II SA/Gl 549/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] roku, numer [...] oraz nakazał T. G. przywrócenie lokalu numer [...] przy ulicy [...] w C. do poprzedniego sposobu użytkowania jako lokalu użytkowego – pralni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia wskazała, że treść skargi uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie skarżąca na mocy zaskarżonej decyzji zobowiązana została do przywrócenia lokalu do poprzedniego sposobu użytkowania jako lokalu użytkowego – pralni. W ocenie Sądu wykonanie powyższego nakazu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączyłoby się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wykonując bowiem zaskarżoną decyzję poniosłaby wydatki, co w przypadku uznania zasadności skargi doprowadziłoby do uszczuplenia jej majątku. Jest to uzasadnione tym bardziej, że z uwagi na zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych Sądowi znana jest sytuacja materialna skarżącej. Nie przesądzając o zasadności twierdzeń żadnej ze stron postępowania, należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.