II OSK 2706/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Spółdzielni X w [...] i S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 962/20 w sprawie ze skarg Spółdzielni X w [...] i S. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargi kasacyjne UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 962/20, oddalił skargi Spółdzielni X w [...] i S. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lipca 2020 r, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...], z 27.11.2019 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: Q Sp. z o.o. Sp.k. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, wod.-kan., ogrzewczą, co., stacja wymienników ciepła, wentylacja i klimatyzacja) oraz zagospodarowanie terenu na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...].jedn. ewid. [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...], obr. [...]. jedn. ewid. [...] na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez S. B. oraz Spółdzielnię X w [...] Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 lipca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2019.1186 ze zm., dalej: P.b.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że bezzasadny jest argument, że inwestor winien posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na działkę nr [...], która określona została jako droga pożarowa. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U.124.1030) do projektowanego budynku należy doprowadzić drogę pożarową. Jak wynika z projektu nie przewiduje się budowy drogi pożarowej, ponieważ drogę tą zapewnia istniejąca ulica [...], spełniająca wymogi ww. rozporządzenia, w tym § 12 ust. 9 i ust. 10, które dopuszczają wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. To istniejące rozwiązanie zostało uwidocznione przez projektanta na planie zagospodarowania terenu na działkach nr: [...] i [...] i służy ono do obsługi w tym zakresie również innych obiektów, zlokalizowanych przy drodze. Obie działki stanowią własność Gminy [...] i pozostają w zarządzie Zarządu Dróg Miasta [...]. Wobec braku robót budowlanych na tych działkach, brak jest też podstaw do żądania złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda Małopolski podkreślił także, że projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych, który nie wniósł uwag w odniesieniu do tego zagadnienia. Odnosząc się do zarzutu o niejasnym i niejednoznacznie wykonanym opracowaniu dotyczącym spełnienia wymogów wynikających z § 13 i § 60 warunków technicznych, organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia. Dołączona przez inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania jednoznacznie wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w tych przepisach. Podkreślił, że temat ten został bardzo szeroko wyjaśniony w materiale dowodowym (str. 129-131, 158-254 projektu), przez autora projektu - mgr inż. arch. L. K. i sprawdzony przez mgr inż. arch. A. Z., którzy posiadają uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej i którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że jak wynika z analizy przekazanego materiału dowodowego, a w szczególności wykonanego opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach, inwestycja wprowadza ograniczenia w tym zakresie. Pomimo, że dochodzi do zmniejszenia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych budynku nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]) na działce nr [...], to jednak, nie powoduje to naruszenia wymagań wynikających z § 60 wt, tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00, określony w ww. przepisie - został zachowany. Podkreślono, że właściciele budynku nr [...] i nr [...], jako podmioty posiadające indywidualny interes prawny, uczestniczyli jako strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestycji. W przypadku kwestionowania prawidłowości sporządzenia analiz, odwołujący mieli możliwość dołączenia materiału dowodowego na poparcie swoich tez tj. opracowania sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego wynikałaby odmienna ocena tego zagadnienia. Nie wskazano żadnych konkretnych uchybień w analizach, jak również nie poparto twierdzeń żadnymi dowodami. Odpowiadając na zastrzeżenia dotyczące niewystarczającej dla przedmiotowej inwestycji ilości miejsc postojowych, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z projektu dla budynku, który posiada 96 lokali mieszkalnych i 4 lokale użytkowe (zatrudniające 18 osób) przewidziano 122 miejsca parkingowe: 92 w garażu podziemnym i 30 poza budynkiem, na terenie inwestycji. Wymagania w tym względzie reguluje § 13 ust. 9 pkt 1 litery: b, r planu miejscowego, które określają minimalną liczbę miejsc parkingowych, według zasad: dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, a dla budynków innych usług - 20 miejsc na 100 zatrudnionych. Biorąc pod uwagę powyższe wskaźniki, zapewnione 122 miejsc postojowych, należało zdaniem organu uznać za spełnienie powyższych ustaleń planu miejscowego. Wojewoda przypomnaiał, że zdaniem Spółdzielni organ I instancji nie zbadał kwestii dotyczącej aktualnego wykorzystania, jako obsługi parkingowej planowanego zamierzenia istniejących 30-tu naziemnych miejsc postojowych, które zostały zrealizowane w latach 90-tych w ramach budowy wielorodzinnych budynków mieszkalnych przy ul. [...]. Analiza akt sprawy pozwala zdaniem wojewody na ustalenie, że twierdzenie to jest bezzasadne. Wskazane przez Spółdzielnię istniejące miejsca postojowe położone są na działce nr [...], której Inwestor jest jednym z pięciu współwłaścicieli. Księga wieczysta [...] ujawnia, że wyłącznie pięciu właściciel ww. działki ma prawo do korzystania z oznaczonych miejsc postojowych na niej zlokalizowanych. Zatem, każdy spoza listy osób wymienionych w dziale III księgi wieczystej - prawa, roszczenia i ograniczenia, kto korzysta z przedmiotowych miejsc postojowych - narusza prawo własności prawowitych właścicieli działki nr [...]. Wojewoda wskazał ponadto, że przywołane przez Spółdzielnię miejsca nie zostały uwzględnione w bilansie miejsc postojowych przeznaczonych dla niniejszej inwestycji, bowiem nowoprojektowane miejsca w liczbie 122 są ilością wystarczającą, aby spełnić wymagania m.p.z.p. w zakresie obsługi parkingowej. Z kolei zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej - pomieszczenia zaprojektowane od I-ego do lll-ego piętra opisane, jako pomieszczenia gospodarcze oznaczają jednopokojowe lokale mieszkalne, a zastosowane rozwiązanie ma na celu ominięcie wymogu realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla inwestycji (zmniejszenie ich liczby o 9). Narusza to zdaniem Spółdzielni X, zapis m.p.z.p. w tym zakresie. Analizując akta sprawy Wojewoda stwierdził, że i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Pomieszczenia te nie mają charakteru lokali mieszkalnych, ponieważ w ich skład nie wchodzą kuchnie, ani łazienki; nie posiadają balkonów, ani innych elementów charakterystycznych dla tego typu obiektów. Organ odwoławczy dodał że przepisy prawa całkowicie pomijają kwestię powierzchni pomieszczeń gospodarczych i nie wprowadzą żadnych ograniczeń w tym względzie, toteż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw kwestionowania rozwiązania zaproponowanego przez projektanta. Podkreślono, że art. 20 ust. 4 P.b. wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektanci oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Stwierdzono, że wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Odnośnie zarzutu, że duża i zwarta sylweta projektowanego budynku niekorzystnie oddziaływuje na budynki mieszkalne istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie i pogarsza w nich warunki zamieszkania, Wojewoda wyjaśnił, że dokumentem, który reguluje zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i zabudowy na terenie inwestycji jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - Rejon ulic [...] i [...]. