II SA/Łd 287/07

SENTENCJA Dnia 10 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. AG UZASADNIENIE II SA/Łd 287/07 U Z A S A D N I E N I E K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. Wyrokiem z dnia 8 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.S. W dniu 29 października 2007 roku skarżący wystąpił do tut. Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną A., ma na utrzymaniu dwoje małych dzieci – A. 18 miesięcy, B. – 4 miesiące. Łączny dochód skarżących kształtuje się na poziomie 2.610 złotych (netto). A.S. posiada mieszkanie o powierzchni 48 m kw., ponadto skarżący posiada nieruchomość o powierzchni 46 arów i budynek o powierzchni 34 m kw. przeznaczony do rozbiórki. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów ani papierów wartościowych, wskazała jednak, iż posiada oszczędności w wysokości 1460 złotych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż sytuacja osobista i materialna skarżącego uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Należy wskazać, iż Sąd miał na uwadze tę okoliczność, iż skarżący wraz z żoną uzyskuje określone dochody, których wysokość co do zasady pozwala na partycypację w kosztach postępowania przed sądem administracyjnym, a także, że skarżący zadeklarował posiadanie oszczędności w kwocie 1.460 złotych. Skarżący wraz z żoną mają jednakże na utrzymaniu dwoje małych dzieci, co powoduje, iż wydatkom na ich rzecz należy przyznać należne pierwszeństwo. W ocenie Sądu nie sposób także wymagać od skarżącego, aby w zaistniałej sytuacji rodzinnej przeznaczał część niewielkich oszczędności na uiszczenie kosztów postępowania sądowego. Analizując zatem sytuację przedstawioną przez stronę skarżącą Sąd uznał, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie zaś istnienia tej przesłanki obligowało Sąd do przyznania stronie skarżącej prawa pomocy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AG