II SA/Go 343/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (sprawozdawca) Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] marca 2024 r., znak: [...], działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.1191, z 2023 r., poz. 497, 1394, 1941, dalej jako u.o.e.l.), orzekł o wymeldowaniu J. L. z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] listopada 2023 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek P. H. - pełnomocnika T. G. i I. K. o wymeldowanie J. i W. L. z miejsca pobytu stałego pod adresem: ul. [...] w [...]. We wniosku wskazano, że ww. od lipca 2023 r. nie przebywają w spornym lokalu, który opuścili z powodu pożaru. Burmistrz [...] ustalił, że J. i W. L. otrzymali lokal mieszkalny w miejscowości [...] z zasobów gminnych. Dnia [...] grudnia 2023 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło pismo J. L. zatytułowane: "wezwanie do usunięcia naruszeń prawa", w którym wskazał, że postępowanie o wymeldowanie go z miejsca pobytu stałego jest przedwczesne. J. L. wyjaśnił, że w Sądzie Okręgowym trwa sprawa o zasiedzenie spornej nieruchomości i w związku z tym postępowanie o wymeldowanie nie powinno być prowadzone. Ponadto wskazał, że właściciele spornego lokalu (pani K. i pan G.) zostali skazani przez Sąd Rejonowy na 7 miesięcy pozbawienia wolności za zmuszenie go do opuszczenia lokalu, lecz wyrok nie jest prawomocny, ponieważ ich pełnomocnik złożył apelację. Ponadto Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] wydał zakaz użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] z uwagi na stwierdzone rozległe uszkodzenia zagrażające życiu i zdrowiu. Następnie organ I instancji wskazał, że dnia [...] stycznia 2024 r. w Urzędzie Miejskim w [...] stawił się P. H. – pełnomocnik wnioskodawców, który został przesłuchany charakterze strony. Zeznał, że państwo L. opuścili sporny lokal w dniu [...] lipca 2023 r. z powodu pożaru budynku mieszkalnego. W wyniku kontroli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego stwierdzono, że budynek nie nadaje się do zamieszkania i podlega rozbiórce. Właściciele nieruchomości czekają na decyzję organu o rozbiórce spornego lokalu. Ponadto wyjaśnił, że J. i W. L. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2007 r. mieli nakaz opróżnienia i wydania spornej nieruchomości właścicielom, lecz egzekucja okazała się bezskuteczna. Tego samego dnia zeznania złożył J. L., który potwierdził, że opuścił sporny lokal w wyniku pożaru i obecnie mieszka w mieszkaniu przyznanym przez gminę. W dniu [...] stycznia 2024 r. pod spornym adresem przeprowadzono oględziny. Teren posesji był ogrodzony biało-czerwoną taśmą ostrzegawczą, a na ogrodzeniu widniała tabliczka z napisem "Nieupoważnionym wstęp wzbroniony". Ślady po pożarze widoczne były na całym budynku (np. brak szyb w oknach). W dniu [...] stycznia 2024 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło pismo J. L., w którym wyjaśnił, że wyprowadzka z rodzinnego domu obyła się wbrew jego woli i z przyczyn niezależnych od niego. Wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa prowadzi śledztwo w sprawie podpalenia domu przy ul. [...] w [...]. Wskazał również, że jego obecne miejsce zamieszkania nie jest na stałe, a jedyne czasowe, ponieważ toczą się cywilne sprawy o tytuł prawny do spornej nieruchomości. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że J. L. nie mieszka przy ul. [...] w [...] od dnia [...] lipca 2023 r., ponieważ lokal nie nadaje się do zamieszkania. Ustalił też, że ww. obecnie mieszka w miejscowości [...], co potwierdziła sołtys wsi [...]. Mając na względzie powyższe okoliczności organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 35 u.o.e.l. J. L. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza, zarzucając, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zaznaczył w pierwszej kolejności, iż ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest w żaden sposób związane z rozstrzygnięciem uprawnień do lokalu ani tym samym prawa do przebywania w nim. Celem postępowania o zameldowanie lub wymeldowanie jest odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego bądź czasowego) osoby w oznaczonym miejscu, czyli zapewnienie zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności. Przepis art. 35 u.o.e.l. określa, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Wojewody przyjmuje się, że nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi podstawę orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie miało charakter dobrowolny, było wynikiem realizacji uprzednio powziętego zamiaru zmiany miejsca pobytu i przeniesienia centrum swych spraw życiowych w inne miejsce. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Opuszczenie miejsca zameldowania na pobyt stały powinno nosić cechy dobrowolności I trwałości w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności. Zgodnym z prawem jest zatem wymeldowanie z lokalu osoby faktycznie w nim nieprzebywającej. Organ wydając rozstrzygnięcie w kwestii wymeldowania musi stwierdzić, czy dana osoba pod wskazanym adresem zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu. Miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały. Dalej Wojewoda podał, że J. L. