę pomiędzy budynkami przy ul. [...] w Warszawie i [...] w Warszawie; b) którędy w rzeczywistości przebiega granica pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] w Warszawie; a w konsekwencji czy prowadzenie przez inwestora robót budowlanych w obrębie ściany wspólnej wymaga zgody Wspólnoty [...] w Warszawie, będącej uprawnioną do dysponowania działką nr [...]; c) czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany może być podstawą wydania pozwolenia na budowę, skoro projekt zawiera wyraźne zastrzeżenie projektanta (mgr. inż. J. N.), że: "( ... ) projekt nie może stanowić podstawy do wykonania przebudowy i rozbudowy budynku" (s. 22 projektu); 5) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do dwukrotnego naruszenia prawa skarżącej kasacyjnie do zapoznania się z aktami postępowania (tj. w dniu 9 stycznia 2019 r. i w dniu 18 kwietnia 2019 r.), nad czym WSA w Warszawie przeszedł do porządku uznając, że treść nieokazanych skarżącej kasacyjnie dokumentów i tak nie mogłaby być przez skarżącą kasacyjnie kwestionowana, zatem nie musiały one być skarżącej w ogóle okazywane; 6) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy naruszono wskazane w pkt II poniżej przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 3 pkt 11, art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb (w skardze kasacyjnej powołano się na publikator tej ustawy zawarty w Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm. – uwaga Sądu) poprzez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi pomimo tego, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę zezwalające na prowadzenie robót budowlanych na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w Warszawie, chociaż nie posiada tytułu prawnego do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane i nie złożył w tym zakresie wymaganego oświadczenia; 2) art. 20 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3-4 uPb poprzez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi pomimo tego, że projekt budowlany będący podstawą wydania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr 176/6/2017 z 23 marca 2018 r. nie zawiera wymaganych oświadczeń projektanta, a wręcz przeciwnie - zawiera oświadczenie projektanta mgr. inż. J.N. stwierdzające, że: "( ... ) projekt nie może stanowić podstawy do wykonania przebudowy i rozbudowy budynku" (s. 22 projektu). Skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Warszawie w ogóle nie rozpatrzył wniosku dowodowego skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu pod nazwą Ekspertyza techniczna dot. ingerencji rozwiązań architektoniczno-konstrukcyjnych ujętych w projektach budowlanych kamienicy przy ul. [...] w Warszawie w ścianę wspólną z budynkiem przy ul. [...] autorstwa mgr. inż. S. S. oraz mgr T. P. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty, biorąc pod uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma ani jednego zdania poświęconego przedmiotowemu wnioskowi dowodowemu i załączonej do niego Ekspertyzie, należy przyjąć, że wniosek ten i Ekspertyza po prostu umknęły uwadze sądu pierwszej instancji. Dalej skarżąca zwraca także uwagę, że ani jednego zdania uzasadnienia WSA w Warszawie nie poświęcił także pozostałym dokumentom przedstawionym przez skarżącą kasacyjnie, tj. opinii technicznej z 23 kwietnia 2019 r. autorstwa mgr inż. S.S. oraz mgr T.P. przedłożonej na okoliczność błędów zawartych w projekcie budowlanym sporządzonym przez inwestora oraz operatowi technicznemu z pomiaru kontrolnego usytuowania ściany nośnej względem działki ewidencyjnej autorstwa mgr inż. T.O. przedłożonemu na okoliczność rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy budynkami przy ul. [...] i ul. [...] w Warszawie. