II OZ 655/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1564/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.B. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 2 kwietnia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1564/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. B. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 2 kwietnia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd podniósł, że zaskarżone postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 2 kwietna 2024 r. zostało doręczone skarżącemu 5 kwietnia 2024 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Wynikający z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) termin do wniesienia skargi upłynął zatem w niniejszej sprawie w dniu 6 maja 2024 r. Skargę na powyższe postanowienie skarżący wniósł w dniu 7 maja 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zażaleniem K.B. zaskarżył powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji zarzucając mu naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W zażaleniu podniesiono, że jednodniowe, minimalne, symboliczne uchybienie terminu nie może pozbawić prawa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie przepisy Konstytucji RP mają priorytet przed przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 4 p.p.s.a. termin, o którym mowa wyżej, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest terminem oznaczonym w dniach. Termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło (art. 111 Kodeksu cywilnego). Przy czym stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez skarżącego z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu 5 kwietnia 2024 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. postanowienia upływał 6 maja 2024 r. Skarga została wniesiona dopiero 7 maja 2024 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 45 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym, które musi zostać w każdym jednostkowym przypadku bezwzględnie zrealizowane. Strona, decydując się na wszczęcie postępowania sądowego, musi liczyć się z koniecznością podjęcia pewnej aktywności procesowej, respektując zasady i tryb wnoszenia skargi i środków odwoławczych do sądu administracyjnego. Sąd, jako organ władzy publicznej, nie narusza godności jednostki, stosując obowiązujące przepisy w zakresie trybu zaskarżania poszczególnych orzeczeń. Tego rodzaju warunki realizacji prawa do sądu służą dobru wymiaru sprawiedliwości i nie stanowią niedopuszczalnego ograniczenia prawa do sądu gwarantowanego m.in. przez art. 45 Konstytucji RP. Nie można wywodzić naruszenia przez Sąd ww. przepisu Konstytucji RP z faktu niezachowania przez skarżącego należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Natomiast argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu jakoby było on chory w okresie, w którym biegł termin na złożenie skargi, odnosi się do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że każde uchybienie terminowi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. – w tym nawet jednodniowe – obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.