II GSK 1709/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1248/12 w sprawie ze skargi A. J. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 5 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1248/12 odrzucił skargę A. J. na pismo Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2012 r. nr DSO-IX-634-18/12. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że A. J., pismem 25 listopada 2011 r. złożyła wniosek o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południe. Wniosek Skarżącej pozostawiono bez rozpoznania, o czym poinformowano ją pismem z 11 stycznia 2012 r. Następnie Minister Sprawiedliwości decyzją z 18 kwietnia 2012 r. nr [...] powołał Ł. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południe i jednocześnie odmówił powołania na to stanowisko M. M., M. K, T. K., M. B., A. F. oraz W. P.. Pismem z 14 maja 2012 r. Minister Sprawiedliwości powiadomił Ł. W. o tym, że wymieniona decyzja jest ostateczna oraz poinformował go o obowiązkach określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Na powyższe pismo Ministra Sprawiedliwości A. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżone pismo nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), gdyż nie ustala jakiegokolwiek obowiązku dla Skarżącej jak również nie umożliwia jej realizacji konkretnego uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Pismo Ministra Sprawiedliwości stanowi jedynie informację organu o zaistniałym stanie sprawy oraz zostało skierowane do Ł. W.a nie do Skarżącej. W skardze kasacyjnej A. J. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarga strony dotyczy pisma organu z 14 maja 2012 r. , w sytuacji gdy strona wniosła o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 kwietnia 2012 r. oraz naruszenie przepisów prawa procesowego przez przyjęcie dowolnej interpretacji skargi strony i niewezwanie strony do sprecyzowania treści skargi w celu merytorycznego jej rozstrzygnięcia przez Sąd. A. J. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 kwietnia 2012 r. i pisma z 14 maja 2012 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która występuje w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. Oznacza to zatem, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w ramach podstaw określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. wyznaczają zakres kontroli sprawy sądowoadministracyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. A. J. kwestionując postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi zarzuciła w ramach przepisów prawa materialnego naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dotyczącą zaskarżonego pisma, gdyż według Skarżącej skargę wniesiono na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 18 kwietnia 2012 r. a nie jak przyjął Sąd na pismo organu z 14 maja 2012 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest chybiony, gdyż Skarżąca błędnie zakwalifikowała art. 3 § 2 p.p.s.a. jako przepis prawa materialnego. Podkreślić należy, że zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1- 8 p.p.s.a. może zostać podniesiony w skardze kasacyjnej wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż jest to przepis prawa procesowego. W tym miejscu należy zauważyć, że art. 3 § 2 pkt 1- 8 p.p.s.a. zawiera katalog aktów i rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej podlegających kognicji sądów administracyjnych. Przepis ten nie może być uznany za uregulowanie prawne z zakresu prawa materialnego, gdyż nie zawiera on dyspozycji określającej wprost prawa lub obowiązki strony jak również nie można wyprowadzić tych praw lub obowiązków z treści przepisu w drodze jego wykładni. Podkreślić należy, że prawidłowe wskazanie podstawy kasacyjnej wymaga dokładnego określenia naruszonego przepisu z uwzględnieniem zastosowanych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu). W rozpoznawanej sprawie pominięto, że art. 3 § 2 p.p.s.a. dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne - punkty (1-8). Taki sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do domyślania się, który konkretnie przepis prawa skarżący miał na myśli podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 872/12, postanowienie NSA z 30 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2358/10, postanowienie NSA z 16 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1463/11). Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że jest on również wadliwy. Skarżąca nie wskazała bowiem w ramach tego zarzutu żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, któremu Sąd pierwszej instancji, jej zdaniem, uchybił wydając postanowienie o odrzuceniu skargi. Zarzut ten Skarżąca opiera wyłącznie na lakonicznym stwierdzeniu, że Sąd powinien był wezwać Skarżącą do sprecyzowania treści skargi. W związku z tym, że Skarżąca nie powołała żadnego przepisu regulującego postępowanie sądowoadministracyjne naruszonego przez Sąd pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny, nie mógł się do niego ustosunkować merytorycznie. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.