I SA/Po 291/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia od grudnia 2007r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] G. R. zaskarżył wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W petitum skargi wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniósł, iż wykonanie przedmiotowej decyzji pozbawi go jakichkolwiek środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.) Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo złożenie wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę. Argumentacja ta powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Lakoniczne stwierdzenie skarżącego, iż wykonanie decyzji pozbawi go jakichkolwiek środków do życia, nie spełnia bowiem określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Godzi się także zauważyć, iż Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Jak już bowiem wyżej wskazano, to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja, w razie wykonania, mogłoby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy wskazać, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, które odnoszą się do legalności zaskarżonej decyzji, a dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.