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny ustaleń m.p.z.p. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że także ocena formy i gabarytów budynku nie podlega subiektywnym kryteriom i nie jest dowolna, lecz ściśle określona w planach miejscowych. Prezydent Miasta [...] weryfikując projekt budowlany projektowanej inwestycji, oparł się na m.p.z.p. dotyczących m.in.: intensywności zabudowy, jej wysokości, formy dachu, powierzchni biologicznie czynnej, co jak wynika z projektu - Inwestor spełnił. Projektowany budynek o wysokości 15,67 m, jest zgodny z § 20 ust. 3 pkt 2c m.p.z.p., który ustala maksymalną wysokość zabudowy do 16,5 m. Budynek przekryty jest dachem płaskim, co dopuszczone jest planem w § 7 ust. 8 pkt 1b. Zaprojektowano 1701,37 m2 powierzchni biologicznie czynnej, co stanowi 34,5% powierzchni terenu inwestycji i jest większe od ustalonego w § 20 ust. 3 pkt 2a m.p.z.p. minimalnego wskaźnika równego 30%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,78, co mieści się w przedziale ustalonym w planie: 1,5- 2,5. Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia rodzaju usług planowanych w czterech lokalach użytkowych, przez co organ I instancji nie miał możliwości zweryfikowania prawidłowości wskazanej przez Inwestora liczby osób zatrudnionych w obiektach, a w konsekwencji ilości wymaganych miejsc parkingowych - Wojewoda stwierdził ponownie, że brak jest podstaw do kwestionowania rozwiązania przyjętego w projekcie budowlanym w tym, np. liczbę osób zatrudnionych w przewidywanych usługach. Przedmiot inwestycji - budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami usługowymi, zlokalizowanymi w parterze obiektu jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym m.p.z.p. (§ 20 ust. 1 i 2). Kwestia określenia rodzaju usług i powiązanego z nimi wymogu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych jest również otwarta w treści samego planu. § 13 ust. 9, którym ustalono zasady obsługi parkingowej, wymienia w punkcie 1 literach od c do t poszczególne rodzaje usług takie, jak: hotele, domy studenckie, pensjonaty, domy wypoczynkowe, domy rencistów, budynki administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, budynki kultury: sale wystawowe, muzea, budynki oświaty, budynki szkolnictwa wyższego, nauki, budynki szkolnictwa wyższego, budynki kultu religijnego, budynki opieki zdrowotnej, budynki opieki społecznej i socjalnej, budynki obsługi bankowej, obiekty handlu o 2000 m² pow. sprzedaży i niżej, budynki innych usług oraz budynki gastronomii. Wśród wymienionych kategorii, w § 13 ust. 9 pkt 1 lit. r mowa jest o budynkach innych usług; zatem takich, które nie mieszczą się w pozostałych, precyzyjnie określonych. Tą właśnie kategorię przyjął, przy ustalaniu liczby miejsc postojowych Inwestor, co w kontekście szczegółowej listy usług, z jedną opcją otwartą - zdaniem Wojewody jest dopuszczalne i prawidłowe. Jak wyjaśnił organ odwoławczy - analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Skargami Spółdzielnia X w [...] oraz S. B. zaskarżyli powyższą decyzję. Spółdzielnia X w zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.; art. 35 ust. 2 P.b.; art. 7, art. 11 i art. 77 k.p.a.; art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. S. B. w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej; art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej; art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej; § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422 ze zm.); art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 7, 77 i 80 k.p.a.; art. 7, 77 § 1 k.p.a.; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.; art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 3 k.p.a. W odpowiedziach na obydwie skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. uczestnik postępowania będący inwestorem tj. Q sp. z o.o. sp. k. w [...] wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że na mocy art. 15zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 maja 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Następnie stwierdził, że po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty obu skarg nie mogą odnieść skutku. Zdaniem Sądu organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonym w przepisach k.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organy odniosły się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżących zastrzeżeń. W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. W ocenie Sądu projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – rejon ulic [...] i [...] " (uchwała nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r, poz. [...]). Działki objęte inwestycja znajdują się w obszarze MW.18 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi; jako przeznaczeni uzupełniające ustala się 1/ utrzymanie funkcji usługowych w budynkach mieszkalnych; 2/ możliwość lokalizacji funkcji usługowych w parterach budynków mieszkalnych. Analiza projektu budowlanego wykazała natomiast, że jest on kompletny. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził 14 sierpnia 2019r. zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarg, inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...], która została wskazana, jako droga pożarowa dla planowanej inwestycji. Wymagania w zakresie dróg pożarowych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124 poz. 1030). Dla planowanej inwestycji nie przewiduje się budowy drogi przeciwpożarowej, bowiem taką funkcję spełnia i zapewnia istniejąca ulica [...] o szerokości 4,5 m, przebiegająca wzdłuż dłuższego boku budynku w zróżnicowanej odległości 7,4-10,5 metrów od budynku. Spełnione są szczegółowe warunki rozporządzenia z 24 lipca 2009 r, w tym § 12 ust 9 i ust 10, które dopuszczają wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu (można również przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu.) To rozwiązanie zostało uwidocznione przez projektanta na projekcie zagospodarowania terenu na działkach [...] i [...] i służy do obsługi w tym zakresie również innych obiektów, zlokalizowanych przy drodze. Na tych działkach nie będą wykonywane roboty budowlane. Co istotne, obie działki stanowią własność Gminy [...] i pozostają w zarządzie Zarządu Dróg Miasta [...] Rozwiązanie to zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Sąd zaznaczył, że wskaźnik zabudowy został ustalony na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji architektoniczno budowlanej oceniają zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – Rejon ulic [...] i [...], a nie były uprawnione do podważania ważności postanowień planu, jak tego domaga się skarga. Wbrew zarzutom skarg, adresatem normy zawartej w art. 15 ust 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są organu planistyczne a nie architektoniczno budowlane. Inwestycja w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi zlokalizowanymi na parterze obiektu jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym planu (§ 20 ust 1 i 2). Weryfikując rozwiązania budowlane zawarte w projekcie budowlanym organ odwoławczy prawidłowo