II FZ 803/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2272/11 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz określenia wysokości straty za 2006 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę S. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 czerwca 2011 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz określenia wysokości straty za 2006 r. Sąd zasądził od organu kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka złożyła zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, wnosząc o zmianę postanowienia i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów procesu w prawidłowej wysokości, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 zł. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił kwotę należnego zwrotu, czym naruszył art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: P.p.s.a. w związku § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. 2002 r., Nr 163 poz. 1349 ze zm.) poprzez błędne ustalenie wysokości należności za czynności radcy prawnego, które powinny wnosić 7.200 zł plus opłata stosunkowa za wniesienie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Aktem prawnym, do którego odsyła ostatni z wymienionych wyżej przepisów jest m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. 2002 r., Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż wymienione w poprzednich podpunktach, 240 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki przedstawionych w zażaleniu, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że skarga dotyczyła decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz określenia wysokości straty za 2006 r. Przedmiotem zaskarżenia nie była zatem określona należność pieniężna, lecz odmowa zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Fakt ten został prawidłowo zakwalifikowany przez stronę i zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji, czego wyrazem był uiszczony wpis w wysokości 500 zł (wpis stały, stosownie do art. 231 P.p.s.a.) – co prawda strona początkowo uiściła wpis w kwocie 6.479 zł (k. 14 akt sądowych), który jednak został skarżącej zwrócony w kwocie 5.979 zł (k. 46 akt sadowych). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji, ustalając kwotę zwrotu kosztów postępowania prawidłowo uznał, że przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna i ustalił kwotę należnego zwrotu z uwzględnieniem stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia RM. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania § 6 pkt 7 cytowanego rozporządzenia, bowiem jak wyżej stwierdzono przedmiotem sporu nie była należność pieniężna. W konsekwencji Sąd ten zasadnie zwrócił stronie kwotę 757 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę składały się kwota 500 zł uiszczona za wpis od skargi, kwota 240 zł wynagrodzenia radcy prawnego oraz kwota 17 zł za opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.