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną błędnie dokonana przez WSA w Warszawie ocena miejsca prowadzenia robót budowlanych dopuszczonych do realizacji na podstawie decyzji organu I instancji (tj. wyłącznie na działce nr [...], a nie także na działce nr [...] przy ul. [...] w Warszawie) skutkuje tym, że inwestor nie dysponujący tytułem prawnym do nieruchomości w postaci działki nr [...], może realizować na tej działce roboty budowlane przewidziane ww. decyzją Prezydenta. W odpowiedzi Inwestora oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości. Ww. uczestnicy postępowania, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, wnieśli o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy nr IOT/89/U/2020 wydanego dnia 21 grudnia 2020 r., stwierdzającego brak podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec dokonanego przez Inwestora zgłoszenia zakończenia robót budowlanych – na okoliczność prawidłowego faktycznego przebiegu inwestycji realizowanej na podstawie decyzji organu I instancji. Uczestnicy obszernie zwalczają zarzuty skargi kasacyjnej, podnoszą iż zgodnie z projektem zasięg robót budowlanych nie przewiduje robót budowlanych ingerujących we wspólną ścianę w obrębie działki skarżącej. Na etapie postępowania odwoławczego inwestor wyjaśniał, dołączając oświadczenie projektantów, że planowane roboty nie będą obejmować jakiejkolwiek ingerencji w tę część ściany oddzielającej budynki przy ul. [...] i [...], która znajduje się na działce nr [...], należącej do skarżącej. Prawidłowość wrysowania granicy działki inwestycyjnej została potwierdzona wpisem przez geodetę. Co się tyczy przedłożonych przez skarżącą dowodów z dokumentów (analiz) nie potwierdzać mają wywodów strony skarżącej kasacyjnie. Budynek na działce inwestycyjnej powstawał w latach 1900-1904, a budynek na działce Wspólnoty w latach 1913-1930, poprzez jego dobudowanie do już istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Podkreślono fakt zniszczenia obu tych budynków w czasie II wojny światowej, ich późniejszej odbudowy i przebudowy. Zarzut braku powołania biegłego uznano za chybiony, eksponując fachowy charakter organu odwoławczego. Ci się tyczy brakujących w aktach dokumentów, z którymi nie mógł zapoznać się w oznaczonych datach pełnomocnik Wspólnoty, to były one przesłane organowi odwoławczemu, tylko przejściowo były niedostępne, bowiem odesłano je do organu I instancji. Treść skargi dowodzi, że część z tych dokumentów była znana stronie skarżącej kasacyjnie, skoro w treści skargi czynione są wobec nich uwagi, co się tyczy oznaczonych, a nie okazanych w dacie zapoznawania się z aktami przez pełnomocnika Wspólnoty, pism Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, to stronie skarżącej albo były one doręczane, albo dotyczą okoliczności znanych tej stronie. Nie są skuteczne zarzuty odnośnie brakujących oświadczeń projektantów i sprawdzających, stosowne oświadczenia zawarte s ą w aktach, w odpowiedzi na skargę wskazano numery stron tej dokumentacji, gdzie one się znajdują. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Wspólnoty wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej, zaś pełnomocnik Spółki wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). A. Zawarty w piśmie uczestników postępowania, Inwestora oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Warszawie, stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci zaświadczenia PINB z 21 grudnia 2020 r. w przedmiocie braku podstaw do sprzeciwu wobec zgłoszenia zakończenia robót budowlanych, zrealizowanych na podstawie decyzji organu I instancji, podlegał oddaleniu. Wniosek ten nie ma podstaw w treści art. 106 § 3 Ppsa. Zadaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu było rozpatrzenie skargi kasacyjnej od konkretnego wyroku, wydanego w przedmiocie pozwolenia na budowę, oferowany zaś dokument odnosi się do stanowiska organu nadzoru budowlanego, w kwestii prawidłowości procesu budowlanego, prowadzonego na podstawie decyzji organu I instancji. Przedmiotowy dokument wytworzono ponad rok po wydaniu wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną, dopuszczenie tego dowodu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Wnioskujący o przeprowadzenie tego dowodu wskazują, że odnosi się on do kwestii "prawidłowości faktycznego przebiegu inwestycji", to zaś nie było przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji i nie może zatem być również przedmiotem oceny Sądu Naczelnego w ramach niniejszego postępowania. B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, a to wobec braku zajęcia przez sąd pierwszej