zdaniem Sądu oparł się na postanowieniach planu dotyczących: intensywności zabudowy, jej wysokości, formy dachu, powierzchni biologicznie czynnej. Inwestor spełnił wymogi planu, bowiem poszczególne parametry inwestycji są z nim zgodne. Dalej Sąd podniósł, że dołączona przez inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania jednoznacznie wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 warunków technicznych. Na stronach 129-131 i 158-254 projektu znajdują się szczegółowe analizy w zakresie przesłaniania i zacieniania. Jak wynika z analizy opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach, inwestycja wprowadza ograniczenia w tym zakresie. Pomimo, że dochodzi do zmniejszenia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych budynku nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]) na działce nr [...], to jednak, nie powoduje to naruszenia wymagań wynikających z § 60 wt, tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00, określony w tym przepisie - został zachowany. Nie są w ocenie Sądu trafne zarzuty skarg dotyczące niewystarczającej ilości miejsc postojowych. Jak wynika z projektu (str. 105 i 109) dla budynku, który posiada 96 lokali mieszkalnych i 4 lokale użytkowe (zatrudniające 18 osób) przewidziano 122 miejsca parkingowe: 92 w garażu podziemnym na platformach parkingowych i 30 poza budynkiem, na terenie inwestycji. Wymagania w tym względzie reguluje § 13 ust. 9 pkt 1 litery: b oraz r planu miejscowego, które określają minimalną liczbę miejsc parkingowych, według zasad: dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, a dla budynków innych usług - 20 miejsc na 100 zatrudnionych. Biorąc pod uwagę powyższe wskaźniki, zapewnione 122 miejsc postojowych, należało zdaniem Sądu uznać za spełnienie powyższych ustaleń planu miejscowego. Kwestionowane przez skarżących pomieszczenia gospodarcze w kontekście braku spełnienia wymogu realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych również w ocenie Sądu nie zasługują na aprobatę - pomieszczenia zaprojektowane od I do III piętra opisane w projekcie, jako pomieszczenia gospodarcze nie mają charakteru pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na te cele, bowiem w ich skład nie wchodzą kuchnie ani łazienki. Nie posiadają balkonów ani innych elementów charakterystycznych dla tego typu obiektów Sąd stwierdził, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-4 i art. 35 ust. 1 P.b., zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z m.p.z.p., zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne zostały w wystraczający sposób rozważone przez organy obu instancji, co znalazło wyraz w przekonującym uzasadnieniu rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu zarzuty skarg są zbyt ogólne, by mogły podważyć trafność podjętej decyzji. Skargi nie wskazują, w jakim konkretnym zakresie i dlaczego kwestionowana jest sporządzona analiza przesłaniania i zacieniania. Zamiast tego skarżący używają ogólnych określeń, kwestionując "rzetelność" analizy, domagają się "szczegółowego wykazania", "zrealizowania profesjonalnych standardów", bowiem jest to "bezwzględnie niezbędne". Te zarzuty nie wskazują konkretnych wad sporządzonej analizy i brak w nich przekonującego uzasadnienia, że konkretny stan faktyczny jest inny niż przedstawiony w analizie. Aby oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Takiej sprzeczności z prawem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się. Wskazał, że projekt zawiera rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia. Wbrew zarzutom obu skarg interes inwestora nie został postawiony ponad interes skarżących, bowiem wydana decyzja wprowadza ład zagospodarowania terenu i godzi interesy różnych podmiotów. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargi. Skargą kasacyjną Spółdzielnia X w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego (powołany przez Sąd jako podstawa orzeczenia podczas gdy w dniu wydania decyzji obu instancji obowiązywał on już w zmienionym brzmieniu) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż złożony w sprawie projekt budowlany spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - Rejon ulic [...] i [...]" tj. uznaniu przez organy obu instancji i Sąd, iż w projekcie przewidziano zgodną z tym planem liczbę miejsc postojowych, podczas gdy opracowany projekt budowlany narusza obowiązujące przepisy poprzez przyjęcie, iż "pomieszczenia gospodarcze", a faktycznie samodzielne lokale (posiadają wszystkie instalacje potrzebne do powstania samodzielnego lokalu) nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu liczby miejsc postojowych, podczas gdy winny być one uwzględnione przy określaniu liczby miejsc postojowych, 2. art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż złożony w sprawie projekt budowlany spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - Rejon ulic [...] i [...]" tj. uznaniu przez organy obu instancji i Sąd, iż w projekcie przewidziano zgodną z tym planem liczbę miejsc postojowych, podczas gdy opracowany projekt budowlany narusza obowiązujące przepisy poprzez przyjęcie, iż "pomieszczenia gospodarcze", a faktycznie samodzielne lokale (posiadają wszystkie instalacje potrzebne do powstania samodzielnego lokalu) nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu liczby miejsc postojowych, podczas gdy winny być one uwzględnione przy określaniu liczby miejsc postojowych, 3. art. 35 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż złożony w postępowaniu projekt jest zgodny z przepisami prawa, podczas gdy narusza on § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem nie posiada prawidłowej i rzetelnej analizy wymaganego czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych, 4. art. 35 ust. 4 prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż projekt architektoniczny spełnia wymagania art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, podczas gdy liczba miejsc postojowych jest niższa niż wymagają tego zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zostało zapewnione prawidłowe nasłonecznienie lokali mieszkalnych sąsiednich budynków i nie spełnione są wymogi przepisów przeciwpożarowych. 5. § 13 ust. 1, 2, 3, i 4 i § 60 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż złożony w sprawie wniosek i dokumentacja, w tym analiza przesłaniania i zacieniania, wskazują, iż zapewniono należyte oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych, podczas gdy złożona w sprawie dokumentacja nie daje podstaw do stwierdzenia, że spełniono wymagania dotyczące minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, 6. § 12 ust. 9 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż inwestycja objęta decyzjami zaskarżonymi w niniejszej sprawie zapewnia prawidłowy dostęp do drogi pożarowej, podczas gdy istniejąca ulica [...] nie spełnia wymogów drogi pożarowej, II. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez przeprowadzenie sprawy bez jakiegokolwiek udziału stron, podczas gdy możliwym było jej przeprowadzenie z zachowaniem reżimu sanitarnego tak aby nie wywołać nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących tak jak czyniły to sądy powszechne, zwłaszcza w sytuacji gdy strona skarżąca wnosiła o przeprowadzenie rozprawy, brak również wyjaśnienia dlaczego nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, 2. art. 134 ust. 1 oraz art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie przez WSA naruszeń prawa procesowego popełnionych przez organy wydające decyzje w niniejszej sprawie, a w szczególności naruszenia: a. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, podczas gdy nie wyjaśnione zostały istotne okoliczności w sprawie dotyczące a to: liczba miejsc postojowych która jest niższa niż wymagają tego zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapewnienie prawidłowego nasłonecznienia lokali mieszkalnych sąsiednich budynków i spełnienia wymogów przepisów przeciwpożarowych, b. art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, podczas gdy nie wyjaśnione zostały istotne okoliczności w sprawie dotyczące a to: liczba miejsc postojowych która jest niższa niż wymagają tego zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapewnienie prawidłowego nasłonecznienia lokali mieszkalnych sąsiednich budynków i spełnienia wymogów przepisów przeciwpożarowych, Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi (chylenie zaskarżonych decyzji), uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie kosztów procesu za pierwszą i drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł także S. B., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a dokładanie: a) § 13 ust. 9 pkt 1 lit. b i r uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - Rejon ulic [...] i [...]", poprzez nieuwzględnienia zaprojektowania zbyt małej ilości miejsc parkingowych, w związku z czym doszło do naruszenia minimalnych wymagań określonych w planie miejscowym, b) art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że lokalami mieszkalnymi są lokale, wyposażone w kuchnie i łazienki, podczas gdy okolicznościami przesądzającymi o samodzielności lokali są okoliczności takie jak ich odrębność oraz spełnienie wymagań dotyczących możliwości stałego pobytu ludzi w określonych lokalach, czyli lokale te muszą spełniać wymagania w zakresie oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, doprowadzania wody i itd., naruszeni to skutkuje nieprawidłowym ustaleniem minimalnej ilości miejsc parkingowych wymaganej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, c) art. 3 ust. 1; art. 4 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaprojektowanie drogi przeciwpożarowej na nieruchomości niestanowiącej własności inwestora, jak również nieprzedstawienie przez inwestora dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie inwestora do wykorzystania nieruchomości jako drogi przeciwpożarowej, nie wpływa na ocenę spełnienia wymagań przeciwpożarowych w zakresie zapewnienia odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej budynku, d) § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j. z dnia 2015.09.18 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań ochrony przeciwpożarowej, co wynika z faktu zaprojektowania drogi pożarowej na nieruchomości niestanowiącej własności inwestora oraz nieprzedstawienia przez inwestora dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie inwestora do wykorzystania sąsiedniej nieruchomości jako drogi przeciwpożarowej, 2. przepisów postępowania, a dokładnie: a) art. 15zzs4 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne podczas gdy nie występowały okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie ze wskazanego trybu rozpoznania sprawy, dodatkowo Sąd nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie z dyspozycji wskazanego przepisu przytaczając jedynie jego treść, prowadząc tym samym do naruszenia zasady jawności, b) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla się od kontroli decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez stwierdzenie, że przepisy dotyczące wskaźnika zabudowy dotyczą organów planistycznych i nie podlegają badaniu w toku kontroli sądowo-administracyjnej decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy w ramach kontroli sądowoadministracyjnej Sąd jest zobowiązany do samodzielnej oceny zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami prawa, c) art. 145§ 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji, w sytuacji gdy decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało wpływ na treść decyzji, wobec ustalenia wskaźnika zabudowy niezgodnie z przepisami prawa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie orzeczenia, polegające na lakonicznym uzasadnieniu, które nie daje możliwości zapoznania się ze sposobem analizy przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w szczególności w zakresie w jakim Sąd rozpatruje zarzut odnoszący się do zaprojektowania niewystarczającej liczby miejsc parkingowych, e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie orzeczenia polegające na nieodniesieniu się do zarzutu naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 3 k.p.a., opisanego w punkcie 2d skargi, dotyczącego nieuwzględnienia w treści zaskarżonej decyzji, decyzji wydanej przez Wojewodę Małopolskiego w dniu 30 kwietnia 2019 r., znak. [...], w zakresie w jakim decyzja zobowiązywała organ pierwszej instancji do zobligowania projektanta do wprowadzenia rozwiązań projektowych, które by nie przesądzały, że projektowany jest dodatkowy lokal mieszkalny. Z uwagi na przedstawione zarzuty w powyższej skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia 10 września 2021 r. uczestnik postępowania będący inwestorem tj. Q sp. z o.o. sp. k. w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Spółdzielni X jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw. Natomiast w piśmie z dnia 18 października 2021 r. uczestnik postępowania będący inwestorem tj. Q sp. z o.o. sp. k. w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej S. B., jako nie zasługującej na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W pierwszej kolejności należało zatem ocenić, czy w rozpoznawanej sprawie występowały przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zwłaszcza, że na wystąpienie tej - wymienionej w pkt 5 ww. przepisu, wskazano w zarzutach obu skarg kasacyjnych, powołując się na przeprowadzenie rozprawy bez udziału stron (kasacja Spółdzielni X), jak i skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne podczas gdy istniały okoliczności przeprowadzenia rozprawy wg przepisów ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r. (kasacja S. B.). Nie jest sporne, iż w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając na posiedzeniu niejawnym skargi stron zastosował przepis art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r., z uwagi na ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 maja 2021 r. skierowano obie skargi do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, nie uwzględniając wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Skierowanie skarg do rozpoznania na podstawie ww. przepisu ustawy covidowej nastąpiło także w związku z zarządzeniem nr 61 Prezesa WSA w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., którym odwołano rozprawy, utrzymując działalność Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniu niejawnym, o czym strony postępowania zostały powiadomione wraz z doręczaniem im odpisu odpowiedzi na skargę, bowiem pierwotny termin rozprawy wyznaczony na dzień 21 stycznia 2021 r. został odwołany. Jednocześnie po zawieszeniu postępowania sądowadministracyjnego w tej sprawie z uwagi na braki w składzie jednostki organizacyjnej będącej stroną uniemożliwiające jej działanie a następnie podjęciu tego postępowania, zarządzeniem o którym wyżej była mowa, wyznaczono nowy termin posiedzenia niejawnego, na którym rozpoznano obie wniesione w sprawie skargi. W okolicznościach tej sprawy zarzut wskazany w kasacji Spółdzielni X naruszenia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r. oraz zarzut powołany w kasacji S. B. obrazy art. 15 zzs4 ust. 4 ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r. nie są usprawiedliwione. Nie jest sporne, iż podstawę rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych zawierają ogólne przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w tym trybie ustawodawca przewidział w przypadku postępowania uproszczonego (art. 120 p.p.s.a.), postępowania ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej (art. 64d), czy rozpoznania skargi kasacyjnej w przypadkach, o których mowa w art. 182 p.p.s.a. Forma posiedzenia niejawnego została zatem przewidziana przez ustawodawcę jako praktyka rozpatrywania spraw sądowoadministracyjnych dla niektórych, uzasadnionych przypadków, wyliczonych już w samej ustawie. Szczególną natomiast podstawę ustawową do rozpoznawania spraw na posiedzeniu niejawnym ustanawiają przepisy ustawy covidowej. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ustawy covidowej w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny mogą przeprowadzić rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania (ust. 3). W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, przewodniczący, na wniosek Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zarządza przeprowadzenie rozprawy w sprawie, w której jest ona stroną. W takim przypadku mogą być obecni na sali: strony, ich przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy, prokurator oraz osoby, których udział przewodniczący uzna za niezbędny. Przebieg rozprawy podlega transmisji przy użyciu urządzeń technicznych z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust.4). Przewidziane w art. 15zzs4 ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. W uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19; (ONSA i wsa z 2021 r. Nr 3, poz. 35), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 15zzs4 ustawy covidowej należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i 90 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA, prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w której jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy covidowej jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie zagrożenia epidemicznego, w pełni nakazują uwzględnienie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Wyjaśnić należy, że każda z poszczególnych jednostek redakcyjnych (ustępów) art. 15zzs4 ustawy covidowej w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, odnosi się do innego przypadku i nie można wywodzić, że w każdej sytuacji dla zarządzenia posiedzenia niejawnego i możliwości jego odbycia konieczna jest zgoda stron, o której stanowi jedynie ust. 1. Zastosowanie poszczególnych regulacji z kolejnych jednostek redakcyjnych art. 15zzs4 zależne było od rozwoju bieżącej sytuacji pandemicznej i uwarunkowań infrastruktury technicznej, która umożliwiałaby przeprowadzenie rozprawy zdalnej. Uzależnienie w art. 15zzs4 ust. 1 rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym od zgody stron nie pozbawiało możliwości w szczególnych przypadkach skorzystania, wpierw przez przewodniczącego, a następnie skład orzekający w konkretnej sprawie, z jej rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w szczególnych okolicznościach przewidzianych w ust. 3 (por. wyr. NSA z 20 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 136/21). Powierzenie w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczącemu kompetencji do skierowania sprawy na posiedzenie niejawne również poza sytuacjami wskazanymi w ust. 1, jest zasadne, gdyż wiąże się z dynamiką charakteryzującą rozprzestrzenianie się zagrożenia epidemicznego w danym obszarze. Przewodniczący jest bowiem w stanie na bieżąco ocenić - ewentualnie uwzględniając rekomendacje właściwych organów państwa (np. Ministra Sprawiedliwości, Ministra Zdrowia czy Głównego Inspektoratu Sanitarnego) - czy aktualne ryzyka związane z epidemią koronawirusa pozwalają na przeprowadzenie rozprawy, czy też zachodzi potrzeba rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym - podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1652/21. W tej sprawie Przewodniczący Wydziały uznał, iż istnieje potrzeba rozpoznania skarg na posiedzeniu niejawnym. Przedstawione wyżej rozważania wskazują, iż w realiach tej sprawy nie doszło do uchybień procesowych, które pozbawiły stronę możności podejmowania czynności procesowych. Skargi kasacyjne również nie wskazują na to. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej Spółdzielni X art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r. Z kolei przepis powołany w kasacji S. B. art. 15 zzs4 ust. 4 ustawy covidowej z dnia 2 marca 2020 r. nie dotyczy okoliczności objętej niniejszym postępowaniem, albowiem stanowi on o przeprowadzeniu rozprawy na wniosek Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, w której jest ona stroną. Niniejsza sprawa dotyczy sprawy budowlanej – zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd też ww. norma nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Okoliczność, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, nie oznacza, że strony nie mogły przed wydaniem wyroku bronić swoich praw. WSA w Krakowie tak zorganizował postępowania, aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić. Zdaniem Sądu odwoławczego skarżący nie zostali pozbawieni możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed sądem I instancji. Należy zauważyć, że ustawodawca nie sprecyzował użytego w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. pojęcia "pozbawienie możności obrony swych praw". Jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że dotyczy ono różnych stanów faktycznych i nie należy go utożsamiać z sytuacją całkowitego wyłączenia strony od udziału w postępowaniu. Do pozbawienia strony możności obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (wyrok NSA z 16 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1142/21). Pozbawienie strony możności obrony swych praw zachodzi między innymi wówczas, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (zob. wyroki NSA: z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 1536/18; z 9 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 2822/21; z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt I FSK 243/21). Podobnie w literaturze wskazuje się, że art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powinien być rozumiany szerzej i obejmować również sytuacje, kiedy strona jest pozbawiona możności obrony swych praw z przyczyn leżących w samym charakterze danego unormowania procesowego, ponieważ w przeciwnym wypadku strona może być pozbawiona należnej jej ochrony prawnej (J. P. Tarno, teza 23 komentarza do art. 183 p.p.s.a., [w]: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Lex 2011). Natomiast zastosowana w sprawie szczególna regulacja art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej - sama w sobie - nie narusza podstawowych uprawnień procesowych stron, co wyżej wykazano. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania pozostałych zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawane skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew zarzutom wniesionych środków odwoławczych Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie na podstawie akt przedmiotowej sprawy doszedł do przekonania, iż kwestionowane skargą rozstrzygnięcie organów administracji w pełni odpowiada prawu, stąd zasadnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi wynikającą z art. 151 p.p.s.a. Zdaniem Sądu odwoławczego nie było uzasadnionych podstaw do ewentualnego zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., na co wskazują zarzuty obu skarg kasacyjnych, albowiem w realiach tej sprawy nie wystąpiły przesłanki zastosowania tej normy, skoro nie ujawniono naruszeń prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na jej wynik. Z uwagi na zaskarżenie kwestionowanego wyroku dwoma skargami kasacyjnymi w pierwszej kolejności podlegać rozpoznaniu będą zarzuty wspólne dla obu skarg kasacyjnych. Na początku należy odnieść się do zarzutów dotyczących braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego- uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - Rejon ulic [...] i [...]". Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Spółdzielni X, w realiach tej sprawy zastosowanie znajdował przepis art. 35 ust.1 pkt 1 P.b. prawidłowo powołany przez Sąd I instancji w brzmieniu nieobejmującym zmiany P.b. z dniem 19 września 2020 r. Po tej dacie art. 35 ust. 1 zmieniony został przez art. 1 pkt 16 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U.2020.471) zmieniającej nin. ww. ustawę z dniem 19 września 2020 r. - wówczas przepis dotyczący zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, pomieszczony został w jednostce oznaczonej jako art. 35 ust.1 pkt 1a P.b., lecz uregulowanie to nie miało w tej sprawie zastosowania, bowiem z uwagi na okoliczność, iż niniejsze postępowanie wszczęte zostało przed omawianą zmianą - patrz art. 25 ustawy zmieniającej - w sprawie miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, czyli norma art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. właściwie oznaczona w motywach zaskarżonego wyroku. Skargi kasacyjne podnoszą odpowiednio zarzut naruszenia art. 35 ust.1 pkt 1 P.b. czy też jak w środku odwoławczym S. B. § 13 ust. 9 pkt 1 lit. b. r. ww. planu miejscowego w zakresie zaprojektowania zbyt małej ilości miejsc parkingowych. Wskazywana jest też okoliczność nie uwzględnienia dla tej liczby znajdujących się w przedmiotowym budynku pomieszczeń gospodarczych będących samodzielnymi lokalami skoro posiadają wszystkie instalacje potrzebne do powstania samodzielnego lokalu. W § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 7 lutego 2018 r. ustalono zasady utrzymania, przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy układu komunikacyjnego. Jak wynika z projektu budowlanego (str. 105 i 109) dla przedmiotowego budynku, który posiada 96 lokali mieszkalnych i 4 lokale użytkowe (zatrudniające 18 osób) przewidziano 122 miejsca parkingowe: 92 w garażu podziemnym na platformach parkingowych i 30 poza budynkiem, na terenie inwestycji. Wymagania w tym względzie reguluje § 13 ust. 9 pkt 1 litery: b oraz r planu miejscowego, które określają minimalną liczbę miejsc parkingowych, według zasad: dla budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, a dla budynków innych usług - 20 miejsc na 100 zatrudnionych. W ocenie Sądu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 35 ust.1 pkt 1 P.b. w zw. z § 13 ust. 9 pkt 1 lit. b. r. ww. planu bowiem zaprojektowaną liczbę 122 miejsc parkingowych należało uznać za spełniającą powyższe ustalenia planu miejscowego. Na liczbę 122 miejsca składa się 96 lokali mieszkalnych (96 x 1,2 miejsca = 116 miejsc parkingowych). W budynku są 4 lokale usługowe, w których ma zostać zatrudnionych 18 osób. Plan przewiduje 20 miejsc na 100 zatrudnionych (0,2 x 100 = 20 miejsc) Przyjmując zatem przelicznik 0,2 na jedno stanowisko pracy to dla lokali usługowych przypadają (18 x 0,2= 3,6 parkingu) 4 miejsca parkingowe. Zatem łącznie jest to liczba 116 miejsc parkingowych plus 4 miejsca dla lokali usługowych co daje ogólną liczbę 120 takich miejsc a jest przewidzianych do realizacji w sumie 122 miejsc parkingowych. W tym zakresie zatem Sąd odwoławczy nie ujawnił jakichkolwiek naruszeń prawa. Natomiast twierdzenia skarżącej Spółdzielni, iż oznaczone w projekcie pomieszczenia gospodarcze to lokale samodzielne, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu miejsc parkingowych, nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie Sąd I instancji podkreślił, że pomieszczenia zaprojektowane od I do III piętra (7 jednopokojowych lokali) opisane w projekcie jako pomieszczenia gospodarcze nie mają charakteru pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na te cele. Zasadnie zaznaczono, iż Sąd ocenia przedstawiony projekt a ten mówi o lokalach jako pomieszczeniach gospodarczych. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania tych pomieszczeń wymaga uzyskania stosownej decyzji. Skoro z dokumentu jakim jest projekt budowlany wynika taka sytuacja to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego z uwagi na zarzut, że w budynku mogą być wydzielone kolejne lokale. Przyszłe losy budynku związane z ewentualnymi zmianami po uzyskaniu pozwolenia na budowę nie mogą stanowić podstawy rozważań organu na tym etapie postępowania. Zakładanie więc, iż inwestor teoretycznie planuje inne wykorzystanie spornych pomieszczeń w przyszłości, nie może być brane pod uwagę przy weryfikacji przedstawionego projektu budowlanego, gdyż wykorzystanie ich w innym celu, w zależności o rodzaju postępowania, podlegać będzie ocenie w ramach innego postępowania. Z powyższym zarzutem koresponduje zarzut skargi kasacyjnej S. B. naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że lokalami mieszkalnymi są lokale, wyposażone w kuchnie i łazienki, podczas gdy okolicznościami przesądzającymi o samodzielności lokali są okoliczności takie jak ich odrębność oraz spełnienie wymagań dotyczących możliwości stałego pobytu ludzi w określonych lokalach, czyli lokale te muszą spełniać wymagania w zakresie oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, doprowadzania wody i itd., naruszenie to skutkuje nieprawidłowym ustaleniem minimalnej ilości miejsc parkingowych wymaganej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten także nie jest zasadny. Przede wszystkim, nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić błędnej wykładni powołanej wyżej normy art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż Sąd ten nie rozstrzygał przy ocenie legalności decyzji o pozwoleniu na budowę o tym czy pomieszczenia gospodarcze w spornym budynku są samodzielnymi lokalami mieszkalnymi (spełniają tę cechę) tak jak należy oceniać to np. w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu gdzie koniecznie jest zweryfikowanie nie tylko, czy dany lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym, ale także w sensie prawnym, ale przede wszystkim WSA w Krakowie nie przedstawił wykładni prawnej ww. normy ustawy o własności lokali. Stanowisko, że zaprojektowane pomieszczenia w projekcie jako gospodarcze nie mają charakteru pomieszczeń mieszkalnych bo w ich skład nie wchodzi łazienka czy kuchnia, nie oznacza błędnej wykładni wskazanej wyżej normy, lecz ocenę własną Sądu, która w istocie sprowadza się do tezy, że samo pomieszczenie gospodarcze nie jest lokalem mieszkalnym dla którego wymagane byłoby miejsce parkingowe. Natomiast informacyjnie zaznaczyć należy, że ewentualne ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu, co do zasady może nastąpić w sytuacji jej zgodności z przepisem art. 2 ust. 1a. ustawy o własności lokali, zaś ten w takiej sytuacji wymaga zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Dlatego też oznaczenie spornych 7 lokali w przedmiotowej sprawie w projekcie budowlanym jako pomieszczeń gospodarczych, który zatwierdzony został kwestionowanymi decyzjami, oznacza właśnie takie ich przeznaczenie nie tylko dla przedmiotowego postępowania ale również i w innych przyszłych postępowaniach. Tym samym poczyniony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie może skutecznie podważyć prawidłowo ustalonej liczny miejsc parkingowych dla lokali mieszkalnych. Kolejne zarzuty obu skarg kasacyjnych koncentrują się na naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. a to braku zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym zakresie w skardze kasacyjnej Spółdzielni X podniesiono zarzut niespełnienia przez inwestycję warunków z § 13 ust. 1, 2, 3, i 4 i § 60 ust. 2 i 3 warunków technicznych co do przesłaniania i nasłonecznienia lokali mieszkalnych usytuowanych na dz. [...] i części dz. [...]