I OZ 1061/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 349/19 o odrzuceniu skargi D. B. w sprawie ze skargi D. B., E. B., K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 31 lipca 2019 r., III SA/Lu 349/19, odrzucił skargę D. B. w sprawie ze skargi D. B., E. B., K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez troje skarżących, spośród których skargę podpisało dwoje z nich, tj. E. B. oraz K. G. W związku z tym skarżąca D. B. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi – własnoręcznego podpisania skargi, pod rygorem jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") oraz do podania numeru PESEL. Wezwanie doręczono skarżącej 8 lipca 2019 r. (k. 54 akt sąd.), w związku z tym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał 15 lipca 2019 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez sąd terminu (art. 49 p.p.s.a.), braki formalne skargi nie zostały przez D. B. usunięte. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. B., wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie mu, jako małżonkowi D. B., "możliwości obrony swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w przedmiocie ustalenia kosztów rozgraniczenia ich wspólnej nieruchomości", ewentualnie o "zawieszenie procedowania kosztów rozgraniczenia do czasu wyrażenia zgody Sądu Rejonowego w Biłgoraju Wydział Rodzinny i Nieletnich, zastępującej zgodę D. B. (...) na prowadzenie przez jej męża samodzielnie spraw rozgraniczenia działki będącej ich współwłasnością i kosztów z tym związanych". W uzasadnieniu wskazał, że Sąd nie powiadomił go, że jego żona została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi i tym samym nie mógł on nic zrobić w tej sprawie, bo o tym nie wiedział. Istniała zaś "możliwość przekonywania, negocjacji – żeby żona uzupełniła braki formalne wskazane przez Sąd". Ponadto, "w przypadku nieustępliwego jej stanowiska mąż mógł skorzystać z uprawnienia art. 9 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i skierować sprawę do Sądu Rejonowego celem uzyskania zgody". Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jedno z tych wymagań określa art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pismo nie podpisane nie może otrzymać prawidłowego biegu. Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Natomiast w przypadku, gdy pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wskazanych wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewątpliwie zarówno niepodpisanie skargi jak i nie podanie numeru PESEL stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Podkreślenia wymaga, że brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. W orzecznictwie podkreśla się, że podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., a który w przedmiotowej sprawie nie występuje (tj. gdy strona nie może się podpisać). W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. W rozpoznawanej sprawie, właśnie z uwagi na brak podpisu D. B. na skardze oraz brak jej numeru PESEL, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącą do jej podpisania oraz podania numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z powyższym, skoro skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczona o skutkach niedochowania terminu, niewykonanie wezwania w wyznaczonym terminie, tj. nieuzupełnienie braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz podanie numeru PESEL, skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tej sytuacji prawidłowo Sąd I instancji uznał, że braki formalne nie zostały uzupełnione i prawidłowo odrzucił skargę wniesioną przez D. B. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu przez E. B. – męża D. B. wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie podniesione przez żalącego się przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 1 p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 25. Stosownie zaś do art. 26 § 2 p.p.s.a. osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Z kolei w myśl art. 27 p.p.s.a. osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, żeby D. B. była osobą ograniczoną w zdolności do czynności prawnych bądź niemającą w ogóle zdolności procesowej, argumentu takiego nie zgłosił także skarżący w zażaleniu. Należy też wyjaśnić, że odrzucenie skargi D. B. nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną pozostałych skarżących. Skarga E. B. nie została odrzucona, zatem nie został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw i jest nadal stroną w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.