instancji "jakiegokolwiek stanowiska odnoście wniosków dowodowych skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodów z dokumentów". W myśl art. 106 § 3 Ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji (por. J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 265). Wedle art. 133 § 1 zd. 1 Ppsa sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc rozpatruje sprawę co do reguły na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 Ppsa, sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, "jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Postępowanie dowodowe i dokonywanie w jego trakcie ustaleń faktycznych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w powyższym zakresie. W judykaturze trafnie zauważa się, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 Ppsa jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym w postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, iż sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., II OSK 2747/14, LEX nr 2119358). Z art. 106 § 3 Ppsa wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu ze zdjęć, opinii biegłego czy też oględzin, jest niedopuszczalne. Z treści samej skargi kasacyjnej, jak i z akt sprawy wynika, że wnioskowane dokumenty (ekspertyza techniczna, opinia techniczna oraz operat techniczny co do przebiegu granicy między budynkami zlokalizowanymi na działkach przy ul. [...] i [...] w W. zostały wytworzone na zlecenie skarżącej kasacyjnie już po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przyznać trzeba, że sąd pierwszej instancji w motywach swego wyroku wyraźnie do wniosku dowodowego Wspólnoty o przeprowadzenie dowodu z oferowanych dokumentów istotnie nie odniósł się. Nie oznacza to jednakowoż, że tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 106 § 3 Ppsa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Podzielić należy ten pogląd prezentowany w orzecznictwie, wedle którego z przepisu art. 106 § 3 Ppsa wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2017 r., II FSK 3680/14, LEX nr 2253672). Z tych przyczyn uznać należy, że brak przeprowadzenia przez sąd wojewódzki dowodów z dokumentów wytworzonych na zlecenie skarżącej Wspólnoty na etapie postępowania sądowego, a dotyczących ocen odnoszących się do prawidłowości samego projektu budowlanego, jak również przebiegu granicy między budynkami Wspólnoty i objętego zaskarżoną decyzją, nie stanowi o skuteczności naruszenia art. 106 § 3 Ppsa. C. W konsekwencji powyżej wyłuszczonego stanowiska nie jest trafny zarzut naruszenia art. 151 i 134 "ust. 1" Ppsa, przy czym przyjdzie uznać, że skarżącej kasacyjnie chodzi w istocie o zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, skoro cyt. ustawa w artykułach wprowadza jednostki redakcyjne w postaci paragrafów, nie zaś ustępów, na co zdaje się wskazuje fachowy pełnomocnik używając skrótowego oznaczenia "ust.". Wbrew twierdzeniem skargi kasacyjnej, sąd wojewódzki nie naruszył art. 134 § 1 Ppsa, z którego to przepisu wynika, że sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji uznając, że skarga nie jest uzasadniona oddalił ją po myśli art. 151 Ppsa, nie wykroczył w żadnym razie poza granice sprawy określone zaskarżoną decyzją. Wbrew skarżącej kasacyjnie w zaskarżonym wyroku, nawet wobec braku ustosunkowania się do wniosku Wspólnoty o przeprowadzenie dowodu z oferowanych dokumentów, znalazły się stosowne odniesienia dokonane przez sąd pierwszej instancji w aspekcie okoliczności podnoszonych w skardze, a z którymi związane są zagadnienia mające wynikać z treści oferowanych przez Wspólnotę wytworzonych na jej zlecenie dokumentów. W zaskarżonym wyroku odniesiono się do kwestii dysponowania przez Inwestora tytułem prawnym do nieruchomości objętej udzielonym pozwoleniem na budowę (s. 10 i n. wyroku). D. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. E. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 84 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej słusznie sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się, aby zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o niepełny materiał dowodowy. W aktach sprawy znajduje się kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, posiada on wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] – zabudowanej budynkiem kamienicy przy ul. [...] w Warszawie – na cele budowlane. Inwestor posiadał warunki zabudowy ustalone odrębną decyzją Prezydenta m. st. Warszawa, uzyskał również zgodę władz konserwatorskich na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Oświadczenia inwestora pozostają w zgodzie z treścią stosownych wpisów w księdze wieczystej dla działki inwestycyjnej, gdy idzie o dysponowanie tytułem prawnorzeczowym dla przedmiotowej inwestycji. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że budynek skarżącej Wspólnoty zlokalizowany na dz. nr [...], jak i przedmiotowy budynek objęty udzielonym inwestorowi pozwoleniem, stanowią odrębne obiekty budowlane. Nawet, przyjmując eksponowaną w skardze, jak i w skardze kasacyjnej, tezę Wspólnoty, że granica działki nr [...], na której posadowiony jest budynek skarżącej, biegnie środkiem ściany nośnej między kamienicami przy ul. [...] i [...] w Warszawie, to – wobec rezygnacji przez inwestora z robót ingerujących w ową ścianę, brak było jakichkolwiek podstaw do tego, aby musiał on dysponować także zgodą na cele budowlane dla działki nr [...]. Udzielone pozwolenie na budowę wyraźnie ogranicza przedmiotową inwestycję tylko do działki nr [...]. Samo podnoszenie przez Wspólnotę w trakcie postępowania administracyjnego, jak i w procesie sądowym wątpliwości co do faktycznej rezygnacji przez inwestora z części robót pierwotnie planowanych w ramach zamierzonej inwestycji, co wiązało by się istotnie z możliwością ingerencji w ścianę nośną między sąsiadującymi kamienicami, jak również podważanie trafności rozwiązań projektowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 84 K.p.a., poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Skarżąca kasacyjnie w istocie podnosząc swe zastrzeżenia co do rozwiązań konstrukcyjnych i projektowych w zatwierdzonym decyzją I instancji projekcie i oczekując, że właściwy organ powołać miałby w tym aspekcie biegłego, ignoruje w istocie te przepisy uPb, które wyznaczają dopuszczalny zakres kontroli projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, jak również zaopatrzonego w oświadczenie innej osoby – także posiadającej stosowne uprawnienia – o dokonaniu sprawdzenia takiego projektu. Trafnie w judykaturze wskazuje się, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto, stosownie do pkt 4, sprawdza, czy wykonanie i ewentualnie sprawdzenie projektu nastąpiło przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się stosownym zaświadczeniem. Powyższa regulacja oznacza, że organ zasadniczo nie ma uprawnienia do merytorycznego badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w zakresie określonym w art. 5 uPb (por. motywy wyroku NSA z 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, LEX nr 2288746). Tego zaś w istocie oczekiwała skarżąca kasacyjnie Wspólnota, skoro przedkładała na wsparcie swych wywodów oznaczone dokumenty (analizy), nadto podnosząc brak powołania w postępowaniu administracyjnym biegłego. Takie reguły zakresu dopuszczalnej kontroli przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały określone przez ustawodawcę w przepisach uPb, argument skarżącej kasacyjnie, że jest to nie do pogodzenia, chociażby z uwagi na doświadczenie życiowe, ma charakter wyłącznie retoryczny. F. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. w tym aspekcie, w jakim skarżąca kasacyjnie podnosi naruszenie prawa odnośnie możliwości zapoznania się z aktami sprawy, gdzie zauważała w ramach czynności zapoznawania się z nimi oznaczone braki. Kwestia ta dotyczy stwierdzonej przez pełnomocnika niekompletności akt administracyjnych, przy czym odnosi się do czynności z zapoznania się z aktami zarówno w dniu 9 stycznia 2019 r., czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i w dniu 18 kwietnia 2019 r., czyli już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę Wojewoda Mazowiecki wyjaśniał, że brak niektórych dokumentów w tej drugiej dacie wynikał z omyłkowego odesłania do organu I instancji teczki, gdzie znajdować miały się inkryminowane dokumenty, z jednym egzemplarzem