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania od lipca 2023 r. Złożone w toku postępowania przez strony oraz świadków wyjaśnienia jednoznacznie wskazują, że J. L. nie przebywa fizycznie w spornym lokalu. Nie zgadza się jednak on na wymeldowanie, ponieważ w sądzie toczy się sprawa o zasiedzenie spornej nieruchomości przez państwa L. Organ wskazał, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Do zasiedzenia nieruchomości mieszkalnej nie jest konieczne zameldowanie w niej. Zameldowanie jako obowiązek publicznoprawny nie jest przesłanką zasiedzenia i nie stwarza podstaw do zasiedzenia - w tym celu konieczne jest nieprzerwane samoistne posiadanie nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego toczące się postępowanie o zasiedzenie spornej nieruchomości nie ma wpływu na postępowanie o wymeldowanie, którego celem jest ustalenie faktycznego miejsca pobytu osoby, która ma być wymeldowaną. Następnie Wojewoda podkreślił, że w sprawie, co prawda nie została spełniona przesłanka dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, gdyż nastąpiło to na skutek zdarzenia losowego w postaci pożaru, jednak powrót skarżącego do dotychczasowego miejsca zamieszkania z przyczyn obiektywnych jest niemożliwy. Jak wynika bowiem z protokołu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jego stan techniczny może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, dlatego budynek nie nadaje się do użytkowania. Ponadto skarżący nie posiadają tytułu prawnego do nieruchomości, a między nim i obecnymi właścicielami nieruchomości istnieje spór, który nie pozwala przyjąć, że po ewentualnej odbudowie domu zgodzą się oni na ponowne zamieszkanie w nim przez skarżącego. Na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została zmuszona zewnętrznymi okolicznościami obiektywnymi do opuszczenia tego lokalu. Skoro zatem z akt sprawy bezspornie wynika, że w nieruchomości był pożar, który spowodował uszkodzenie budynku mieszkalnego, zmuszając tym samym skarżącego do przeprowadzki do lokalu tymczasowo przyznanego mu przez gminę, to tym samym, zdaniem organu, bezcelowym byłoby dalsze analizowanie przesłanki dobrowolności. Organ uznał, że w postępowaniu udowodniono, że J. L. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od lipca 2023 r., zatem dalsze podtrzymywanie jego zameldowania w spornym lokalu prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniósł J. L. zarzucając naruszenie prawa materialnego, wadliwą wykładnię i interpretację przepisów prawnych - naruszenie prawa procesowego polegające na niezgodności sprawy ze stanem faktycznym oraz ze stanem prawnym, a także nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie na przebieg i wynik sprawy. Skarżący wniósł o zmianę i uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie. W uzasadnieniu skargi J. L., przytaczając poglądy orzecznictwa wskazał, że stwierdzenie zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu może nastąpić w przypadku ustalenia faktu niezamieszkiwania danej osoby w lokalu, a następnie ustalenie, że opuszczenie przez tę osobę tego lokalu (miejsca stałego pobytu) miało charakter dobrowolny i trwały. Obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie prawa osób trzecich. W ustaleniu, czy istnieją przesłanki wymeldowania danej osoby z lokalu organ rozstrzygający podejmuje postępowanie wyjaśniające (dowodowe), które prowadzone jest w oparciu o reguły ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego. W postępowaniu tym organ powinien dokonać stosownych ustaleń, które wykażą, czy dana osoba opuściła lokal i opuszczenie to nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Co istotne ustalenia w sprawie muszą być dokonane w sposób rzetelny z poszanowaniem reguł wyznaczonych przez k.p.a., zwłaszcza z art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie zakres weryfikowanej sprawy konieczny do podjęcia decyzji nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ i II instancji w postępowaniu dowodowym, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., co z kolei miało wpływ na ocenę dokonywaną zgodnie z art. 80 k.p.a., a tym samym mogło istotnie rzutować na wynik prowadzonej sprawy. Skarżący podkreślił, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca zamieszkania z kwestią dobrowolności ma takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Dopiero bezskuteczne wyczerpanie tych środków lub rezygnacja z ich zastosowania stanowi okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Takie kroki prawne są przez niego podejmowane i udokumentowane one zostały pismem z SR o będącej w toku sprawy o sygn. akt: [...] o zasiedzenie nieruchomości, z której go już wymeldował - eksmitował na stałe organ I i II instancji, co jest przedwczesne. Zdaniem skarżącego zasadne jest dokonanie weryfikacji okoliczności sprawy i uzupełnienie materiału dowodowego. Dotychczas zgromadzone przez organ I i II instancji dowody nie potwierdzają zasadności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, dlatego wskazane jest uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną wymeldowania stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (obecnie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1191, dalej u.e.l.), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak wynika z treści art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na pojęcie zamieszkiwania składają się zatem dwa elementy, tj. faktyczne przebywanie i zamiar. Opuszczenie miejsca pobytu stałego cechować musi zatem zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II OSK 637/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez pojęcie "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Z wymienionego przepisu wynika zatem, że miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 czerwca 2010 r., II SA/Bd 355/10, CBOSA). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Nadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, przez opuszczenie lokalu rozumie się fizyczne nieprzebywanie w nim połączone z zamiarem opuszczenia danego lokalu i skoncentrowanie swoich interesów osobistych i majątkowych w nowym miejscu. Opuszczenie lokalu musi być oczywiste i trwałe. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. O dobrowolności decyduje więc samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Tym niemniej w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się nadto, iż na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o wszystkie te sytuacje, gdy opuszczenie lokalu jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Tym samym na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne (wyroki NSA: z dnia 9 maja 2012 r., II OSK 299/11, z dnia 20 maja 2016 r., II OSK 2065/14; z dnia 11 stycznia 2018 r., II OSK 1177/17, CBOSA). Należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że dopuszczalne jest wymeldowanie osoby z lokalu, który został wyłączony z użytkowania. Spełnienie przesłanki dobrowolności zachodzi również w sytuacji, gdy opuszczenie przez daną osobę lokalu następuje na skutek okoliczności obiektywnych, jakimi są bardzo zły stan techniczny budynku uniemożliwiający zamieszkiwanie w nim lub rozbiórka budynku. W wielu przypadkach nawet przymusowe opuszczenie lokalu będzie uzasadniało wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego w tym lokalu, gdyż zostanie spełniona podstawowa przesłanka ustawowa wymeldowania tj. opuszczenie miejsca pobytu stałego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 46/10, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OSK 2056/11, wyrok NSA z dnia 22 października 2014 r., CBOSA). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący od dnia [...] lipca 2023 r. nie mieszka w lokalu znajdującym się w [...] przy ul. [...] z powodu pożaru budynku. Budynek, w którym zamieszkiwał został decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2023 r. wydaną na podstawie art. 66 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725) wyłączony w całości z użytkowania do czasu usunięcia nieprawidłowości z uwagi na fakt, że jego stan może zagrażać życiu lub zdrowiu i jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Skarżący otrzymał wraz z matką lokal zastępczy, w którym przebywają. Budynek został zamknięty i zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. Nie może budzić zatem wątpliwości, że przyczyną opuszczenia przez skarżącego lokalu było zgodne z prawem działanie organu administracji, którego konsekwencją był zakaz użytkowania budynku, jak również obiektywne okoliczności faktyczne, czyli bardzo zły stan techniczny budynku uniemożliwiający zamieszkiwanie w nim. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że organy właściwe w sprawach ewidencji ludności winny podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Organy prowadzące ewidencję mają obowiązek podejmować wszelkie czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób. Decyzja o wymeldowaniu (podobnie jak zameldowanie) ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza tylko i wyłącznie, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., II OSK 2883/13, CBOSA). Mając na uwadze powyższe uwagi należy stwierdzić, że toczące się postępowanie w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości, jak i jego wynik nie posiada znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie. Nadto nie jest istotna podnoszona przez skarżącego okoliczność złożenia pozwu o przywrócenie utraconego naruszenie posiadania. Zwrócić uwagę należy, że pozew został złożony po wydaniu zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że w sprawie okolicznością determinującą kierunek rozstrzygnięcia, czyli wymeldowanie J. L. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego stanowi obiektywny fakt wyłączenia budynku z użytkowania, uniemożliwiający zamieszkiwanie w nim, co z kolei doprowadziło do opuszczenia lokalu przez skarżącego. Jak już wskazano, dopuszczalne jest wymeldowanie osoby z lokalu, który został wyłączony z użytkowania. Chodzi o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Skoro skarżący faktycznie nie zamieszkiwał w lokalu, który nie nadawał się do zamieszkania, co potwierdza decyzja organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania budynku, to dalsze utrzymywanie jego zamieszkania pod wyżej wskazanym adresem w [...] oznaczałoby sankcjonowanie fikcji meldunkowej (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OSK 2056/11, CBOSA). W konsekwencji należy stwierdzić, że zostały spełnione przesłanki wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA). W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków, o co wnosił skarżący. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16, CBOSA). Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.