. Zdaniem Spółdzielni konieczna było szczegółowa i rzetelna analiza przesłaniania i nasłonecznienia. Natomiast skarga kasacyjna S. B. podnosi zarzut naruszenia § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo niezapewnienia przez inwestora wymagań ochrony przeciwpożarowej. Wraz z tym zarzutami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej skarżący kasacyjnie wskazują na dodatkowe zarzuty a to w skardze Spółdzielni X podniesiono zarzut naruszenia § 12 ust. 9 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż inwestycja objęta decyzjami zaskarżonymi w niniejszej sprawie zapewnia prawidłowy dostęp do drogi pożarowej, podczas gdy istniejąca ulica [...] nie spełnia wymogów drogi pożarowej, zaś w kasacji S. B. przywołano zarzut obrazy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaprojektowanie drogi przeciwpożarowej na nieruchomości niestanowiącej własności inwestora, jak również nieprzedstawienie przez inwestora dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie inwestora do wykorzystania nieruchomości jako drogi przeciwpożarowej, nie wpływa na ocenę spełnienia wymagań przeciwpożarowych. Przedstawione wyżej zarzuty naruszenia w sprawie warunków technicznych dotyczące kwestii naturalnego oświetlenia czy nasłonecznienia pomieszczeń jak i wskazanych kwestii przeciwpożarowych nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim zarzuty Spółdzielni, co do braku w sprawie szczegółowej i rzetelnej analizy naturalnego oświetlenia i wymaganego nasłonecznienia pozostają nieusprawiedliwione. Kwestia ta, w ramach niniejszego postępowania, została bardzo wnikliwie wyjaśniona a w konsekwencji nie ujawniono naruszeń prawa uzasadniających odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak trafnie przyznał Sąd I Instancji, do akt dołączona została przez inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania jednoznacznie wskazująca, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 warunków technicznych. Bardzo obszerna i wnikliwa analiza dotycząca tego zagadnienia pomieszczona została na stronach 129-131 i 158-254 projektu przedstawiając szczegółowe uwarunkowania w tym zakresie dla terenu objętego opracowaniem. Jak wynika z analizy opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach, inwestycja wprowadza ograniczenia w tym zakresie. Pomimo, że dochodzi do zmniejszenia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych budynku nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]) na działce nr [...], to jednak nie powoduje to naruszenia wymagań wynikających z § 60 warunków technicznych, tj. minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00, określony w tym przepisie - został zachowany. Sam fakt powoływania się w motywach wniesionego środka odwoławczego na ujawnione ww. pewne ograniczenia nie jest wystarczające dla uznania naruszeń § 13 ust.1, 2 ,3 i 4 czy § 60 ust. 2 i 3 warunków technicznych, skoro co do zasady minimalny czas nasłonecznienia określony w tym przepisie został zachowany dla wskazanych budynków. Aby skutecznie uznać zarzut Spółdzielni w okolicznościach przedmiotowej sprawy to strona skarżąca winna przedstawić odpowiedni dowód z którego by wynikało, iż wykonana ww. analiza nie jest prawidłowa lub obarczona błędami. Tymczasem Spółdzielnia kwestionuje sam fakt prawidłowości takiej analizy, lecz nie przedstawia jakichkolwiek dowodów podważających jej prawidłowość. Tym samym takie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kasacji S. B. naruszenie § 14 ust. 1 warunków technicznych oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust.1a i ust. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, podobnie jak zarzut Spółdzielni X uchybienia normom § 12 ust. 9 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wymagania w zakresie dróg pożarowych określa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Dla planowanej inwestycji nie przewiduje się budowy drogi przeciwpożarowej, bowiem taką funkcję spełnia i zapewnia, jak ustalono w sprawie, istniejąca ogólnodostępna wykorzystywana na potrzeby ruchu drogowego ulica [...] o szerokości 4,5 m, przebiegająca wzdłuż dłuższego boku budynku w zróżnicowanej odległości 7,4-10,5 metrów od budynku. Spełnione są szczegółowe warunki Rozporządzenia z 24 lipca 2009 r. w tym § 12 ust. 9 i ust. 10, które dopuszczają wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu (można również przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu). To rozwiązanie zostało uwidocznione przez projektanta na projekcie zagospodarowania terenu na działkach [...] i [...] i służy do obsługi w tym zakresie również innych obiektów, zlokalizowanych przy drodze. Na tych działkach nie będą wykonywane roboty budowlane. Co istotne, obie działki stanowią własność Gminy [...] i pozostają w zarządzie Zarządu Dróg Miasta [...]. Rozwiązanie to zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, który w tym zakresie w pełni zaaprobował to rozwiązanie. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu odwoławczego, że planowana inwestycja w niniejszej sprawie zapewnia prawidłowy dostęp do drogi pożarowej. Nie można więc, w tych okolicznościach, skutecznie wskazywać na naruszenie § 14 ust. 1 warunków technicznych, w którym to przepisie zostało zamieszczone powołanie na przepisy odrębne, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które winny być uwzględniane przy projektowaniu i budowie dojść oraz dojazdów do działek budowlanych i na ich terenie. A przepisy takie właśnie zawiera powołane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, którego wymogi są zapewnione. Stąd zachowanie wymogów ww. rozporządzenia już przesądza w realiach tej sprawy o braku naruszenia § 14 ust. 1 warunków technicznych. Nie ma też podstaw do formułowania zarzutu o zaistnieniu naruszenia w tym postępowaniu art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust.1a i ust. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, które to uregulowania ogólnie wskazują na osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo przed pożarem, czy obowiązki właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Przede wszystkim zauważyć należy w tym miejscu mając na uwadze powyższe uregulowania, że spór w tej sprawie nie dotyczy tego, kto ma spełniać obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej lecz tego czy przyjęte w sprawie rozwiązania związane z realizacją przedmiotowej inwestycji zaproponowane i przyjęte w projekcie są wystarczające, a przedstawione wyżej rozważania pozwalają uznać je właśnie za takie. Podnieść trzeba, iż analiza zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji trafnie przyjął, że wbrew zarzutom skarg, inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...], która została wskazana jako droga pożarowa dla planowanej inwestycji. Skoro ul. [...] jest ogólnodostępną drogą wewnętrzną wykorzystywaną na potrzeby ruchu drogowego to nie ma przeszkód by korzystały z niej podmioty dla celów komunikacyjnych jak i dla zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem Sądu odwoławczego dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej jest sam w sobie wystarczający. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Po danej drodze wewnętrznej ogólnodostępnej, stanowiącej własność gminy, a tak właśnie jest w tej sprawie, może poruszać się każdy – bez ograniczeń – taka droga ma charakter ogólnodostępny i na korzystanie z niej nie jest wymagana żadna zgoda zarządcy, czy posiadanie służebności. To, że droga przeciwpożarowa zaprojektowana została właśnie na nieruchomości niestanowiącej własność inwestora w realiach tej sprawy pozostaje bez wpływu na wynik tego postępowania. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej S. B. odnoszące się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla się od kontroli decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez stwierdzenie, że przepisy dotyczące wskaźnika zabudowy dotyczą organów planistycznych i nie podlegają badaniu w toku kontroli sądowo-administracyjnej decyzji o pozwoleniu na budowę", jak i zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie. Kwestia określonych wskaźników przyszłej zabudowy w sytuacji obowiązywania prawa miejscowego pozostawiona jest uregulowaniom zamieszczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że obligatoryjnym elementem planu miejscowego są zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] - Rejon ulic [...] i [...]" przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w § 4 ust.1 pkt 14 planu wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem wskaźnika intensywności zabudowy - należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem. Jak trafnie uznał to Sąd I instancji wskaźnik zabudowy w tej sprawie został ustalony na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie zasadnie podkreślono w motywach kwestionowanego wyroku, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej oceniają zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - Rejon ulic [...] i [...], a nie były uprawnione do podważania ważności postanowień planu. Postanowienia planu może podważać każdy kto wykaże, iż ustalenia planu naruszają jego interes prawny lub uprawnienie, a należy to czynić w odpowiednim trybie. Natomiast obowiązujący plan miejscowy jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Słuszne jest twierdzenie, iż norma art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym adresowana jest do organu planistycznego a nie organu architektoniczno-budowlanego. Inwestycja w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi zlokalizowanymi na parterze obiektu jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym planu (§ 20 ust. 1 i 2). Weryfikując rozwiązania budowlane zawarte w projekcie budowlanym organ odwoławczy prawidłowo oparł się na postanowieniach planu dotyczących: intensywności zabudowy, jej wysokości, formy dachu, powierzchni biologicznie czynnej. Dlatego w konsekwencji właściwie Sąd I instancji podkreślił, że inwestor spełnił wymogi planu, bowiem poszczególne parametry inwestycji są z nim zgodne. Zatem wbrew stanowisku wyrażonemu w kasacji, organy architektoniczno-budowlane nie były uprawnione do weryfikacji uregulowań wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - Rejon ulic [...] i [...]. Natomiast zarzuty skarżącego S. B. w tym zakresie zmierzają w istocie do zakwestionowana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w opisanym wyżej zakresie w odniesieniu do przyjętego w nim wskaźnika intensywności zabudowy, co nie może mieć miejsca w niniejszej sprawie. Reasumując tę część przedstawionych wywodów, uznać należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. wbrew podniesionym zarzutom skarg kasacyjnych. W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Wskazany w skardze kasacyjnej Spółdzielni X zarzut naruszenia art. 35 ust. 4 P.b. również pozostaje nieusprawiedliwiony. Wobec bowiem spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Również zarzuty skargi kasacyjnej Spółdzielni X koncentrujące się na naruszeniu przez organy administracji przepisów procedury administracyjnej art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób w niej opisany nie zasługiwały na uwzględnienie, skoro nie ujawniono w tym zakresie naruszeń prawa przywołanych w tym środku odwoławczym. W ocenie NSA, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji słusznie zaakcentował, że wbrew zarzutom skarg, organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonym w przepisach k.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Pogląd ten jest w całości aprobowany przez Sąd odwoławczy. Podniesione zarzuty w tym zakresie ponownie przed NSA nie mogły spowodować weryfikacji powyższego trafnego poglądu o prawidłowo przeprowadzonym zgodnie z regułami procedury administracyjnej postępowaniu w tej sprawie. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty obu kasacji naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. czy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd a limine pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 kwietnia 2013 r.; sygn. akt I GSK 1151/11; 11 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1234/12 oraz 28 lutego 2012 r.; sygn. akt II OSK 2395/10), a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r.; sygn. akt II OSK 1580/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym sprawę żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w jej realiach. Sąd I instancji orzekając w sprawie nie przekroczył w żaden sposób jej granic. Rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy wyznaczonych treścią przepisów ustawy Prawo budowlane, a więc nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, , wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika, dlaczego w jego ocenie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem (legalne). Poza tym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut pominięcia określonych zarzutów, konieczne jest precyzyjne ich wskazanie, a następnie powiązanie ich z uchybieniem stosownym normom prawnym oraz wykazanie wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, tzn. wykazanie, że gdyby Sąd ich nie pominął, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne od kontrolowanego (patrz wyrok NSA z 8 maja 2024 r. sygn. akt I OSK [...]3) . Powoływana w skardze kasacyjnej S. B. okoliczność nie odniesienia się do jednego z zarzutów dot. naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 3 k.p.a., opisanego w punkcie 2d skargi, nie obejmującego jednak zaskarżonych decyzji lecz innej decyzji Wojewody Małopolskiego z 30 kwietnia 2019 r., nie miała istotnego znaczenia dla prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji, lecz przede wszystkim nie wykazano w motywach kasacji jakiegokolwiek wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Przedstawione wyżej rozważania wskazują więc, iż zarzuty skarg kasacyjnych nie mogły doprowadzić do uwzględnienia wniosków złożonych środków odwoławczych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty obu skarg kasacyjnych za nieusprawiedliwione, orzekł o ich oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.