dokumentacji projektowej. WSA w Warszawie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wywiódł, że – uwzględniając formę oraz treść tych dokumentów – nie mogłyby być zakwestionowane, a naruszenie cyt. przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. W realiach przedmiotowej sprawy, ta ocena sądu pierwszej instancji jest słuszna. Skarżąca kasacyjnie nie została pozbawiony uprawnień procesowych, wniosła w terminie skargę, podważając tytuł prawny Inwestora do przeprowadzenia robót budowlanych objętych decyzją I instancji utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. Te okoliczności nie wskazują na to, aby brak oznaczonych dokumentów w trakcie czynności zapoznawania się z aktami sprawy przez pełnomocnika Wspólnoty jeszcze przed wydaniem decyzji organu II instancji, w sposób istotny pozbawił Wspólnotę prawa do czynnego udziału, a co miałoby znaczenie z punktu widzenia treści zaskarżonej decyzji. G. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 11, art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb poprzez "jego błędną wykładnię" i oddalenie skargi nie poddaje się kontroli. Pomijając okoliczność, że w skardze kasacyjnej powołano się na tekst jednolity uPb w wersji nie obowiązującej jeszcze w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji (tekst jednolity uPb przywołany w skardze kasacyjnej obowiązywał od 16 czerwca 2019 r., zatem po wydaniu zaskarżonej decyzji), to w skardze kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiej postaci naruszenia prawa materialnego, zatem skarga nie czyni zadość wymogowi z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa w zakresie uzasadnienia podstawy kasacyjnej. Skoro postawiono zarzut błędnej wykładni, to należało w skardze kasacyjnej wskazać ową poprawną – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – wykładnię. Wątpliwości budzi i to, że użyto w tym aspekcie sformułowania w licznie pojedynczej ("jego wykładnię"), przywołano natomiast kilka odrębnych przepisów uPb. Tak, wadliwie formalnie i nieuzasadniona podstaw kasacyjna nie pozwala Sądowi Naczelnemu na dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku w oczekiwanym przez Wspólnotę zakresie. Dodatkowo w tak skonstruowanej podstawie kasacyjnej sformułowano pogląd, jakoby inwestor uzyskał pozwolenie na budowę zezwalające na prowadzenie robót budowlanych na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w Warszawie, chociaż nie posiada tytułu prawnego do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane i nie złożył w tym zakresie wymaganego oświadczenia. To sformułowanie uczyniono wbrew wyraźnej treści decyzji I instancji, gdzie zakres udzielonego pozwolenia na budowę. H. Te samą uwagę, co uczynioną w pkt G. niniejszego uzasadnienia, należy skierować wobec zarzutu naruszenia art. 20 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3-4 uPb poprzez "jego błędną wykładnię" i oddalenie skargi. W skardze kasacyjnej brak uzasadnienia takiego zarzutu, brak wskazania jaką wykładnię przywołanych przepisów (przepisu?) Wspólnota uznaje za prawidłową. Co się tyczy uwagi Wspólnoty, uczynionej w ramach sformułowania zarzutu naruszenia w/w przepisów prawa materialnego, gdzie stwierdzono jakoby projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu I instancji, nie zawierać miał wymaganych oświadczeń projektanta, a wręcz przeciwnie - zawiera oświadczenie projektanta mgr inż. J.N. stwierdzające, że: "( ... ) projekt nie może stanowić podstawy do wykonania przebudowy i rozbudowy budynku" (s. 22 projektu), to przywołany fragment oświadczenia tegoż projektanta zacytowany jest wybiórczo. Z całości tego oświadczenia wynika, że "Roboty budowlane należy wykonać na podstawie odrębnego, szczegółowego Projektu Technicznego sporządzonego na podstawie niniejszego opracowania". Oświadczenie projektanta mgra inż. T.K. odnośnie konstrukcji projektowanej przebudowy i nadbudowy, iż projekt budowlany sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, znajduje się aktach – tom 2 Konstrukcja s. 6. I. W konsekwencji powyższych uwag, nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. J. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.